جميع فصول : الفصل -الفصل 30

บรรยากาศ ณ ตำหนักคิมหันต์ของ ฮองเฮาอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอมแต่กลับหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเหล่าองค์หญิงและคุณหนูจากสำนักศึกษาพากันมารวมตัวกันฟ้องร้องในสภาพบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสารโดยเฉพาะองค์หญิงเก้าที่นั่งอยู่ข้างพระบาทฮองเฮา นางร้องไห้กระซิกราวกับจะขาดใจตาย "เสด็จแม่ ท่านอาจารย์หวงทำเกินไปจริง ๆ นะเพคะ เขาเปรียบลูกกับสตรีไพร่แถมยังขู่จะริบฐานันดรเพียงเพราะลูกตั้งคำถามเรื่องความเท่าเทียม"ในวงสนทนานั้นยังมีโจวฮูหยิน มารดาของโจวเหวินและบรรดาแม่ ๆ ของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ถูกหวงจื่อเยียนด่า นั่งหน้าดำคร่ำเครียดกันเป็นทิวแถว"ท่านเสนาบดีหวงผู้นี้ ช่างถือดีในอำนาจยิ่งนัก" ฮูหยินท่านหนึ่งเอ่ยขึ้น "แม้เขาจะเป็นคนเก่ง แต่การทำร้ายจิตใจกุลสตรีที่บอบบางเช่นนี้ มันคือการล้ำเส้นที่พวกเราไม่อาจยอมรับได้"ฮองเฮาทรงขมวดพระขนง "จื่อเยียนปกตินิ่งสุขุมนัก เหตุใดครั้งนี้ถึงได้ทำรุนแรงปานนั้น หรือเป็นเพราะสตรีพิเศษที่เขาลากเข้าไปร่วมเรียนด้วยในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและองอาจก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก โจวเหวินในชุดเครื่องแบบองครักษ์หลวงที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและทรว

ในพุ่มไม้ข้างกำแพงจวนสกุลเจียว หวงจื่อเยียนที่มุดตัวซ่อนอยู่อย่างทุลักทุเลถึงกับกลั้นหายใจจนหน้าแดงเมื่อเห็นเงาของใต้เท้าเจียวยังเดินวนไปวนมาในห้องลูกสาวเขานั่งขดตัวอยู่ท่ามกลางดงหนามและยุงที่รุมตอม หูพยายามเงี่ยฟังคำพูดที่ชวนสงสัยนั้น คำพูดนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่รู้จบ หวงจื่อเยียนรู้เพียงว่าพ่อของเขาเป็นขุนนางตงฉินที่จากไปตั้งแต่เขายังเด็ก ตามที่ฝ่าบาทเคยบอกไว้ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อเขามีวีรกรรมร่วมอะไรกับใต้เท้าเจียวคนนี้"ซือซือ เจ้าพักผ่อนเถอะ ตุ๊กตาไม้นั่นถ้าเจ้าชอบก็เก็บไว้ แต่อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าแอบเปิดหน้าต่างรับแมวขโมยเข้ามาอีก" ใต้เท้าเจียวพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมเสียงถอนหายใจยาวพอเสียงฝีเท้าเงียบลง หวงจื่อเยียนค่อย ๆ คลานออกมาจากพุ่มไม้ในสภาพที่เสื้อผ้าเปื้อนดินและกิ่งไม้ติดผม อี้เฝิงที่รออยู่ข้างกำแพงรีบช่วยดึงนายท่านลงมา "นายท่าน ท่านดู... เอ่อ... ดูเหมือนนักโทษที่เพิ่งแหกคุกออกมาเลยขอรับ""เงียบไปเลยอี้เฝิง!" หวงจื่อเยียนปัดฝุ่นออกจากตัวพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขามองย้อนกลับไปที่หน้าต่างห้องเจียวซือซืออีกครั้ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้

โจวเหวินชะงักงันเมื่อได้ยินชื่อเฉินมู่หยาง ใบหน้าเขาเปลี่ยนสีทันทีจากความเศร้าเป็นความกระดากอาย"ท่าน... ท่านรู้อะไรมา""ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น แต่ถ้าเจ้ายังมัวแต่แบกโลกไว้คนเดียวอย่างนี้ สักวันเจ้าจะเสียทั้งซือซือและเสียทั้งคนข้างกายที่แอบเฝ้าดูเจ้าอยู่ด้วย"หวงจื่อเยียนตัดบทอย่างรำคาญ"ออกไปได้แล้ว ซือซือต้องพักผ่อน"โจวเหวินมองเจียวซือซือเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ก่อนจะก้มหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างผู้แพ้ ทิ้งให้หวงจื่อเยียนหันมาปรนนิบัตินางต่อด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน"หิวหรือยัง ข้าเคี่ยวซุปไก่มาให้ อย่าไปสนใจคำพูดของคนสกุลโจวเลย ต่อจากนี้ข้าจะคอยดูแลเจ้าเอง"หวงจื่อเยียนเอ่ยเสียงนุ่มนวล พลางเป่าซุปในช้อนอย่างตั้งใจเจียวซือซือมองดูคนตรงหน้า พลางคิดในใจว่า'ยามดุว่าน่ากลัว ยามอ่อนโยนกลับน่ากลัวยิ่งกว่า'จวนแม่ทัพสกุลโจวโจวเหวินนั่งอยู่ในห้องทำงานอย่างคนที่คิดไม่ตก เขานั่งนิ่งมานานราวหนึ่งชั่วยามแล้ว มือที่เคยจับกระบี่อย่างมั่นคงยามนี้กลับสั่นเล็กน้อยเมื่อภาพความโหดร้ายของมารดาฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำเขานึกถึงแววตาของโจวฮูหยินยามที่พูดถึงการกำจัดเสี้ยนหน

ภายในห้องรับรองส่วนพระองค์ ฮองเฮาทรงประทับอยู่อย่างสง่างามบนตั่งยาว สายพระเนตรที่ทรงอำนาจทอดมอง โจวเหวิน หลานชายที่นางภูมิใจนักหนา ทว่าบัดนี้องครักษ์หนุ่มกลับดูทรุดโทรมลงไปมาก แววตาที่เคยเป็นประกายกลับหม่นแสงลงราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ"โจวเหวิน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าตำแหน่งรัชทายาทสำคัญเพียงใดต่อความมั่นคงของบ้านเมือง" ฮองเฮาตรัสเสียงนุ่มทว่าทรงพลัง "เจ้ามีทั้งสายเลือดที่บริสุทธิ์ มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ที่คุมกำลังพล ข้าจะดันเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูง เพื่อไม่ให้คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างหวงจื่อเยียนขึ้นมาผงาดเหนือพวกเรา"โจวเหวินนิ่งอึ้ง เขาก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขารู้อยู่เต็มอกว่าตนเองไม่ได้มีความอำมหิตหรือ ความสามารถที่ครบเครื่องเท่าหวงจื่อเยียน หวงจื่อเยียนอาจจะจองหอง แต่บุรุษคนนั้นคุมหัวใจคนด้วยความเกรงขามและสติปัญญาที่เหนือชั้น ส่วนเขาเป็นเพียงคนที่อยากทำตามหน้าที่เท่านั้น"พะย่ะค่ะเสด็จป้า แต่กระหม่อมเกรงว่า..." โจวเหวินตะกุกตะกัก "กระหม่อมไม่ได้มีความสามารถถึงเพียงนั้น พี่จื่อเยียนเขา...""อย่าเอาชื่อของมันมาเปรียบกับเจ้า!" ฮองเฮาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แววตาวาวโรจน

ภายหลังจากที่หมอหลวงสองคนเข้ามาวุ่นวายตรวจชีพจร หวงจื่อเยียนพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมานิ่งขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเอนหลังพิงหัวเตียง หลับตาแน่นเพื่อซ่อนแววตาที่ยังคงปั่นป่วนจากสัมผัสเมื่อครู่"เจียวซือซือ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่ามันมีความแหบพร่าแฝงอยู่ "ที่นี่คนเยอะแล้ว ข้ามีหมอ มีอี้เฝิง มีบ่าวไพร่ เจ้าอยู่ไปก็เกะกะสายตาหมอหลวงเปล่า ๆ"หวงจื่อเยียนคิดในใจอย่างบ้าคลั่งว่า 'ถ้าเจ้าขยับไปขยับมาตรงหน้าข้าด้วยชุดบาง ๆ นั่นอีก ข้าคงได้หัวใจวายตายก่อนไข้ลดแน่ ๆ'เจียวซือซือมองดูความวุ่นวายในห้อง ทั้งหมอหลวงที่กำลังจัดยา ทั้งผู้ช่วยที่เดินกันขวักไขว่ ไหนจะอี้เฝิงที่ยืนเลิ่กลั่กอยู่อีก นางมองหวงจื่อเยียนที่นอนหลับตาแน่น แววตาที่เคยหมางเมินเมื่อครู่ดูเหมือนเขากำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง นางนึกเอาเองว่าเขาคงปวดหัวหนัก"เจ้าค่ะ เห็นคนเยอะขนาดนี้ข้าก็เบาใจ" เจียวซือซือลุกขึ้นยืนพลางจัดระเบียบเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตนเอง ทำเอาจื่อเยียนที่แอบหรี่ตามองถึงกับต้องรีบหลับตาอีกรอบนางก้าวเข้าไปใกล้เตียงอีกนิด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ห