Lahat ng Kabanata ng สยบรักพยัคฆ์ซ่อนคม: Kabanata 11 - Kabanata 20

พายุฝนฤดูร้อนโหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างจนท้องฟ้าสว่างวาบสลับกับเสียงคำรามกึกก้อง หวงจื่อเยียนที่ตั้งใจจะเดินอ้อมป่าประวิงเวลาให้เจียวซือซืออยู่บนหลังนานขึ้นอีกหน่อย ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นว่าธรรมชาติเริ่มเล่นตลกเกินกว่าแผนที่เขาวางไว้อี้เฝิงพาชิงชิงล่วงหน้าไปถึงรถม้าและกลับจวนไปก่อนแล้วตามคำสั่งที่เขากำชับไว้ว่าไม่ต้องรอ ยามนี้กลางป่าลึกที่ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทาง หวงจื่อเยียนจึงตัดสินใจพาร่างบางเบาบนหลังเข้าไปหลบฝนในวัดร้างเก่าแก่ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเขาวางเจียวซือซือลงบนกองฟางแห้งในห้องเล็ก ๆ ที่พอจะกันลมและฝนได้ กลิ่นดินและกลิ่นฝนอบอวลไปทั่ว หวงจื่อเยียนรีบก่อกองไฟเล็ก ๆ เพื่อให้ความอุ่น แต่ทว่าเปรี้ยง!!!เสียงฟ้าฟาดลงใกล้ ๆ วัดทำเอาอาคารไม้เก่าสั่นสะเทือน เจียวซือซือกรีดร้องลั่น นางโผเข้ากอดหวงจื่อเยียนแน่นจนตัวสั่นระริก ดวงตาหลับปี๋ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่"ซือซือ มันก็แค่เสียงฟ้าร้อง เจ้าปลอดภัยแล้ว" หวงจื่อเยียนพยายามปลอบด้วยเสียงทุ้ม แต่นางกลับสะอื้นจนตัวโยนความกลัวนี้ไม่ได้มาจากพายุตรงหน้าเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความทรงจำจาก

เมื่อหวงจื่อเยียนก้าวเท้าเข้าสู่เขตพระราชฐานด้วยใบหน้าอันวิจิตรตระการตาขันทีน้อยใหญ่ต่างพากันก้มหน้าจนคางชิดอก บางคนถึงกับต้องใช้แขนเสื้ออุดปากเพื่อไม่ให้เสียงหัวใจที่เต้นแรงเพราะกลั้นขำดังไปเข้าหูมัจจุราชปากแดงผู้นี้หวงจื่อเยียนเดินตรงลิ่วไปยังห้องพักขุนนางเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุมใหญ่ ทว่าความซวยกลับทำให้เขาเดินไปปะทะเข้ากับขบวนเสด็จของฮ่องเต้ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรงพอดี"ถวายบังคมฝ่าบาท" หวงจื่อเยียนก้มลงทำความเคารพอย่างสง่างาม แม้บนหน้าจะมีหนวดแมวสามเส้นขนาบแก้มทั้งสองข้างก็ตามฮ่องเต้ทรงชะงักไปครู่ใหญ่ ทอดพระเนตรใบหน้าของอัครเสนาบดีคู่พระทัยด้วยความอึ้ง ก่อนจะทรงกระแอมไออย่างแรงเพื่อรักษาอาการ "จื่อเยียน... เจ้า... เจ้าไปโดนแมว ที่ไหนตะปบหน้ามาหรือ หรือช่วงนี้กรมอาญาว่างงานนัก เจ้าถึงได้มีเวลาไปรับเล่นงิ้วในวังหลัง"หวงจื่อเยียนหน้าตึงขึ้นไปอีกจนหนวดแมวแทบกระดิก "ทูลฝ่าบาท เป็นเพราะกระหม่อมสั่งสอนคนไม่ดีพอ จึงถูกลูกแมวในจวนสกุลเจียวลอบกัดเอาพะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้ทรงทราบความนัยทันที พระองค์ทรงรู้ซึ้งถึงฤทธิ์เดชของเจียวซือซือดี จึงทรงแอบสรวลในพระทัยจนพระอุระสั่นเล็กน้อย'ยายหน

ความอำมหิตของหวงจื่อเยียน กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนตำหนักแห่งวังหลัง ศพของสายลับที่ถูกส่งคืนถึงหน้าตำหนักเป็นเหมือนคำประกาศสงครามว่า "ใครกล้าแตะต้องข้า จุดจบคือความตายที่ไร้หลุมฝัง"ภายในห้องลับของฮองเฮา โจวฮูหยินนั่งตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดจากการเห็นภาพสยองขวัญหน้าตำหนัก "พี่หญิง มันไม่ใช่คนแล้วเพคะ มันคือปีศาจ มันกล้าฆ่าคนของพระองค์แล้วเอามาโยนทิ้งประจานเช่นนี้ มันไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น"ฮองเฮากัดฟันจนกรามปูด แววตาเต็มไปด้วยความแค้นที่ผสมความหวาดหวั่น "ข้าไม่คิดว่าฝ่าบาทจะชุบเลี้ยงอสรพิษที่ดุร้ายถึงเพียงนี้ไว้ข้างกาย แต่มันจะผยองได้อีกไม่นานหรอก อีกเพียงไม่กี่วันท่านแม่ทัพโจวก็จะกลับมาถึงเมืองหลวง ถึงยามนั้น ข้าจะให้ท่านแม่ทัพใช้ความดีความชอบชั่วชีวิต ทูลขอให้ฝ่าบาทกำจัดขุนนางกาลกิณีผู้นี้เสีย คนที่มือเปื้อนเลือดอย่างมัน ไม่มีสิทธิ์จะได้สืบทอดตำแหน่งสำคัญใด ๆ ทั้งสิ้น"สองพี่น้องต่างวางแผนเงียบ ๆ รอคอยไพ่ตายใบสุดท้ายที่จะมาถึงพร้อมกองทัพแดนเหนือยามบ่ายที่อากาศสดใส ณ ถนนสายหลักของเมืองหลวง เจียวซือซือเดินออกจากร้านเครื่องหอมพร้อมถุงสมุนไพรในมือ นางกำลังอารมณ์ดีเพราะได้พิมเสนช

บ่ายวันหยุดอันสดใส ณ โรงน้ำชาชื่อดังใจกลางเมือง เฉินมู่หยางในชุดลำลองสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา กำลังเลือกซื้อของกำนัลให้ขุนนางผู้ใหญ่ตามธรรมเนียม ทันใดนั้น กลิ่นหอมจาง ๆ ที่เย็นสดชื่นดุจน้ำค้างบนยอดเขาพลันลอยมาแตะจมูกเขาเขาหันไปพบเจียวซือซือที่กำลังยืนเลือกใบชาอยู่พอดี เฉินมู่หยางจึงเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มอันสดใส "คุณหนูเจียว กลิ่นหอมจากตัวเจ้านี้ ช่างพิเศษนัก ไม่ทราบว่าเป็นน้ำหอมจากร้านใดหรือ"เจียวซือซือหัวใจพองโต บุรุษหน้าขาวในดวงใจมาทักทั้งทีนางจึงยืดอกตอบอย่างภูมิใจ "ข้าปรุงเองกับมือเจ้าค่ะใต้เท้าเฉิน เป็นงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้าเอง""ช่างน่าเลื่อมใสนัก" เฉินมู่หยางเอ่ยชวนนางไปนั่งจิบชาคุยกันต่อ ทั้งคู่คุยกันถูกคอเรื่องพฤกษาศาสตร์ เฉินมู่หยางจึงเอ่ยปากขอซื้อน้ำหอมกลิ่นที่นางใช้เพื่อจะนำไปใช้เอง ด้วยความหน้าใหญ่เจียวซือซือจึงประกาศก้อง "ระดับใต้เท้าเฉินแล้ว ข้าจะสกัดสูตรพิเศษให้หนึ่งขวดเป็นของขวัญ ไม่คิดเงินเจ้าค่ะ" เฉินมู่หยางจึงตอบแทนด้วยการสั่งขนมชุดใหญ่มาเลี้ยงนาง ทั้งคู่ยิ้มแย้มให้กันจนบรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยความสุขที่เหมือนเข้าใจไปคนละทางทว่า ที่มุมหนึ่งของโรงน้ำชา

ถึงวันที่หวงจื่อเยียนต้องเข้าสอนในฐานะราชครู บรรยากาศในสำนักศึกษาหลวงวันนี้ดูเคร่งเครียดและเยือกเย็นผิดปกติ ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีดำขลับของ หวงจื่อเยียนก้าวเข้ามา กลิ่นอายมัจจุราชที่ติดตัวมาจากกรมอาญาก็ทำเอาเหล่าองค์หญิงและบุตรสาวขุนนางที่เคยฉอเลาะเก่งถึงกับหุบปากสนิทด้านหลังของเขามีเจียวซือซือเดินก้มหน้าก้มตาตามเข้ามาในฐานะนักเรียนพิเศษที่เขาจงใจลากตัวมาเพื่ออบรมท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าองค์หญิง โดยเฉพาะองค์หญิงเก้า ธิดาในฮองเฮาผู้แสนเย่อหยิ่งหวงจื่อเยียนปัดชายเสื้อนั่งลงบนแท่นอย่างสง่างาม สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่องค์หญิงเก้า "วันนี้ข้าจะทบทวนกฎและมารยาทสตรีในวังหลวง โดยเฉพาะบทที่ว่าด้วยการสำรวมวาจาและการวางตัวให้สมกับฐานันดร ทุกคนต้องปฏิบัติท่าพื้นฐานค้างไว้สองชั่วยาม ห้ามขยับแม้แต่ปลายนิ้ว หากใครขยับข้าจะให้เริ่มนับหนึ่งใหม่"ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม องค์หญิงเก้าที่ถูกประคบประหงมมาอย่างดีก็เริ่มทนไม่ไหว นางสะบัดชายเสื้อแล้วลุกขึ้นยืนฟาดพัดลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด"ท่านอาจารย์หวง ท่านถือดีอย่างไรถึงให้ข้ามานั่งหลังขดหลังแข็งเช่นนี้ ข้าเป็นถึงพระธิดาของฮอง