Lahat ng Kabanata ng เพียงหัวใจได้มีรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ขอบคุณสำหรับอาหารเที่ยง”“อร่อยไหมคะ”“ส่งสติกเกอร์ไปแล้วไง”“สติกเกอร์มันบอกแค่เยี่ยม หนมถามว่าอร่อยไหมไม่ใช่ถามว่าเยี่ยมไหม”“อร่อย”“ก็แค่นี้ค่ะ” เธอตักเค้กชิ้นสุดท้ายเข้าปาก แล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาดูดจนหมด“จะไปแล้วเหรอ”“ค่ะ”“พรุ่งนี้ว่างไหม”“ไม่ค่ะ หนมกับยิ้มจะไปตรวจมะเร็งปากมดลูกประจำปี”“อืม”

“มานั่งทางนี้สิ”“…” ขนมเงยหน้ามองเจ้าของคำชวน ยิ้มก็เอาศอกมาสะกิดให้ไปนั่งฝั่งเดียวกับศิวกรอีก “ค่ะ” เธอก็เลยย้ายมานั่งข้างเขา แต่ก็ไม่ได้เข้าไปใกล้ขนาดนั้นเพราะเก้าอี้มันยาวอยู่ พอของที่สั่งเริ่มมาเสิร์ฟ ทุกคนก็เริ่มเอาของสดลงกระทะย่าง บอกเลยว่าตอนแรกไม่ได้อยากกินมากมายขนาดนี้ พอกลิ่นหอมของหมูสามช

“หึหึ”สองพี่น้องเดินออกมาคุยกันข้างนอก คำถามเรียบเรื่อยของพี่ชายทำให้รู้ว่าเขาเป็นห่วงน้องมาก และยังดุศิวกรถึงเรื่องพักผ่อนไม่เพียงพอด้วย ทั้งที่รวยมากแล้วแต่ก็ทำงานเหมือนเป็นหนี้ร้อยล้าน แต่พูดไปยาวเท่าไร สุดท้ายศรุตก็วนกลับมาคำถามเดิมจนศิวกรถอนหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย“น้องเลิกเที่ยวยัง”“แหมพี่รุ

บทที่ 9 สุขสันต์วันเกิด หลายวันต่อมา00:00“หนม” ยิ้มลุกขึ้นมาเปิดไฟในห้องสว่างจ้า เมื่อเห็นว่าขนมยังไม่เอาผ้าออกจากการคลุมโปงเธอก็รีบไปเอาเค้กในตู้เย็นมาจุดเทียน เค้กไม่ได้ก้อนใหญ่มากแต่เป็นเค้กที่ตั้งใจซื้อมาให้เพื่อนในวันคล้ายวันเกิดวันนี้ “หนมลุกมาดูนี่”“อืม…” การนอนหลับลึกหลับสนิทเป็นสิ่งที่น

“อธิบายอาการคนไข้พอสังเขปให้ผมฟังหน่อย แล้วก็บอกหน่อยว่าคุณเข้าใจมากน้อยแค่ไหนที่ผมสอนไป”“…”! ความกดดันมาตกอยู่กับขนม เพื่อนทุกคนก็มีสีหน้าสลดไม่ต่างกัน ขนมเริ่มอธิบายอาการคนไข้ตามที่เขาขอมา “เอ่อ…”“นักศึกษาลืมเอาสมองมาเหรอครับ ผมเพิ่งสอนไปเมื่อกี้ทำไมไม่จำ”“…”! คนถูกดุก้มหน้างุด รู้สึกจุกอยู่ในอ