All Chapters of สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่?: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 || ห้องหออันหนาวเหน็บถ้อยคำเรียบเฉยนั้น กลับหนักอึ้งยิ่งกว่าคำตำหนิใด ๆเฉินสุ่ยเยว่นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับเสียงทุกอย่างรอบกายดับสูญไปชั่วขณะ นางมิรู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใดออกไป คำสั่งของบิดาเจ้าของร่างนี้ยังคงดังก้องอยู่ในโสต ให้สงบปาก หากถูกจับได้ห้ามยอมรับ ห้ามอธิบาย ห้ามแม้แต่จะร้องขอความเป็นธรรมหากความลับถูกเปิดโปง ว่าเจ้าสาวถูกสลับตัว ซ่งฮองเฮาย่อมกริ้วโกรธเป็นแน่ และเมื่อนั้น ตระกูลเฉินย่อมยากจะพ้นภัยความคิดนั้นมิได้ทำให้นางหวาดกลัวเท่ากับอีกสิ่งหนึ่ง สิ่งที่หนาวเย็นยิ่งกว่า มิใช่โทสะจากเบื้องบน หากเป็นถ้อยคำที่บิดาของร่างนี้เคยกล่าวไว้อย่างไร้เยื่อใยหากถึงครานั้น เขาจะกล่าวว่านางริษยาพี่สาว จึงวางยา และสลับตัวเอง เรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินแม้แต่น้อย คำพูดเหล่านั้น เย็นเยียบยิ่งกว่าคมมีดเฉินสุ่ยเยว่หลุบตาลงเล็กน้อย ความเงียบของนางมิใช่เพราะยอมรับ หากเป็นเพราะเข้าใจดี ว่าไม่มีสิ่งใดควรเอ่ยอีกต่อไป ช่างเป็นบิดาที่รักลูกลำเอียงเสียยิ่งกว่าอะไร ตาแก่ราชครูเฉินผู้นั้นเจ้าของร่างเดิมว่าน่าสงสารแล้ว แต่นางผู้เข้ามาแทนที่กลับน่าสงสารยิ่งกว่าเป็นหมื่นเท่า เพรา

ตอนที่ 3 || ชีวิตอันเรียบง่ายในจวนซ่งกั๋วกงณ ศาลาว่านลี่ภายในจวนซ่งกั๋วกง แสงอ่อนของยามบ่ายทอดผ่านชายคาเป็นเงาโปร่งบาง ดรุณีน้อยวัยสิบหกปีนั่งอยู่เพียงลำพัง เบื้องหน้าคือน้ำใสในอ่างหินและแจกันเคลือบขาวที่รอการประดับ มือเรียวของนางเคลื่อนไหวอย่างสงบ เยือกเย็น และแม่นยำ ก้านดอกไม้แต่ละก้านถูกจัดวางลงไปด้วยจังหวะที่พอดี ราวกับผ่านการฝึกฝนมาเนิ่นนาน กิริยาทุกอย่างอ่อนช้อยละมุนละไมจนคล้ายภาพวาดที่มีลมหายใจ เส้นผมสีดำสนิทที่ปล่อยยาวกระจายไปตามแรงลมพลิ้วไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้างามสงบนิ่งนั้นงดงามเกินคำพรรณนา ทว่าภายใต้ความนิ่งงัน กลับซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ลึกยิ่งนัก เป็นความหนักอึ้งที่ไม่เผยออกมาให้ผู้ใดล่วงรู้ได้โดยง่าย"ฟู่เหรินเจ้าค่ะ ต้นยามเว่ยแล้ว"เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านข้าง ซ่งเสี่ยวถง สาวใช้ประจำเรือนผิงเซียงก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มกายลงอย่างนอบน้อมเพื่อกล่าวรายงาน น้ำเสียงของนางระมัดระวังยิ่งนัก คล้ายเกรงว่าจะรบกวนความสงบที่ปกคลุมอยู่หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า ฟู่เหริน มิได้เงยหน้าขึ้นทันที มือเรียวยังคงจัดวางก้านดอกไม้ต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ นางเลือกสรรตำแหน่งสุดท้ายอย่าง

ตอนที่ 5 || นี่หรือคือเมตตาจากสามีเฉินสุ่ยเยว่ขยับกาย ก้าวเข้าสู่ภายในเรือนไป๋ชิงด้วยท่วงท่าที่สงบเรียบร้อย มือเล็กประสานกันไว้ด้านหน้าท้องอย่างแนบแน่น ทุกอากัปกิริยาถูกควบคุมไว้อย่างแม่นยำจนแทบไร้ที่ติ ยามนางก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏจึงมิใช่ภรรยาเอกแห่งจวนซ่งกั๋วกง หากแต่คล้ายสาวใช้ผู้หนึ่งที่ถูกขัดเกลาให้เชื่อฟังโดยไร้ข้อโต้แย้งเสียมากกว่า"เข้ามาขัดหลังให้ข้า"เสียงทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากด้านในห้องอาบน้ำซึ่งอยู่ลึกเข้าไปสุดของเรือน เสียงนั้นเฉียบคม บอกตำแหน่งของเจ้าของเสียงได้อย่างชัดเจนโดยไม่จำเป็นต้องมองหาและหญิงสาวก็รู้ว่าสามีตนอารมณ์ไม่ดีแม้แต่น้อยเฉินสุ่ยเยว่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เสี่ยวจง บ่าวรับใช้ชายของซ่งตี้ชางที่ยืนรออยู่ด้านนอกเหมือนตนครู่ก่อน พาคนเข้ามาจัดการเก็บกวาดความวุ่นวายที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในเรือนให้เรียบร้อย จากนั้นจึงก้าวลึกเข้าไปด้านในตามเสียงเรียกโดยไม่ลังเลแม้เพียงครู่"มัวชักช้าอันใด ไม่เข้ามาเสียที"เสียงเร่งรัดดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความไม่พอใจอย่างเปิดเผย ทำให้ฝีเท้าของนางต้องเร่งขึ้นเล็กน้อย หากแต่ยังคงรักษาความนุ่มนวลของกิริยาไว้ได้อย่างไ

ตอนที่ 6||เจ้าตัวอันธพาลใหญ่เอ๊ยวันคืนเคลื่อนผ่านไปตามครรลองอย่างเงียบงัน จากต้นเดือนสามสู่เดือนหกและเดือนเก้าโดยไม่ทันให้ผู้ใดตั้งตัว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนดุจสายน้ำไหลริน แดดอ่อนยามเหม่าทอดยาว เหนือทุ่งนาสีเขียวเป็นระลอก สายลมต้นฤดูร้อนพัดเอากลิ่นดินชื้นหลังฝนกลางฤดู ลอยอ้อยอิ่งปะปนกับกลิ่นใบหญ้า สดใหม่ ทว่ากลับแฝงความเย็นบางเบาที่มิอาจอธิบาย จวนซ่งกั๋วกงทั้งหลังดูสงบเรียบ หากลึกลงไปกลับคล้ายมีคลื่นกระเพื่อมซ่อนเร้นอยู่ภายในเสียงไก่ขันรับรุ่งอรุณดังเป็นระยะ ประสานกับเสียงล้อเกวียนบดผ่านถนนดินหน้าจวนอย่างเชื่องช้า ชาวบ้านต่างมุ่งหน้าไปยังท้องนา เสียงธรรมดาทั้งหมดควรทำให้เช้านี้เป็นยามเช้าที่เรียบง่ายแต่ภายในจวนแห่งนี้ ความเรียบง่ายนั้นกลับไม่เคยมีอยู่จริงแม้แต่วันเดียวนับจากเฉินสุ่ยเยว่แต่งเข้ามาเป็นเวลาครึ่งปีเศษวันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนก้าวผ่านประตูไม้สลักลายอย่างเร่งรีบ ชายกระโปรงสะบัดตามแรงฝีเท้าอย่างไม่เป็นระเบียบ ราวกับเจ้าของร่างกำลังเร่งเวลาให้ไล่ตามบางสิ่งที่มองไม่เห็น แน่นอนว่าเฉินสุ่ยเยว่ ย่อมต้องรีบร้อนกลับเข้าเรือนก่อนที่สามีธงดำของตนจะตื่นหาไม่คนโชคร้ายย่อมเป็น

ตอนที่ 7||เป็นดังจันทร์ในน้ำ"ฟู่เหริน!"ทันทีที่ก้าวพ้นห้องนอนของตนกับสามี เสี่ยวถงสาวใช้ที่ติดตามมาหลังเฉินสุ่ยเยว่แต่งเข้าจวนซ่งกั๋วกงก็รีบวิ่งออกมาจากมุมหนึ่ง สีหน้าร้อนรนจนแทบควบคุมไม่อยู่ ส่วนเสี่ยวหมิ่นคาดว่าคงยังอยู่ที่เรือนครัว"ฟู่เหรินเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"เด็กสาววัยสิบห้าปีรีบเข้ามาประคองร่างนายหญิง หมุนตัวตรวจดูบาดแผลอย่างลนลาน แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย หกเดือนเฉินสุ่ยเยว่ดีกับนางและสหายมาก นางจึงรักและเคารพอีกฝ่ายจากใจจริง ทว่าก็ไม่กล้าก้าวล้ำเข้าไปขัดขวางก่อนหน้า เพราะนางรู้ดีหากยิ่งขัดขวางท่านกั๋วกง ยิ่งทำให้ฟู่เหรินต้องรับโทษหนักกว่าเดิม"ท่านบาดเจ็บ..." เสี่ยวถงหน้าซีด เมื่อเห็นเลือดซึมออกจากปลายรองเท้าของผู้เป็นนายหญิงเฉินสุ่ยเยว่ก้มมองเพียงครู่ ก่อนตอบเสียงเรียบ "ไม่มาก แค่เศษถ้วยน้ำชากระเด็นโดนเท้าเท่านั้น เจ้าไปแจ้งพ่อบ้านเกากับเสี่ยวหมิ่นให้เตรียมมื้อเช้าเถิด"น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง ราวกับแผลนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยจนไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ ซึ่งก็เป็นดังนั้นจริง แผลเท่านี้สำหรับนางมิอาจนับเป็นอันใดได้"แต่ว่า..." เสี่ยวถงยังลังเล ไม่อยากละจากไปทั้งที่ยังไม่ได้ช