สยบรักพยัคฆ์ซ่อนคม

"นั่น คนตกน้ำ ว้าย!"

"จมลงไปแล้วทำยังไงดี!"

เสียงอื้ออึงกระทบโสตประสาทเหมือนไม่มีวันจบสิ้น เจียวซือซือพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นความหนาวเย็นที่เสียดแทงเข้าไปถึงในกระดูก ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือเธอกำลังเร่งปั่นโปรเจกต์เสนอขายน้ำหอมแบรนด์หรูจนหัวใจวายตายคาโต๊ะทำงาน

เหตุไฉนลืมตาขึ้นมาอีกทีถึงมาสำลักน้ำในสระบัวที่ไหนก็ไม่รู้

"คุณหนูเจ้าคะ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูของข้าที"

เสียงหวีดร้องของเด็กสาวคนหนึ่งดังอยู่ริมตลิ่งอย่างขวัญเสีย

เจียวซือซือพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาได้ตามสัญชาตญาณ โชคยังดีที่นางว่ายน้ำเป็น หาไม่แล้วคงได้ตายเป็นผีเฝ้าสระบัวเป็นแน่แท้

ขณะที่ตะกายจะขึ้นฝั่งสายตาของนางมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนสะพานข้ามสระบัว ชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีเข้มดูสง่างามทว่าเยือกเย็น ใบหน้าคมคายสะอาดตาดั่งเทพบุตรปั้นแต่ง แต่นัยน์ตาคู่นั้นเรียบเฉยจนน่าขนลุก

เขายืนเอามือไพล่หลังมองดูนางดิ้นรนอยู่ในน้ำราวกับกำลังชมการแสดงละครลิงที่น่าเบื่อฉากหนึ่ง

เขาคือ หวงจื่อเยียน อัครเสนาบดีผู้มากอิทธิพลในแผ่นดินและยังเป็นรักข้างเดียวที่เจ้าของร่างเดิมพยายามตามตื๊อจนน่ารำคาญ

"เลิกเล่นไร้สาระเสียที"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเอ่ยขึ้น

"แผนการตกน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้ามันใช้ไม่ได้ผลหรอก"

เจียวซือซือที่เพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งมาได้ในสภาพลูกหมาตกน้ำผมเผ้ายุ่งเหยิง ข้างกายมีเด็กสาวประคองนางเอาไว้ เสื้อผ้าเนื้อดีเปียกชุ่มแนบเนื้อจนดูไม่ได้ นางไอค่อกแค่กพลางเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่บนสะพานด้วยความงุนงงก่อนที่ความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก

เจียวซือซือ บุตรีเสนาบดีกรมโยธาธิการ ผู้คลั่งไคล้บุรุษเบื้องหน้าจนโงหัวไม่ขึ้น นางกับหวงจื่อเยียนได้รับการหมั้นหมายพระราชทานจากฮ่องเต้ด้วยเหตุผลที่นางเองก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าบุรุษผู้องอาจท่าทางสูงส่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหมือนหยกสลัก เฉลียวฉลาดไร้คนเทียบเทียม สตรีทั้งเมืองหลวงต่างหมายปอง เขาเป็นของนางแล้ว นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะใจให้เขาหันมาสนใจและรักนาง ทะนุถนอมนางเฉกเช่นคู่หมั้นอื่น

ทว่านางคงฝันสูงเกินตัว เมื่อหวงจื่อเยียนไม่ชายตาแลนางสักนิด ความงดงามของนางถูกกิริยาน่าอายบดบังจนไม่เหลือเค้าโครงของความเป็นกุลสตรี สิ่งที่นางได้รับตลอดมามีแต่ความเอือมระอา คำพูดทิ่มแทงและความเย็นชาอยู่เนือง ๆ

แต่กระนั้นนางก็ไม่สนใจ สิ่งเดียวที่นางมุ่งมั่นคือเอาชนะใจเพื่อให้เขามีนางเพียงหนึ่งเดียว

เจียวซือซือถอนหายใจยาวหลังจากความทรงจำทั้งหมดสิ้นสุดลง

'คุณหนูเจียวคนนี้เป็นสายตื๊อจริงจังวิ่งตามผู้ชายจนคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ ที่ตกน้ำนี่ก็เพราะตั้งใจสร้างสถานการณ์หวังให้เขาลงมาช่วยอุ้มจริงด้วย แต่ขาดันเป็นตะคริวจมน้ำตาย ไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี'

นางยันกายลุกขึ้นยืนหอบหายใจ น้ำยังหยดลงที่ปลายจมูก แต่แววตาที่จ้องกลับไปนั้นมีแต่ความแข็งกร้าวผิดไปจากเดิมจนหวงจื่อเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แผนการงั้นหรือ"

เจียวซือซือแค่นหัวเราะแล้วยกมือเท้าสะเอวอย่างท้าทาย 

"ใต้เท้าหวง ท่านคงหลงตัวเองมากไปหน่อยกระมัง การที่สตรีผู้หนึ่งกำลังจะจมน้ำไปต่อหน้าต่อตา แต่ท่านกลับยืนมองเหมือนกำลังดูปลากินอาหาร นี่น่ะหรือคือปัญญาชนที่ฮ่องเต้ไว้วางพระราชหฤทัย ข้าว่าที่ท่านใส่ชุดขุนนางอยู่นี่คงแค่เอาไว้บังขี้เลื่อยข้างในกระมัง"

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบดั่งป่าช้า สาวใช้ที่เพิ่งพยุงนางลุกขึ้นเมื่อครู่ถึงกับเข่าอ่อนแทบทรุดลงกับพื้น

ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้าต่อปากต่อคำกับหวงจื่อเยียนเช่นนี้มาก่อนไม่ว่าบุรุษหรือสตรี ยิ่งกิริยาไม่งามเหมือนที่นางกระทำอยู่ตอนนี้ยิ่งตอกย้ำความชิงชังของเขาเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว

หวงจื่อเยียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาที่เคยเย็นชาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยาม

"น้ำในสระคงเข้าสมองเจ้าจนเลอะเลือน หรืออยากเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีใหม่ ด่าข้าเพื่อให้ข้าจดจำงั้นหรือ ช่างต่ำทรามและน่าสมเพชยิ่งนัก"

พูดจบเขาก้าวลงจากสะพานช้า ๆ ด้วยท่าทางสง่างามทุกกระเบียดนิ้วจนน่าหมั่นไส้ เขาลงมาหยุดยืนห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาปะทะจมูก แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเชือดเฉือนราวกับจะทำให้คนฆ่าตัวตายได้

"กลับจวนไปซะ ก่อนที่พ่อของเจ้าจะอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้ สตรีเช่นเจ้า ต่อให้แก้ผ้ากระโดดลงไปในกองไฟ ข้าก็จะไม่ชายตามองแม้แต่เสี้ยวเดียว"

"โอ้โห! ปากจัดใช้ได้"

เจียวซือซือสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด

"ท่านไม่ต้องห่วงหรอก ต่อจากนี้ไปข้าไม่มีวันสนใจท่าน ต่อให้ท่านแก้ผ้าวิ่งรอบเมืองหลวง ข้าก็จะหลับตาเดินหนีไม่มองให้เสียสายตา ชิงชิง กลับจวน!"

นางสะบัดหน้าเดินไหล่กระแทกแขนเขาไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้หวงจื่อเยียนยืนนิ่งอยู่กลางฝูงชน มือที่ไพล่หลังกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ณ จวนเสนาบดี

หวงจื่อเยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนอักษร ใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึมกว่าปกติ ในมือเขาถือฎีกาสำคัญ อีกข้างกำลังจรดพู่กันลงบนกระดาษ แต่สายตากลับเหม่อลอยพลางนึกถึงคำพูดเจ็บแสบของคุณหนูตระกูลเจียวเมื่อกลางวัน

"ใต้เท้าขอรับ"

อี้เฝิง องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาเงียบ ๆ

"คนของเราที่ส่งไปสังเกตการณ์ที่จวนตระกูลเจียว รายงานว่าคุณหนูเจียวหลังจากกลับไปถึงก็สั่งให้บ่าวรับใช้เผารูปวาดของท่านทิ้งจนหมดสิ้น แถมยังบอกว่ากลิ่นของท่านมัน...เหม็นสาบคนใจดำจนทำให้นางนอนไม่หลับขอรับ"

พู่กันในมือหวงจื่อเยียนชะงักลง มุมปากยกขึ้นเป็นแค่นยิ้มเย็น

 "เผารูปข้า หึ เรียกร้องความสนใจได้สม่ำเสมอจริง ๆ นางคงคิดว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะรีบวิ่งไปถามนางด้วยความตกใจงั้นหรือ"

"เอ่อ... แต่ดูเหมือนนางจะไม่ได้เรียกร้องความสนใจนะขอรับ เพราะนางสั่งปิดประตูจวน ห้ามคนของจวนเราเข้าพบ และตอนนี้เห็นว่ากำลังสั่งให้บ่าวไปหาซื้อบุรุษรูปงามมาเป็นเพื่อนเล่นแก้เหงาด้วยขอรับ"

ดวงตาของหวงจื่อเยียนวาววับขึ้นทันที

 "หาซื้อบุรุษ สตรีชั้นสูงที่ยังไม่แต่งงาน กล้าทำเรื่องงามหน้าเช่นนี้เชียวหรือ นางเห็นกฎระเบียบเป็นสิ่งใด!"

"นางบอกว่า ในเมื่อท่านเสนาบดีไม่ชายตามอง นางก็ควรไปหาอาหารตาที่มันเจริญใจกว่าคนหน้าตายขอรับ"

หวงจื่อเยียนวางพู่กันลงเสียงดัง ความรู้สึกขุ่นมัวที่อธิบายไม่ได้พลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด

 "ดี ในเมื่อนางอยากจะเล่นสนุก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ ในฐานะที่ข้าเป็นราชครูและผู้ดูแลกฎระเบียบขุนนาง ข้าจะไปสั่งสอนมารยาทให้นางด้วยตัวเอง พรุ่งนี้เตรียมรถม้าข้าจะไปจวนตระกูลเจียว"

"ใต้เท้าจะไปพบนางหรือขอรับ เมื่อกลางวันท่านเพิ่งบอกว่าไม่อยากชายตามองแม้แต่เสี้ยวเดียว" 

อี้เฝิงทักขึ้นด้วยความซื่อ

"ข้าไปปฏิบัติหน้าที่ ไม่ได้ไปดูนาง" 

หวงจื่อเยียนตวาดเสียงแข็ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกไป ทิ้งให้อี้เฝิงยืนเกาหัวด้วยความมึนงง

เช้าวันต่อมา ณ จวนตระกูลเจียว

เจียวซือซือในชุดสีเหลืองสดใสเหมือนดอกไม้ผลิบาน กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายในสวน จิบน้ำชา ไล่ดูรายชื่อ และภาพวาดบ่าวรับใช้ผู้ชายที่มาสมัครงานตามประกาศอย่างเพลิดเพลิน ความจริงแล้วนางตั้งใจจะเปิดกิจการค้าน้ำหอมและสปาในยุคโบราณ จึงต้องหาหนุ่มหล่อหุ่นดีมาเป็นผู้นำเสนอ

"คนนี้กล้ามแขนยังไม่แน่น คนนี้หน้าตายังไม่ดึงดูดกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย" 

นางพึมพำกับตัวเองพลางชี้ไปที่ภาพวาดหรี่ตาลงอย่างประเมิน

"ดูท่าสมองของเจ้าจะกระทบกระเทือนรุนแรงกว่าที่ข้าคิดนะ เจียวซือซือ"

น้ำเสียงคุ้นเคยที่แฝงไปด้วยความประชดประชันดังขึ้น เจียวซือซือเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับร่างสูงในชุดทางการเต็มยศที่เดินเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว หวงจื่อเยียนมองกองกระดาษรายชื่อและภาพวาดบุรุษในมือนางด้วยสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้

"โอ้ ท่านเสนาบดีผู้สูงส่ง ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่กันล่ะ หรือว่าขี้เลื่อยในหัวมันหนักเกินไปจนต้องมาหาที่ระบาย" 

เจียวซือซือยิ้มหวานแต่ดวงตาไม่มีแววขำขันแม้แต่น้อย

หวงจื่อเยียนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาก้าวเข้าไปใกล้นางจนเงาของเขาบังตัวนางได้มิด 

"เจียวซือซือ เจ้าเป็นถึงบุตรีขุนนางฝ่ายซ้าย แต่กลับมานั่งคัดเลือกชายบำเรอกลางวันแสก ๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษของการทำตัวเสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูลคืออะไร"

"ชายบำเรอรึ"

 เจียวซือซือหัวเราะร่าขึ้นมาอย่างไร้มาดกุลสตรีที่ผู้ดีพึงปฏิบัติ

 "ท่านนี่นอกจากใจดำแล้วยังสมองล้าหลังอีกนะ นี่เขาเรียกว่าการทำการค้า ข้ากำลังจะหาลูกจ้างต่างหาก แต่คนอย่างท่านคงรู้จักแต่การใช้อำนาจกดขี่คนอื่น จนไม่เข้าใจคำว่าศิลปะและการตลาดหรอก"

"ปากดีขึ้นเยอะนี่" 

เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดหูของนาง กระซิบด้วยเสียงเย็นเยียบ

 "แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าสัญญาหมั้นหมายระหว่างสองตระกูลยังไม่ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ ตราบใดที่ข้ายังไม่ลงนามในหนังสือขอขมา เจ้าก็ยังได้ชื่อว่าเป็นว่าที่ภรรยาของข้า การที่เจ้าเอาชายอื่นมาไว้ในจวน มันก็คือการหยามหน้าข้า"

เจียวซือซือชะงักไปเล็กน้อย

'อ้าว มีสัญญาหมั้นด้วยเหรอเนี่ย เจ้าของร่างเดิมไม่เห็นทิ้งความทรงจำเรื่องนี้ไว้เลย คงมัวแต่คิดจับผู้ชายจนลืมหลักฐานสำคัญแน่'

"งั้นก็ลงนามสิ ลงนามตอนนี้เลย" 

นางท้าเขาพลางยื่นกระดาษในมือให้

หวงจื่อเยียนมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างดูแคลนแล้วเหยียดยิ้มร้าย 

"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ในเมื่อเจ้าอยากเป็นอิสระนัก ข้าก็จะกักขังเจ้าไว้ในฐานะว่าที่ภรรยาที่ต้องรับการอบรมสั่งสอน ข้าจะมาที่นี่ทุกวัน เพื่อดูว่าเจ้าจะเหลวไหลได้สักกี่น้ำ"

"ท่านมันคนนิสัยเสีย! เรื่องเยอะ!  ท่านมัน...คนโรคประสาท!" 

เจียวซือซือโวยวายลุกขึ้นยืนเถียง

แต่ในจังหวะนั้นเอง นางสะดุดขาเก้าอี้จนเสียหลักถลันไปข้างหน้า หวงจื่อเยียนที่ปากร้ายเมื่อครู่กลับปฏิกิริยาไวเกินคาด เขาคว้าเอวนางไว้ได้ทันท่วงที ร่างบางปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายชายหนุ่มและกลิ่นหมึกจาง ๆ ทำเอาเจียวซือซือเผลอใจสั่นไปวูบหนึ่ง

เขามองสบตานาง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ เขาไม่ได้ปล่อยมือนางทันที แต่กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระซิบประชดประชันข้างหู

"ซุ่มซ่ามถึงเพียงนี้ ถ้าข้าไม่ช่วยไว้ หน้าสวย ๆ ของเจ้าคงไปกระแทกพื้นเสียโฉมจนยับเยินพอ ๆ กับจิตใจที่อัปลักษณ์ของเจ้า"

"ปล่อยนะ!"

 เจียวซือซือผลักเขาออก หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหและแอบเขินอายที่ตัวเองทำขายหน้า

 "ใครขอให้ท่านช่วย ต่อให้หน้าไถพื้นข้าก็ยังสวยกว่าท่านตอนโกรธเป็นร้อยเท่า!"

หวงจื่อเยียนสะบัดแขนเสื้อ จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะแค่นยิ้มเล็กน้อย

 "พรุ่งนี้ยามเช้า ข้าจะมาสอนบทเรียนแรก เตรียมตัวไว้ให้ดีเพราะข้าไม่ใช่อาจารย์ที่ใจดีนักหรอก"

เขาเดินจากไปทิ้งให้นางยืนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ โดยที่เขาเองก็ไม่ได้สังเกตตัวเอง ว่าระหว่างที่เดินออกไปจากจวนนั้น มุมปากของอัครเสนาบดีหน้าตายกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน