เจ้าบ่าวอันตราย

ขณะนั้นเป็นช่วงเวลาเกือบ3นาฬิกาของวันใหม่แล้ว หมอกที่เยือกเย็นยังปกคลุมไปทั่วตัวเมืองจนมองคล้ายกับเมืองผีสิงเพราะความอึมครึมของหมอกและสีควันหมอกดูคล้ายว่ากำลังตกอยู่ท่ามกลางทะเลมนต์กระนั้น

 พรีตีท เวทเธอร์ยอมรับอย่างไม่เต็มใจ เลยว่าทั้งเวลาและสถานที่ไม่เหมาะที่เธอจะมาพบชายที่มีสมญานามว่า 'เทวดาตกสวรรค์' ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจไว้อย่างกล้าหาญแล้ว เธอก็ยังอดสั่นไม่ได้

เมื่อรถม้าพาเธอมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านแบบทาวน์เฮาส์ของเขา ตะเกียงแก๊สที่นำมาติดตั้งใหม่ในแถบนี้ไม่มีประโยชน์ เลยเมื่อหมอกลงจัดเช่นนี้ ความเงียบอย่างน่ากลัวยึดครอง ถนนที่มืดและเย็นจัด มีแต่เสียงล้อรถบดไปตามถนนและเสียงเกือกม้ากระทบพื้นหิน หญิงสาวนึกจะสั่งให้คนขับกลับรถและพาเธอไปส่งบ้าน แต่เธอต้องรีบขับไล่ความคิดนั้น เธอรู้ดีว่าเธอเปลี่ยนใจไม่ได้ ชีวิตของน้องชายกำลังตกอยู่ในอันตรายเธอพยายามรวบรวมความกล้า ปรับแว่นตาให้เข้าที่และก้าวลงจากรถเช่า เธอดึงหมวกที่ติดกับเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาเก่าแก่มาบังใบหน้าขณะตัดสินใจก้าวขึ้นบันไดบ้าน ขณะที่ด้านหลังของเธอรถเริ่มเคลื่อนออกจากที่ไปข้างหน้า  พรีตีทหยุดเดิน หันกลับไปมองด้วยความตกใจ

“คุณคะจะรีบไปไหน ฉันบอกคุณแล้วว่าถ้ารอจะให้เงินเพิ่ม”

"อย่าเข้าใจผิดครับคุณผู้หญิง ผมเพียงแต่จะนำรถแอบข้างทางเท่านั้น"

คนขับรถเป็นเหมือนก้อนมืดๆ ไม่มีรูปร่างในเสื้อโค้ทหนาหนักและหมวกที่ลงมาปิดหู เสียงของเขาเริ่มอ้อแอ้ด้วยฤทธิ์เหล้าหยินที่ดิ่มมาตลอดคืนเพื่อขจัดความเย็นเยือกในอากาศ

“ฉันไปไม่นานหรอก”

“อย่ากังวลครับ ผมบอกว่าจะคอยก็คอย”หญิงสาวค่อยสบายใจขึ้น

 “ธุระ! ...”เสียงคนขับรถม้าสวนขึ้นทันควัน

“ฮูว์ คุณเรียกว่าธุระงั้นรึ?”

เสียงหัวเราะของคนขับรถแหบพร่าและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพรีตีท กลิ่นเหล้ายินฉุนกึกโชยออกมาตามจังหวะที่เขาพ่นลมหายใจทิ้ง ความสบายใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นท่าทางคุกคามที่ดูไร้สติของชายตรงหน้า

“ธุระของคนอย่างคุณผู้หญิง... ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องกามารมณ์หรือเรื่องสกปรกใต้เงาหมอกนี่ล่ะมั้ง” เขาแค่นเสียงหยันพลางเช็ดเหล้าที่ไหลซึมมุมปากด้วยแขนเสื้อโค้ทซอมซ่อ

 “ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้ ‘เทวดาตกสวรรค์’ นั่นมันไม่เคยนัดใครมาสวดมนต์ตอนตีสามหรอก!”

พรีตีทหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธและอับอาย เธอกำหมัดแน่นภายใต้เสื้อคลุม

“มันไม่ใช่เรื่องของคุณ จอดรถรออยู่ที่นี่แล้วหุบปากไปซะ!”

พรีตีทคำรามใส่เขา แต่แล้วก็คิดได้ว่า ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปโต้เถียงกับคนขับรถที่กำลังเมาและในเวลาวิกาลเช่นนี้ เธอไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระ

หญิงสาวรวบเสื้อโค้ท ให้กระชับตัวและรีบก้าวขึ้นบันไดไปยังประตูหน้าบ้าน ไม่มีแสงไฟจากหน้าต่างด้านบน บางทีเจ้าของบ้านผู้มีชื่อเสียงอาจจะกำลังหลับไหลอยู่ก็ได้

ก็เธอได้ยินมาว่าท่านชายผู้ชอบอิสระไม่ได้อยู่ในวังหรูแต่ออกมาใช้ชีวิตท่ามกลางฝูงชนทั่วไปอย่างไม่สนใครไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ กับตระกูลหรือบุคคลอื่น ที่สำคัญเรื่องที่ลือสะบัดคือท่านชายผู้มาดมั่นในความเป็นตัวของตัวเองไม่เคยเข้านอนก่อนรุ่งอรุณ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ฉายา “เทวดาตกสวรรค์”มาครอง ถ้าเขาประพฤติตัวอยู่กับร่องกับรอยและกรอบประเพณีของราชวงศ์  แต่นี่...เมื่อแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าเมื่อไหร่นั่นแหละคือเวลานอนของเขาทุกคนรู้ดีว่าผีร้ายชอบอยู่จนสว่าง

หญิงสาวเคาะประตูแรงพอสมควร ความรู้สึกตอนนั้นช่างนานเหลือเกินกว่าหัวหน้าคนรับใช้มาเปิดประตู เขามองเธออย่างไม่ค่อยพอใจ การแต่งตัวก็ไม่เรียบร้อย เขาเป็นชายศีรษะเล้าน กรามกว้างทำให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนตรงหน้าสุนัขดุร้ายตัวใหญ่ เทียนไขที่เขาถืออยู่ในมือส่องให้เช่นนี้ เธอไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระใบหน้าเฉยเมยของเขา เขามองภาพหญิงสาวในเสื้อคลุมและเห็นความหงุดหงิดรำคาญซึ่งกลายเป็นความเหยียดหยามในใบหน้าเฉยเมยของเขา เขามองภาพหญิงสาวในเสื้อคลุมและหมวกนิ่ง

ใบหน้ากร้านโลกของหัวหน้าคนรับใช้ขยับเปลี่ยนเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับสะท้อนความดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน แสงเทียนที่สั่นไหวส่องกระทบศีรษะล้านเลี่ยนและแนวกรามกว้างดุดันของเขา ยิ่งทำให้เขามีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากสุนัขเฝ้ายามที่พร้อมจะขย้ำผู้บุกรุก สายตาที่มองมานั้นสำรวจเสื้อคลุมและหมวกของเธออย่างจาบจ้วง ราวกับจะตีค่าว่าสตรีที่กล้ามายืนเคาะประตูโครมครามในยามนี้มีศักดิ์ศรีต่ำต้อยเพียงใด

“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพวกเร่ร่อนหรือหญิงที่หลงเวลาหรอกนะ” เสียงของเขาแหบต่ำและเต็มไปด้วยความรำคาญ “กลับไปเสียเถอะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

พรีตีทเม้มริมฝีปากแน่น ความเหน็บหนาวและแรงกดดันทำให้เธอไม่อาจถอยกลับไปมือเปล่าได้ เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อผ่านด่าน ‘สุนัขเฝ้ายาม’ ตนนี้เข้าไปหาเจ้าของบ้านให้ได้

เธอยืดไหล่ขึ้น พยายามไม่ให้ไหล่สั่นเพราะความหนาวหรือความโกรธ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดจนเกือบถึงตัวเขา ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขานิ่งชะงักไปครู่หนึ่งด้วยไม่คิดว่าสตรีร่างเล็กจะกล้าเผชิญหน้ากับชายร่างยักษ์เช่นเขาอย่างไม่เกรงกลัว