All Chapters of Ang Init ng Haplos ng Isang Bilyonaryo (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

KARA'S POV Halos hindi pa ako nakakahinga nang maayos nang bigla itong nangyari. Malalakas na bisig ang biglang yumakap sa akin mula sa likuran. Mabilis at mahigpit ang pagkakahawak niya, dahilan para mapaatras ako bago pa man ako makasinghap. Napigil ang hininga ko habang nanigas ang buong katawan ko nang maramdaman kong nakasandal na pala ang likod ko sa matigas niyang dibdib. "Hey—" umpisa ko, pero hindi na natuloy ang salita. Dahil nauna siyang makilala ng puso ko kaysa isip ko. Ang init ng katawan niya... Ang pamilyar na bigat ng mga kamay niya... At ang paraan ng pagtugon ng katawan ko bago pa man ako makapagpigil... "Tumatakbo ka na ngayon?" mahina niyang bulong sa tabi ng tainga ko. Mababa ang boses niya at imposibleng hindi ko makilala. Ipinikit ko ang mga mata ko. "S

KARA'S POVSa mga nakalipas na linggo, ibinuhos ko ang buong sarili ko sa OJT. Para bang kapag nilunod ko ang sarili ko sa trabaho, tatahimik din ang kaguluhang bumabagabag sa isip ko. Halos araw-araw kaming palipat-lipat ng construction site. Tirik ang araw sa ibabaw ng mga helmet namin habang umaalingawngaw sa paligid ang tunog ng bakal, semento, at iba't ibang makinang ginagamit sa site. Nakatuon ang isip ko sa mga checklist, sukat, report—kahit ano, basta may ginagawa ang mga kamay ko at hindi ako naiwan mag-isip."Tapos na ang checklist?" tanong ni Sancha isang umaga habang inaabot sa akin ang tablet."Oo," mabilis kong sagot sabay pilit ng munting ngiti. "Ipapasa ko pagkatapos ng lunch."Sinisiguro kong kalmado ang boses ko. Normal. Walang makakahalata sa bitak na pilit kong itinatago. Pinipilit kong maging maayos, maingat, at kontrolado. Tumatawa ako kapag kailangan. Tumatango kapag kinakausap. Kunwari ayos lang ang lahat para hindi mahalat

KARA'S POVNagising akong balot pa rin ng gusot na kumot. Marahang sumisilip ang liwanag ng umaga sa buong silid, nagbibigay ng mapusyaw na gintong kulay sa paligid. Katabi ko pa rin siya. Mahinahon ang pag-angat at pagbaba ng dibdib niya habang mahimbing na natutulog.Pero habang nakatitig ako sa kanya, hindi mawala-wala ang bigat na nakadagan sa dibdib ko.Lalong namumukod ang mga tattoo niya sa ilalim ng mapusyaw na liwanag. Para iyong mga bakas ng isang taong maraming pinagdaanan—punô ng mga sugat, lihim, at mga salungatang hindi madaling unawain.At ako...Pakiramdam ko, napakaliit ko sa tabi niya.Ang presensya niya. Ang init ng katawan niya. Ang paraan ng paghawak niya sa akin. Ang paraan ng pag-angkin niya sa akin, saka iiwan na lang akong mag-isa pagkatapos.Lahat ng iyon ay may ginising sa loob ko.Isang damdaming alam kong delikado.Isang damdaming hindi ko dapat hayaang lumalim pa.

KARA'S POVHindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas na iyon, pero buong puwersa kong sinuntok ang likuran niya. Hindi niya iyon inaasahan.Napasubsob siya sa unahan, nabitawan ako, at napahandusay malapit sa labasan ng club. Nang makalaya ako, nanghina ang mga tuhod ko, pero sapat ang galit na nag-aalab sa dibdib ko para manatili akong nakatayo. Itinuro ko siya habang nanginginig ang buo kong katawan, at mas malakas pa sa musikang umaalingawngaw mula sa loob ng club ang boses ko.“Bakit mo ginawa 'yon kay Aaron?!” sigaw ko. “Ano bang problema mo?!”Napatawa siya nang mapakla at puno ng panunuya habang hinihimas ang likod ng ulo niya, na para bang biro lang ang lahat ng ito. Pagkatapos ay itinuon niya muli sa akin ang malamig at matalim niyang tingin.“Sinabi ko na sa'yo,” mababa ngunit mapanganib niyang wika, “ayokong may ibang lalaking hu—”“HUWAG!” putol ko sa kanya, halos mapasigaw. Lumapit pa ako kahit unti-unti nang kina

KARA'S POVMarahang nagsara ang pinto pagkakalabas ni Mr. Stewheinz, ngunit nanatili ang bigat ng presensiyang iniwan niya sa silid, na tila makapal na usok na ayaw maglaho. Samantala, napabuntong-hininga si Mr. Lu at sumandal sa kanyang upuan. Marahan niyang minasahe ang sentido habang pilit na ngumingiti.“Hay…” malalim niyang buntong-hininga. “Palpak ang naging pag-uusap natin.”Tahimik lang akong nakatayo, mahigpit na magkahawak ang mga kamay sa harapan ko.“Hindi niya tinanggap ang bagong proposal,” pagpapatuloy ni Mr. Lu. “Wala man lang kahit kaunting senyales na handa siyang pag-isipan iyon.”Dahan-dahan akong tumango. Hanggang ngayon ay mabigat pa rin ang dibdib ko matapos ang biglaang pagkikita namin ni Finnian.Bigla niya akong tiningnan nang diretso, na para bang may sinusukat siyang bagay na hindi ko nakikita.“Engr. Viancé,” bigla niyang sabi, “alam mo ba kung bakit isinama kita rito ngayong araw?”