All Chapters of สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่?: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 8 || ท่านร้ายแต่ข้ามากเล่ห์ค่ำคืนปกคลุมเรือนผิงเซียงอย่างเงียบงัน สายลมยามราตรีพัดแผ่วผ่านช่องหน้าต่างไม้ แสงตะเกียงสลัวทอดเงาไหวบนผนัง ภายในห้องนอนอบอุ่นด้วยเตาถ่าน แต่บรรยากาศกลับนิ่งเย็นอย่างประหลาดเฉินสุ่ยเยว่กำลังจัดที่นอนอยู่ด้านใน มือเรียวปัดผ้าปูให้เรียบตึงอย่างเรียบร้อยทุกมุม ท่าทางสงบเสงี่ยมดังเช่นทุกคืน ทว่าความสงบภายนอกนั้นคล้ายเพียงเปลือกบางที่ห่อหุ้มความระแวดระวังไว้ลึกภายใน ทุกการขยับของนางระมัดระวังยิ่งกว่าปกติ ราวกับกลัวจะกระทบสิ่งใดโดยไม่ตั้งใจอีกด้านหนึ่ง ซ่งตี้ชางเอนกายอยู่บนตั่งยาว มือถือถ้วยชาหลงจิ่ง กลิ่นชาอ่อนลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ขณะเสี่ยวจง บ่าวรับใช้คนสนิทนั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง คอยนวดคลึงช่วงขาแกร่งของผู้เป็นนายอย่างชำนาญ ปลายนิ้วของบ่าวรับใช้กดลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมานอกจากเสียงลมหายใจเบา ๆ และเสียงถ่านในเตาที่แตกปะทุแผ่วเบาความเงียบดำเนินอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ซ่งตี้ชางจะยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "ไหนว่าเจ้าไปเก็บบุปผามาทำกำยานกลิ่นใหม่ เหตุใดคืนนี้ข้ายังได้กลิ่นเดิมอยู่"คำถามนั้นฟังดูเห

ตอนที่ 9 || เป็นไปดังใจข้าประสงค์ซ่งเหล่าไท่เย่ไม่เคยลงมือตบหน้าซ่งตี้ชางมาก่อน ตลอดหลายสิบปีที่เลี้ยงดูหลานชายผู้นี้มา เขาเคร่งครัด เข้มงวด แต่ไม่เคยถึงขั้นลงมือเช่นนี้ ทว่าครั้งนี้โทสะที่กดทับอยู่ในอกกลับระเบิดออกอย่างไม่อาจยับยั้ง ฝ่ามือที่เพิ่งฟาดลงไปยังคงสั่นไหวเล็กน้อย มิใช่เพราะอ่อนแรง หากเป็นเพราะแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่สงบ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งและลุ่มลึก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเดือดดาลที่ยากจะปิดบังในสายตาของ ซ่งเต๋อเหยียน เฉินสุ่ยเยว่หาใช่เพียงหลานสะใภ้คนหนึ่ง หากแต่เป็นหญิงสาวผู้น่าเวทนาและน่าเอ็นดู ยิ่งเวลาผ่านไป ความสงสารก็ยิ่งเพิ่มขึ้นในใจชายชรา จนยากจะมองเฉยยามเห็นเด็กสาวถูกทำร้าย นางมิได้ร้องขอสิ่งใด ไม่เคยปริปากโต้เถียง ไม่แม้แต่จะบ่นว่าถูกกระทำอย่างไร กลับต้องทนรับความกดขี่จากสามีครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ปริปากแต่สิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาลที่สุด หาใช่เพียงความทุกข์ของนางไม่ หากเป็นเพราะผู้ที่ลงมือกระทำคือหลานชายของตนเอง หลานชายที่เขาเคยภาคภูมิใจ หลานชายที่เติบโตอย่างเที่ยงตรง ไม่เคยนอกลู่นอกทาง กลับกลายเป็นบุรุษที่ลงมือเหยียบย่ำสตรีได้ถึงเพียงนี้ภาพของเฉ

ตอนที่ 10 || แผนขั้นแรกสำเร็จ!ช่วงสายของอีกสามวันต่อมา ภายในเรือนผิงอวี้ ของสองผู้เฒ่าซ่ง ร่างแน่งน้อยของเฉินสุ่ยขวนขวายว่ยังคงนอนซมอยู่บนเตียง ท่ามกลางผ้าห่มหนานุ่ม ลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้างามชวนพิศบัดนี้ยังคงซีดเซียวจากพิษไข้ ทำเอาซ่งไท่ไท่และซ่งเหล่าไท่เย่ต้องเรียกท่านหมอในเมืองมาดูอาการหลานสะใภ้อีกครั้งจนถึงวันที่ห้า หญิงสาวจึงสามารถลุกขึ้นนั่งและเดินได้เล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นยันขอบเตียงไว้มั่นคงกว่าก่อนยามที่นางไปสุขาเอง แม้ยังมีอาการมึนศีรษะอยู่บ้าง แต่นางไม่อยากรบกวนสาวใช้ทั้งสองให้เทกระโถนอีกแล้วรู้สึกลำบากใจอันที่จริงหญิงสาวก็มิได้เสแสร้งเสียทั้งหมด เฉินสุ่ยเยว่ป่วยจริง ตากฝนอยู่นานถึงเพียงนั้น เสื้อผ้าชุ่มน้ำแนบกายกว่าจะได้เปลี่ยน ไหนจะมีลมหนาวเข้ากระดูก หากไม่ล้มป่วยก็นับว่าแปลกแล้ว แต่เรื่องนี้หญิงสาวย่อมคำนวณเอาไว้ทั้งหมดแต่แรกตั้งแต่วันนั้นช่วงสายหลังถูกซ่งตี้ชางหาเรื่อง หญิงสาวก็คิดแผนเจ็บตัวนี้แล้ว เพราะยิ่งนางตกอยู่ในสภาพอ่อนแอเพียงใด ความรู้สึกของผู้เฒ่าทั้งสองก็ยิ่งเอนเอียงมาทางตนมากขึ้นเท่านั้น สามวันที่นางทรมานจากพิษไข้จึงมิได้เสียเปล่าแม้แต่น้อ

ตอนที่ 11|| คิดไปจากข้าเกรงว่าจะไม่ง่ายวันเวลาเคลื่อนผ่านไปได้เดือนเศษหลังจากเฉินสุ่ยเยว่ถูกขับไล่ออกจากเรือนผิงเซียง ที่สุดกลับเป็นซ่งตี้ชางที่ทนไม่ไหวเสียเองทั้งที่แต่แรกก็เป็นเขาที่ไล่นางไปแท้ๆเรือนใหญ่ที่เคยมีเงาร่างของนางเดินเข้าออกกลับว่างเปล่าเกินไป เสียงฝีเท้าคุ้นหูไม่ปรากฏ กลิ่นชาที่นางชงให้ บัดนี้ใครก็ชงแทนที่ไม่ได้ เสียงสั่งการสาวใช้ที่เคยมีได้ยินทุกวันใครไม่มีอีกแล้ว ทุกอย่างที่ซ่งตี้ชางคุ้นเคยเหมือนถูกดึงหายไปพร้อมกันเมื่อเฉินสุ่ยเยว่ไม่อยู่ ต่อให้เขาไม่อยากยอมรับ ท่านกั๋วกงหนุ่มก็จำใจยอมรับว่าตน คิดถึงภรรยาตัวแทนผู้นั้นมิอาจปฏิเสธได้"เสี่ยวจง"เพิ่งต้นยามอิ๋น ซ่งตี้ชางที่นอนไม่หลับมาหลายคืนติด เนื่องจากรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไปจากชีวิตจนหัวใจรู้สึกไม่ดี ห้องนอนว่างเปล่าเกินไป เสียงเรียกของเขาทุ้มต่ำ แต่ชัดเจน ในห้องที่เงียบงัน ร่างสูงยังคงนั่งอยู่บนตั่งตัวยาวข้างบานหน้าต่าง มิได้อยู่บนเตียงหลังโต ผ้าม่านถูกเปิดทิ้งไว้ ลมยามดึกพัดเข้ามาเบาๆ แต่ไม่อาจพาความอึดอัดออกไปได้"ขอรับนายท่าน"ไม่ถึงอึดใจ เสี่ยวจงก็วิ่งเข้ามาภายในห้องนอนของท่านกั๋วกงหนุ่ม ฝีเท้าหยุดลงตรงตำแหน

ตอนที่ 12 ||หรือใจของข้าจะหวั่นไหวนานแล้วเดิมที ซ่งตี้ชางเป็นบุตรชายคนโตของเจิ้งหนานโหว ซ่งเต๋อเฉิน พี่ชายแท้ ๆ ของซ่งฮองเฮา ซ่งเตียวเซียง เขาย่อมมีฐานะเป็นเจิ้งหนานโหวซื่อจื่อ และควรสนิทสนมกับองค์ชายสาม จ้าวหยางไท่ ผู้เป็นญาติผู้น้อง ทว่ากลับกลายเป็นว่า เขาสนิทสนมกับองค์ชายใหญ่ จ้าวหยางเจี๋ยเสียมากกว่า คงเพราะทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน เป็นศิษย์ร่วมสำนัก และเมื่อเข้าสู่สนามรบ ก็ยังเคียงบ่าเคียงไหล่ในกองทัพเดียวกัน มิใช่จ้าวหยางไท่ที่ไว้ตัวไม่ยอมสนิทกับญาติผู้พี่ช่วงแรก ทุกสิ่งล้วนเป็นไปอย่างราบรื่น กระทั่งสามปีก่อน เมื่อถึงคราวต้องแต่งตั้งไท่จื่อ ซ่งตี้ชางในฐานะแม่ทัพเป่ยฉี กลับเลือกสนับสนุนองค์ชายใหญ่ ทั้งที่ตนมีสายสัมพันธ์แนบแน่นกว่าญาติผู้น้องเช่นองค์ชายสาม แม้ท้ายที่สุด องค์ชายสามจะได้ขึ้นเป็นไท่จื่อ แต่รอยร้าวนั้น กลับมิอาจประสานผู้ใดจะคาดคิด ว่าเมื่อเกือบสองปีก่อน ระหว่างที่เขานำทัพไปช่วยไท่จื่อขับไล่ชนเผ่าหู ณ แคว้นหนานจิ้ง กลับถูกวางยาพิษในสุราฉลองชัย ผู้ลงมือ มิใช่ศัตรู แต่เป็นรองแม่ทัพ กัวฉางเซิน สหายที่เขาไว้ใจที่สุด!เขารอดชีวิต แต่ดวงตากลับมืดบอดลงนับแต่นั้น ความเจ็บปวดนั