บททั้งหมดของ Ang Init ng Haplos ng Isang Bilyonaryo (SPG): บทที่ 1 - บทที่ 10

KARA'S POV“Sumama ka sa’min, okay?” sabi ni Sancha pagkatapos kong matapos mag-empake ng gamit ko.Katatapos lang ng huling subject namin for the afternoon session, at alas-sais na ng gabi. Isa-isang nagbubukas ang mga ilaw sa hallway at classroom, kita mula sa bintana sa tabi ng upuan ko.“Clubbing?” tanong ko.“Ano pa ba?” sagot ni Sancha. “Academic Break na next week, so hindi na tayo magkikita. Alam mo naman kung gaano ka-strict ang dad mo. Kahit walang pasok, hindi ka pa rin pinapalabas.”Sumabat si Louisse habang inaayos ang gusot niyang buhok, maingat na tinatali. “Totoo. Para kang grounded kahit walang klase.”“Hello, naka-uniform pa tayo, mga tanga,” sabi ko sabay scoff. “Hindi tayo papapasukin ng security at bouncers. Naka-ID pa tayo, oh.”Papalayo na sana ako nang bigla akong hilahin ni Sancha sa braso. Napalingon ako sa kanya at nakita ko ang pilyang ngiti sa labi niya.“Sa tingin mo ba i-i-invite kita nang hindi ako prepared?” sabi niya habang binubuksan ang bag niya at

KARA'S POVEight months later…Ilang buwan na ang lumipas simula noong huli kong encounter sa lalaking may tattoo. Ni hindi ko nga siya nakita paggising ko kinabukasan. Hindi ko siya nakilala, at wala rin akong idea kung saan siya hahanapin. Kaya ibinuhos ko na lang lahat ng attention ko sa studies ko at sa pag-aasikaso ng documents para sa upcoming internship ko.“Where are you going to spend your internship, Kara?” tanong ni Sancha.Nasa isang mamahaling café kami, nagpapalamig sa aircon matapos ang nakakapagod na pag-aasikaso ng papeles para sa internship. Kung saan-saan kami pumunta para makumpleto ang lahat at makapag-enroll na.“I don’t know yet. Kayo ba?” tanong ko sa kanila.“So wala ka pang company?” tanong ni Louisse.Umiling ako habang nakatitig sa baso ko—yelo na lang ang laman dahil naubos ko na ang inumin ko sa sobrang uhaw.“Why don’t you come with me, girls? Mag-a-apply ako sa Stewheinz. Friends kasi si Daddy sa father ng CEO doon!” masayang sabi ni Louisse.“Talaga? E

KARA’S POVSuot ko ang isang magenta backless dress, at habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, parang effortless ang elegance ko. Ako na rin ang nag-makeup. Sinabi ko kay Daddy na hindi na kailangang mag-hire pa ng makeup artist kasi kaya ko naman gawin mag-isa. Pinartner ko ang dress sa black stilettos at Chanel sling bag kung saan nasa loob ang essentials ko—lipstick, foundation, phone, at wallet.Sabi ni Daddy, a-attend kami sa business partnership launch ng Mercer’s Thread at Ayolla Apparel. Isa siya sa mga invited business personalities, kaya isinama niya ako. Naka-black suit siya gaya ng lagi, at suot ang makapal niyang salamin. Biro niya pa na hindi na niya mabilang kung ilang beses na siyang nagpapalit ng glasses simula noong pitong taong gulang pa lang siya.Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang antukin. Dapat sana lalabas ako kasama sina Sancha at Louisse para mag-club, kahit alam naming pagod kami kinabukasan sa trabaho sa office. Pero sanay na kami. Gabi-gabing p

KARA'S POVNanatili ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Tanging banayad na hampas ng mga alon at malamig na simoy ng hangin ang pumupuno sa espasyong bigla na lang naging napakasikip. Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto na ang lumipas, pero siya ang unang muling nagsalita."Nagbago ang lahat pagkatapos mamatay ng daddy ko," mahina niyang sabi, hindi pa rin tumitingin sa akin.Parang may humila sa dibdib ko.Tahimik lang akong nakinig habang dahan-dahan niyang ikinukuwento ang mga bagay na matagal na niyang kinikimkim. Tungkol sa kumpanya nila, kung paano niya pinilit ang sarili niyang akuin iyon kahit hindi pa siya handa, kung paano kailangan niyang magpakatatag araw-araw kahit pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nauubos. Ikinuwento niya kung paano naging puro negosyo ang lahat, kung paano naging mga numero, kontrata, at responsibilidad na lang ang bumubuo sa buhay niya matapos mawala ang taong pinakamahalaga sa kanya."Ang

KARA'S POVNagising ako dahil sa isang tunog na hindi dapat naririnig sa kalaliman ng gabi.Isang mahinang kalansing, bakal na tumama sa ceramic, kasunod ang banayad na pagsitsit ng kalan nang sindihan iyon. Saglit kong inisip na nananaginip pa rin ako, na para bang nasa pagitan pa rin ako ng tulog at alaala, kung saan nananatili pa rin ang amoy niya sa balat ko at hindi pa tuluyang nawawala ang bakas ng mga haplos niya.Pagkatapos ay naamoy ko iyon.Mainit. Malinamnam. Nakaaaliw. Isang pamilyar at masarap na amoy na unti-unting kumalat sa hangin, parang isang tahimik na pangako.Marahan akong gumalaw sa ilalim ng kumot. Mabigat pa rin itong nakabalot sa katawan ko habang dahan-dahan akong bumangon. Bumubuhos ang ginintuang liwanag ng umaga mula sa mga bukas na bintana, banayad na tinatanglawan ang buong silid. Sa di kalayuan, maririnig ang mahinang ugong ng dagat, kalmado at payapa, na para bang walang padalos-dalos na nangyari rito kaga