สยบรักพยัคฆ์ซ่อนคม

สยบรักพยัคฆ์ซ่อนคม

last updateآخر تحديث : 2026-05-20
بواسطة:  หนามชมพูمكتمل
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
38فصول
988وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ทะลุมิติมาไม่ทันไร ก็ถูกกล่าวหาให้อับอาย ถ้ารำคาญใจนักเช่นนั้นนางจะไม่ตามตื๊อเขาแล้ว แต่ทำไมกลายเป็นเขามาตอแยนางแทนล่ะ

عرض المزيد

الفصل الأول

พฤติกรรมน่าอาย

Michael's POV

I gripped the bedsheets as I gritted my teeth and buried my face into the soft mattress, feeling Marlo’s sweat falling on my back and soft moans escaping his lips while he continued thrusting with more strength than necessary.

"Fuck, you're so tight" he said.

I bit back the pain that was building within me and tried my best to endure whatever pain I could feel in my hole.

This was all a means to an end.

Before I could process my thoughts any further, he turned me around, his muscular arms wrapping around me.

He knelt on the bed and raised me to sit on his hard cock. I stared at him, wondering what sex position he intended to do this time.

After spending more than twenty minutes servicing his dick and nipples, I was already exhausted.

He wiped the sweat on his forehead with the back on his hand and gave me one the ugliest smirk I have ever seen escape the lips of a man.

"Ride me until I burst inside you" Marlo said, his breath resting on my face.

He brought his lips to mine and I tried to avoid whatever he planned to do, but I wasn’t fast enough.

Marlo sucked my lower lip while his tongue evaded my mouth and ran around my walls.

"That's enough" I whispered, my disgust beginning to show no matter how much I tried to hide it.

Thankfully, he released his hold on my lips and laid back, his hands placed behind his head as his eyes told me to begin the task he has given to me.

Ugh.

In the darkness, I rolled my eyes, my anger almost simmering beneath the surface.

I raised my knees and instead of kneeling down, I squatted over his dick, my momentum building.

I began slowly at first then increased my speed and watched as Marlo’s eyes rolled to the back of his head in ecstacy.

His moans filled my ears and although I hated having sex with him, the fact that I held this much power over him at this instant was enough to make a smile appear on my face.

"I'm close. I'm going to cum" he said.

He attempted to jerk me off but I threw his hand away from my throbbing dick and allowed him to reach climax.

Finally, it was over.

I laid on my back, staring at the ceiling, my chest rising and falling in slow, controlled breaths.

The sheets beneath me were damp with sweat, but the warmth of Marlo’s body next to mine made my skin crawl.

The room smelled of sweat and whiskey, of regret and desperation.

I turned my head slightly, watching him sleep, his face relaxed in the dim glow of the bedside lamp. He looked peaceful—satisfied. Meanwhile, I felt nothing but irritation gnawing at the edges of my patience.

I hadn’t wanted this. I hadn’t enjoyed a single second of it. But I had needed to do it.

Marlo wasn’t just another of Fernando Ramirez’s men—he was one of his highest-ranking lieutenants.

He was a man with influence. A man with access. And that access was exactly what I, as well as the FBI, needed if I wanted to bring Fernando down.

Fernando Ramirez.

Just thinking his name sent a rush of fury through me.

His Mafia crime family had spread like a plague across the city, untouchable, operating in the shadows while law enforcement remained powerless.

My sister—my only family—had been caught in his violence and she lost her life. A victim of his greed, his brutality. She hadn’t deserved it. She hadn’t deserved any of it.

I clenched my jaw, forcing my thoughts back to the present.

Dwelling on the past wouldn’t help me now.

Right now, my priority was getting to that exclusive party Fernando was throwing in a few days. Only his most trusted men would be allowed inside, and Marlo was one of them. That’s why I had done this.

But now, I needed Marlo to wake the hell up.

I nudged him with my elbow.

“Hey.”

He didn’t stir.

I frowned, shifting to my side and shaking his shoulder.

“Marlo.”

A tired groan escaped his lips, but he barely opened his eyes. His arm was placed lazily over his stomach, his breathing slow and deep.

“Marlo, wake up,” I tried again, this time a little more forceful. “We had a deal, remember?”

Nothing.

I rolled my eyes, frustration bubbling in my chest.

“You said you would help me get in,” I reminded him, keeping my voice even. “I need that tag. You said you would vouch for me.”

Marlo mumbled something that sounded like nonsense, shifting slightly before settling back into sleep.

Useless.

I exhaled sharply, running a hand through my hair.

There was no point in trying to reason with him right now.

He was out cold, probably from the alcohol he had drank earlier.

I would have to handle this myself.

My eyes flicked to the bedside table where his identification tag lay—his ticket to the party.

His access to Fernando.

Carefully, I slid out of bed, moving with the precision of a trained agent.

My muscles were tense as I reached for the tag, keeping my movements slow, deliberate.

One wrong move, and I would wake him.

The metal tag was cool against my fingertips as I picked it up, slipping it into the pocket of my discarded jeans on the floor.

I dressed quickly, shoving my arms into my shirt, buttoning it hastily.

As I reached for the door, my heart pounded with a mix of adrenaline and anticipation.

I had done it. I had what I needed.

But the moment I pulled the door open, every cell in my body froze.

Standing in the doorway, his figure looming in the dimly lit hallway, was Fernando Ramirez.

His dark eyes locked onto mine, unreadable, terrifyingly calm.

He was taller than I expected, broader, his presence suffocating.

The air around him felt heavy, charged with something dangerous.

I couldn’t move.

I couldn’t breathe.

His lips curled slightly—not quite a smirk, but something close.

“Well, well well,” he said, his voice deep, smooth, laced with quiet authority. “Going somewhere?”

My heart slammed against my ribs, but I forced my face to remain neutral, my mind racing.

I was in trouble.

Big trouble.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Pitpimol Pitanilap
Pitpimol Pitanilap
สนุก มาก น่ารักดีค่า
2026-06-15 03:01:52
0
0
38 فصول
พฤติกรรมน่าอาย
"นั่น คนตกน้ำ ว้าย!""จมลงไปแล้วทำยังไงดี!"เสียงอื้ออึงกระทบโสตประสาทเหมือนไม่มีวันจบสิ้น เจียวซือซือพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นความหนาวเย็นที่เสียดแทงเข้าไปถึงในกระดูก ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือเธอกำลังเร่งปั่นโปรเจกต์เสนอขายน้ำหอมแบรนด์หรูจนหัวใจวายตายคาโต๊ะทำงานเหตุไฉนลืมตาขึ้นมาอีกทีถึงมาสำลักน้ำในสระบัวที่ไหนก็ไม่รู้"คุณหนูเจ้าคะ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูของข้าที"เสียงหวีดร้องของเด็กสาวคนหนึ่งดังอยู่ริมตลิ่งอย่างขวัญเสียเจียวซือซือพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาได้ตามสัญชาตญาณ โชคยังดีที่นางว่ายน้ำเป็น หาไม่แล้วคงได้ตายเป็นผีเฝ้าสระบัวเป็นแน่แท้ขณะที่ตะกายจะขึ้นฝั่งสายตาของนางมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนสะพานข้ามสระบัว ชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีเข้มดูสง่างามทว่าเยือกเย็น ใบหน้าคมคายสะอาดตาดั่งเทพบุตรปั้นแต่ง แต่นัยน์ตาคู่นั้นเรียบเฉยจนน่าขนลุกเขายืนเอามือไพล่หลังมองดูนางดิ้นรนอยู่ในน้ำราวกับกำลังชมการแสดงละครลิงที่น่าเบื่อฉากหนึ่งเขาคือ หวงจื่อเยียน อัครเสนาบดีผู้มากอิทธิพลในแผ่นดินและยังเป็นรักข้างเดียวที่เจ้าของร่างเดิมพยายามตามตื๊อจนน่ารำคาญ"
اقرأ المزيد
บทเรียนแรก
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ จวนตระกูลเจียว บรรยากาศควรจะเงียบสงบตามแบบฉบับจวนขุนนาง แต่ทว่า"หันซ้ายอีกนิด นั่นแหละ ถลกเสื้อออกอีกหน่อย แผงอกแบบนี้แหละที่จะช่วยให้ยอดขายน้ำหอมสูตรเสน่หาจันทราของข้าทะลุเป้า"เสียงสดใสของเจียวซือซือดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล นางกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นเหมย ในมือนางไม่ได้ถือเข็มเย็บผ้าหรือคัมภีร์กุลสตรี แต่กลับถือกระดาษร่างภาพและถ่านไม้ นางกำลังสั่งการชายหนุ่มรูปร่างกำยำสามคนที่แต่งกายกึ่งเปลือยท่อนบนเพื่อทำการลองชุดสำหรับการนำเสนอ"เสื้อตัวนี้หลวมเกินไป เอาเสื้อคลุมตัวใหม่มาเปลี่ยนลองดู"นางเอียงตัวตามท่าทางการหันกายของชายหนุ่มเหล่านั้นหวงจื่อเยียนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้าจวนมาพร้อมกับตำรากุลสตรีเล่มหนาถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยมืดครึ้มลงราวกับพายุฝนกำลังจะถล่มเมืองหลวง"พวกเจ้า กำลังทำระยำอะไรกัน!"เสียงตวาดแข็งกร้าวดังก้องที่ทรงอำนาจและโทสะทำให้ชายหนุ่มเหล่านั้นสะดุ้งสุดตัวรีบคว้าเสื้อมาปิดอกแทบไม่ทัน เจียวซือซือเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาสุดเซ็ง"อ้าว ท่านเสนาบดี มาเช้าจังนะเจ้าคะ ยังไม่ถึงเวลาเรียนเลยนี่นา" นางตอบหน้าตาเฉยพลางโบกมือไล่ห
اقرأ المزيد
กักบริเวณ
นับตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่มีทหารมาคอยเฝ้า เพียงคำสั่งสั้น ๆ ไม่กี่คำ แต่ก็เพียงพอจะทำให้ทั้งจวนไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืนเพราะผู้ที่ออกคำสั่งนั้นคือหวงจื่อเยียน อัครเสนาบดีผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนัก บุรุษผู้มีอำนาจรองจากฮ่องเต้เท่านั้นยามนี้ ภายในเรือนพักด้านในสุดของจวน เจียวซือซือกำลังเดินวนไปมาอยู่ในห้องโถงเล็กอย่างหงุดหงิด ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจไม่ต่างจากแมวตัวหนึ่งที่ถูกขังไว้ในกรง"มีสิทธิ์อะไรมากักขังข้าไว้ในจวนกัน"เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นเมื่อไม่ได้ดั่งใจนางเดินไปหยุดตรงหน้าต่าง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์"อัครเสนาบดีอะไรกัน ถึงได้ยิ่งใหญ่คับฟ้าได้ขนาดนี้"ชิงชิง สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบก้มศีรษะพลางลดเสียงลงทันที"คุณหนูเจ้าคะ เบาเสียงลงหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"นางรีบมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยเตือนเสียงเบา"ใต้เท้าหวงเป็นถึงอัครเสนาบดีแห่งราชสำนัก ดำรงตำแหน่งทั้งราชครู ราชเลขาธิการใกล้ชิดเบื้องสูง เป็นเจ้ากรมอาญา ถือกฎหมายควบคุมขุนนางและวังหลัง มิหนำซ้ำยังเป็นโอรสบุญธรรมของฝ่าบาท ฝ่าบาททรงโปรดปรานมาก เรื่องเช่นนี้ทั้งเมืองหลวงล้วนรู้กันดี หากมีผู้ใดได้
اقرأ المزيد
ความทรงจำที่บิดเบี้ยว
บรรยากาศในท้องพระโรงเช้าวันต่อมาหนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันตฤดู เมื่อหวงจื่อเยียนก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมถุงสีแดงที่บรรจุบัญชีลับจากจวนขุนนางกรมคลังที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อวาน เขาอ่านรายชื่อขุนนางที่เกี่ยวข้องด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกชื่อที่หลุดจากปากกลับทำให้ขุนนางผู้นั้นแทบล้มทั้งยืน"เงินคลังคือหยาดเหงื่อของราษฎร ผู้ใดแตะต้องย่อมต้องแลกด้วยโลหิต" เขาสรุปสั้น ๆ ก่อนจะปรายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบตาเมื่อเสร็จสิ้นการประชุม ขณะที่เหล่าขุนนางรีบแยกย้ายราวกับกลัวโดนลูกหลง หวงจื่อเยียนกลับเอ่ยเรียกขุนนางผู้หนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงที่ดูให้เกียรติเป็นพิเศษ"ใต้เท้าเจียว โปรดรอสักครู่"เจียวกั๋วจง เสนาบดีกรมโยธาที่กำลังรีบเร่งจะไปตรวจการสร้างเขื่อนนอกเมืองหยุดชะงัก เขาหันมาประสานมือคารวะอัครเสนาบดีหนุ่มด้วยความชื่นชม "ฝีมือการตรวจจวนของท่านเสนาบดีหวงช่างเด็ดขาดนัก ข้านับถือในความเที่ยงธรรมของท่านจริง ๆ"หวงจื่อเยียนยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "ท่านชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่ทำตามหน้าที่ ทราบว่าท่านต้องเดินทางไปคุมงานสร้างเขื่อนนอกเมืองหลายวัน เดินทางคราวนี้โป
اقرأ المزيد
ไม่ใส่ใจนาง
ยามสายวันรุ่งขึ้น จวนสกุลเจียวที่ดูเงียบสงบผิดปกติ ทว่าความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารสี่นายที่เดินนำหน้าหวงจื่อเยียนเข้ามาภายในเขตเรือนชั้นในเขายังคงสวมชุดขุนนางสีดำขลิบทองดูสง่างามทว่าเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบคู่เดิมมองสำรวจไปทั่วราวกับเป็นเจ้าของบ้านที่มาตรวจตราทรัพย์สิน เขาหยุดยืนที่ห้องโถงกลางพลางปรายตามองเจียวซือซือที่เดินออกมาต้อนรับอย่างรีบร้อนด้วยท่าทางว่าง่ายผิดหูผิดตา"ได้ยินว่าใต้เท้าเจียวไปราชการนอกเมือง ข้าในฐานะคู่หมั้นและราชครูจึงต้องมาดูแลระเบียบวินัยของคนในจวนนี้แทน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเยือกเย็นวาจาเชือดเฉือน "หรือเป็นเพราะไม่มีคนคอยกำราบ เจ้าถึงได้คิดว่ากำแพงจวนมันเตี้ยเกินไปจนต้องหาทางปีนออกไปเล่นสนุกข้างนอก"เจียวซือซือใจกระตุกวูบ มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำขวดน้ำหอมที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ ไว้แน่น "ใต้เท้ากล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงแต่พักผ่อนอยู่ในเรือนตามคำสั่งท่าน ใครจะกล้าฝ่าฝืนอำนาจที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าของท่านกันเล่า"นางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา"หึ ปากหวานขึ้นแต่นัยน์ตายังเต็มไปด้วยคำหลอกลวง" หวงจื่อเยียนแค่นยิ้มดูแคลน เขาเดินเข้
اقرأ المزيد
งานเลี้ยงในวังหลวง
ทางวังหลวงได้จัดงานเลี้ยงขึ้นในโอกาสพิเศษในรอบสามเดือน เพื่อให้เหล่าขุนนางได้กระชับความสัมพันธ์หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานกันมานานหลายเดือนบรรยากาศในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นอายความหรูหรา เจียวซือซือเดินตามหลังบิดาต้อย ๆ ด้วยท่าทางสำรวม แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่พากันซุบซิบเรื่องที่นางเคยวิ่งไล่ตามผู้ชายที่นางไม่คู่ควรจนทั่วเมืองหลวง"ดูนั่นสิ คุณหนูเจียวผู้ไร้ยางอาย วันนี้กลับมาทำตัวเป็นผ้าพับไว้เสียได้" องค์หญิงห้าผู้เอาแต่ใจเอ่ยเรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มสหายเมื่อบิดาถูกขุนนางคนอื่นชวนคุยจนเผลอตัว เจียวซือซือก็ถูกรุมล้อมทันที ทั้งคำพูดถากถางและสายตาดูแคลนสาดใส่ไม่หยุด "ได้ข่าวว่าท่านอัครเสนาบดีเอือมระอาเจ้าจนสั่งถอนคนคุ้มกันออกหมดแล้วนี่ ช่างน่าสงสารจริง ๆ ที่ต้องเกาะชายเสื้อคู่หมั้นไปวัน ๆ"เจียวซือซือเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ไม่โต้ตอบ นางเดินเลี่ยงออกมาและได้พบกับกลุ่มสหายใหม่ที่เป็นลูกหลานขุนนางทั้งบุรุษและสตรี พูดคุยกันเรื่องบทกวีและดนตรีอย่างสนุกสนาน นางหัวเราะร่าเริงและร่วมวงสนทนาอย่างไม่ถือตัว ท่าทางร่าเริงนั้นช่างขัดกับภาพลักษณ์สตรีบ้าผู้ชายในอดีตอย่างสิ้นเชิ
اقرأ المزيد
ผู้ชนะอย่างแท้จริง
เช้าตรู่ที่ควรจะเงียบสงบ เจียวซือซือต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะไม้เท้าดังปัง ๆ อยู่หน้าประตูห้องนอน พอเปิดประตูออกมานางก็ต้องหน้าซีดเมื่อพบกับสตรีวัยกลางคนหน้าตึงที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำรากุลสตรีโบราณ"คุณหนูเจียว ข้าคือแม่นมกุ้ยอดีตหัวหน้านางกำนัลฝ่ายใน ภายใต้คำสั่งของอัครเสนาบดีหวง ตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะมา ขัดเกลาท่านให้สมกับเป็นว่าที่ฮูหยินเอก"แม่นมกุ้ยไม่ได้มาเล่น ๆ นางจัดระเบียบชีวิตเจียวซือซือใหม่หมด ตั้งแต่การก้าวเดินที่ต้องเยื้องกรายจนเข่าแทบทรุด ไปจนถึงการจิบชาที่ต้องนิ่งราวกับรูปปั้น"คุณหนู หลังต้องตรง คอต้องตั้ง ก้มหน้าเกินสามนิ้วถือเป็นสตรีไร้สกุล" เสียงไม้เท้าเคาะดังสะท้อนทุกครั้งที่เจียวซือซือเผลอตัว"แม่นมเจ้าคะ ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าขอพักหน่อยเถิด""พักงั้นรึ ใต้เท้าหวงกำชับมาว่า หากท่านบ่นเหนื่อย แสดงว่างานที่ข้าให้นั้นเบาไป เช่นนั้นเชิญคุณหนูไปคัดคัมภีร์กุลสตรีต่อกลางลานบ้านเจ้าค่ะ"เจียวซือซือพยายามจะงัดมุกเดิมมาใช้ นางแอบกวักมือเรียกแม่นมกุ้ยเข้าไปในมุมมืดที่คาดว่าจอมสอดแนมของหวงจื่อเยียนจะมองไม่เห็น"แม่นมเจ้าคะ นี่ทองแท่งสองตำลึง ท่านช่วยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเวลาข
اقرأ المزيد
น้ำหอมสร้างมิตรภาพ
เมื่อพายุอารมณ์สงบลง บรรยากาศภายในจวนสกุลเจียวก็กลับคืนสู่ความเรียบง่ายอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่วังหลวงและเรื่องเป็นลมแดดจบลง เจียวกั๋วจงบิดาของเจียวซือซือก็เดินทางกลับมาจากต่างเมืองพอดี เมื่อทราบข่าวว่าบุตรสาวล้มพับไปต่อหน้าอัครเสนาบดี เขาก็รีบรุดมาดูอาการด้วยความห่วงใยหลังจากหมอหลวงกำชับเรื่องการพักผ่อน เจียวซือซือก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในจวนของตนเอง นางได้รับการดูแลอย่างดีจนผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมาเปล่งปลั่งดังเดิม เย็นวันหนึ่ง ขณะที่กำลังร่วมโต๊ะอาหารกับบิดา บรรยากาศที่แสนจะอบอุ่นก็ถูกแทรกด้วยเรื่องที่นางรอคอย"ซือซือ พ่อเห็นเจ้าตั้งใจสกัดน้ำหอมพวกนั้นทั้งวันทั้งคืน" เจียวกั๋วจงวางตะเกียบลงพลางมองบุตรสาวด้วยแววตาจริงจัง "พ่อจะอนุญาตให้เจ้าทำน้ำหอมต่อไปได้"เจียวซือซือตาเป็นประกาย "จริงหรือเจ้าคะท่านพ่อ""แต่มีข้อแม้" ผู้เป็นบิดารีบขัด "เจ้าห้ามเปิดร้านค้าขาย ห้ามรับเงินทองจากใครทั้งสิ้น ตระกูลเจียวเราไม่เคยขัดสนถึงขนาดต้องให้ลูกสาวไปเป็นแม่ค้าให้เสื่อมเสียชื่อเสียง หากเจ้าอยากทำจงทำเพื่อแจกจ่ายให้แก่เหล่าฮูหยินหรือผู้หลักผู้ใหญ่ในวงสังคมเพื่อสร้างมิตรภาพเท่านั้
اقرأ المزيد
แผนลับตระกูลโจว
พายุการเมืองในราชสำนักเริ่มตั้งเค้าอีกครั้ง เมื่อความสำเร็จของหวงจื่อเยียน กลายเป็นหนามยอกอกของฝ่ายที่ยึดถือธรรมเนียมเก่าอย่างฮองเฮา ยิ่งเมื่อโจวเหวินกลับมาพร้อมบารมีของแม่ทัพโจวผู้กุมกำลังพลแดนเหนือ แผนการผลักดันรัชทายาทคนใหม่จึงถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นอาวุธสำคัญภายในตำหนักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานชั้นเลิศ ฮองเฮาประทับอยู่บนเก้าอี้เคียงข้างกับโจวฮูหยิน น้องสาวแท้ ๆ ของพระองค์ ทั้งคู่ทอดสายตามองโจวเหวินในชุดองครักษ์เสื้อแพรสีแดงเพลิงที่ดูองอาจสง่างามหลังรับตำแหน่งใหม่"ดูสิเพคะพี่หญิงว่าเหวินเอ๋อร์โตขึ้นมากเพียงใด ท่วงท่าการเดินขยับกายช่างเหมือนท่านแม่ทัพไม่มีผิด" โจวฮูหยินเอ่ยชมบุตรชายด้วยความภาคภูมิใจฮองเฮาพยักพระพักตร์ แววตาฉายชัดถึงแผนการใหญ่ "จริงของเจ้า ยามนี้ฝ่าบาทยังมิได้ทรงแต่งตั้งรัชทายาทอย่างเป็นทางการ ราชวงศ์ก็มีแต่ราชธิดาทั้งนั้น ส่วนฉินอ๋องก็หาความสำราญไปวัน ๆ มิใคร่สนใจราชบัลลังก์ มีเพียงเลือดเนื้อเชื้อไขฝ่ายเราที่เป็นสิทธิ์เพียงหนึ่งเดียว โจวเหวินย่อมมีความเหมาะสมที่สุด"ทว่า แววตาของฮองเฮาก็พลันมืดลงเมื่อนึกถึงอุปสรรคชิ้นใหญ่ "ติดก็แต่หวงจื่อเยียน อัครเสนาบดีผู้นั้น ฝ่
اقرأ المزيد
แมวน้อยกลางฝูงหมาป่า
พายุเริ่มตั้งเค้าที่วังหลังมาแต่ไกล เมื่ออำนาจของตระกูลโจวกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ฮองเฮาจึงไม่รอช้าที่จะใช้เจียวซือซือเป็นหมากในการสั่งสอนอัครเสนาบดีหนุ่มที่ไม่ยอมสยบแทบเท้านางเจียวซือซือถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงอย่างกะทันหันด้วยอ้างว่าฮองเฮาทรงอยากทอดพระเนตรน้ำหอมที่เลื่องลือ ทว่าเมื่อนางก้าวเท้าเข้าสู่ตำหนัก บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยสายตาดูแคลน"นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางเจียวผู้โด่งดังเรื่องวิ่งไล่ตามบุรุษนี่เอง" องค์หญิงห้าเอ่ยพลางหัวเราะร่าเคียงข้างเหล่าองค์หญิงคนโปรดของฮองเฮา "ได้ยินว่าเจ้าทำน้ำหอมแจกจ่ายไปทั่ว ช่างใจกว้างราวกับนางคณิกาที่แจกรอยยิ้มให้แขกไม่มีผิด""องค์หญิงกล่าวหนักไปแล้ว หม่อมฉันทำด้วยใจกุศลเพื่อชื่อเสียงของท่านพ่อเพคะ" เจียวซือซือตอบอย่างใจเย็น แม้ในใจจะเริ่มเดือดดาล"กุศลงั้นหรือ หึ หรือเพื่อยั่วยวนหลานชายข้า" ฮองเฮาตรัสด้วยสุรเสียงทรงอำนาจ แววตาดุดัน "โจวเหวินเพิ่งกลับมา เจ้าก็รนหาที่เข้าไปยุ่งกับเขาทั้งที่มีคู่หมั้นแล้ว เจ้าคิดว่าคนอย่างหวงจื่อเยียนที่ไร้หัวนอนปลายเท้า จะปกป้องเจ้าจากข้าได้งั้นหรือ"คำกล่าวหาที่ไร้ที่มาและเหตุผลทำให้เจียวซือซื
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status