บททั้งหมดของ ไฉ่หงสะใภ้ตระกูลเว่ย: บทที่ 101 - บทที่ 110

มู่หยางรีบถามต่อในทันที…หลังจากกวาดสายตาแลไปรอบๆ จนกระทั่งมั่นใจว่าจางหยวนสามีของนางไม่ได้ติดตามมาด้วย มีเพียงรถม้าที่มาส่งแล้ววิ่งกลับออกไป“ข้ามากับสาวใช้… ”ทันทีที่สิ้นเสียงของซูเจิน ก็เห็นสาวใช้นามว่าเจียวมี่ กำลังเดินข้ามมาจากอีกฟากถนนในมือของนางถือห่อขนมที่เพิ่งซื้อมาจากร้านค้าฝั่งตรงข้าม เมื่อครู่เจียวมี่ขอแวะไปซื้อขนมแล้วจึงตามมาในภายหลังเพราะร้านและโรงปั้นของมู่หยางอยู่ในระยะที่เดินมาได้.....“ขนมเซาปิ่งได้มาแล้วค่ะฮูหยิน”เจียวมี่กล่าวเมื่อเดินมาถึง…ขนมเซาปิ่งเรียกอีกอย่างว่าเปี๊ยะสดหรือแป้งทอดโรยงา เป็นขนมโบราณของคนจีน ทำจากแป้งผสมมันเทศบดยัดไส้ด้วยถั่วเหลืองหรือเผือก“ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าชอบขนมเซาปิ่ง… เดี๋ยววันหลังข้าจะซื้อส่งไปให้ถึงบ้านของเจ้า”มู่หยางแสดงน้ำใจ…ร้านขนมชื่อดังแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับร้านขายเครื่องเคลือบและโรงปั้นของเขา“ข้าขอบใจ… แต่ไม่อยากรบกวนให้ท่านต้องมาเป็นธุระจัดส่งให้ข้า”ซูเจินเกรงใจ“ไม่เป็นไร… สำหรับเจ้าข้าเต็มใจ งั้นเอาไว้คราวหน้าเมื่อข้ามีนัดไปเล่นหมากรุกกับจางหยวนข้าจะเอาไปฝาก”“ท่านช่างมีน้ำใจ… ”ซูเจินกล่าวพลางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมคร้

เมื่อแท่นปั้นเริ่มหมุน มือใหญ่ของมู่หยางทาบอยู่บนมือน้อยๆ ของนาง ค่อยๆ สอนให้รีดเคล้นก้อนดินจนเป็นรูปเป็นร่างคล้ายแจกัน สองมือช่วยกันนวดคลึงก้อนดินค่อยๆ บังคับให้เป็นรูปเป็นร่าง ก่อนที่ซูเจินจะเผลอครางออกมา เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างแข็งเป็นลำ กำลังเบียดบดอยู่มาระหว่างง่ามก้นของนาง“อ๊า… ซี้ดดด… ”ซูเจินครางออกมาอีก…รู้สึกสยิวจนไม่อาจข่มกลั้นเสียงครางเอาไว้ได้ มู่หยางได้ยินก็ได้ใจ รีบชักมือกลับมาล้างมือในอ่างน้ำจนสะอาดหมดจดแล้วเอาผ้าเช็ดคราบดินที่ติดอยู่กับมือหยาบใหญ่ทั้งสองข้าง ปล่อยให้หญิงสาวปั้นไปเพียงลำพัง“เจ้าทำต่อไปนะ… ดีมาก… ”มู่หยางเอ่ยชมหลังจากก้มลงสอดมือข้างหนึ่งเข้ามาใต้ชายกระโปรงของนาง“อุ๊ย… ”ซูเจินสะดุ้ง…เขาช่างกล้า เอามือไล้ลูบก้นกลมกลึงงอนสวยแล้วบีบขยำอย่างกลัดมันในอารมณ์ ก่อนจะหงายฝ่ามือสอดเข้ามาใต้ง่ามขา ตะล่อมโอบกลีบสวาทโหนกนูนเหมือนหลังเต่า คว่ำลงมาประกบกับอุ้งมือพอดี“อู้ววว… กลีบใหญ่มาก… ใหญ่จนล้นมือของข้า”มู่หยางตื่นเต้นกับสิ่งที่มือกำลังค้นเจอ…ค่อยๆ ตวัดนิ้วกรีดรัวๆ เข้าใส่รอยแยกแล้วกระแทกนิ้วกลางเข้าใส่รูสวาทเป็นจังหวะเสียงดังซ่วบๆ คลอไปกับเสียงหายใจ

“อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ขะ… ข้าเสียว”ซูเจินร้องครางตามแรงกระเด้า…ท่าทางเสียวซ่านของนาง ทำเอามู่หยางกระหยิ่มใจ ก่อนจะเอามือรูดคอเสื้อของนาง“ข้าอยากเห็นนมของเจ้าเหลือเกิน… ”มู่หยางเอามือรวบไหล่…ขยุ้มเสื้อแล้วเปลื้องลงมากองไว้ที่ต้นแขน เผยให้เห็นเต้านมมหึมาล้นออกมาอยู่บนขอบผ้ารัดอกที่โดนดึงลงมากองอยู่ที่เอวคอด“อู้ววว… นมของเจ้าใหญ่มาก… ”มู่หยางหื่นจัด…เอื้อมมือสองข้างเข้ามาระหว่างซอกแขนของนาง ตะล่อมปทุมถันคู่งามที่กำลังกระเพื่อมอยู่ใต้ลำตัวรั้งเข้ามาบีบเคล้นเต้านมแล้วโก่งเอวกระเด้ารัวไม่ยั้ง ทำเอาซูเจินร้องครางกระเส่า เสียวซ่านปานว่ากำลังจะขาดใจตายอยู่ใต้ร่างกำยำของมู่หยาง“อ๊า… อ๊า… ขะ… ข้าเสียว”ซูเจินร้องครางเสียงติดๆ ขัดๆ…คลอไปกับเสียงของแท่งเนื้อยาวใหญ่ อัดเข้าใส่ไม่หยุด ฉุดอารมณ์ใคร่ของนางให้ดำดิ่งลึกลงในห้วงเหวแห่งกามาความเสียวทำให้นางกระดกก้นสู้ด้วยความลืมตัวเมื่ออารมณ์พาไป ไม่คิดว่ารูสวาทของนางจะทนรับแก่นกายดุ้นมหึมาของมู่หยางได้ไหวเพราะว่ายาวใหญ่เหลือเกิน“อู้ววว… เจ้าร้อนแรงเหลือเกินแม่นาง… สู้เก่งแบบนี้เห็นทีว่าข้าต้องเอาแรงๆ… ”มู่หยางหื่นจัด…ความสูงของโต๊ะได้ระดับก

“ขะ… ข้าไม่ไหวแล้ว… ”มู่หยางขยับออกมา หยัดร่างขึ้นเต็มความสูงใหญ่แล้วจับลำเนื้อแทงเข้าใส่รูสวาทของซูเจินเสียงดังซ่วบ“อ๊ะ… อ๊ายยยย… ”ซูเจินสะดุ้งคราง…น้ำเสียวพุ่งสวนลำเนื้อออกมา ทรวงอกของนางแอ่นหยัดขึ้นด้วยความสยิว ส่งผลให้เต้านมชูชันมู่หยางเห็นแล้วทนมองไม่ไหว รีบก้มลงดูดไซ้สลับเอามือบีบเคล้นสองเต้าแล้วโยกเอวกระเด้าไปด้วยเสียงดูดนมดังจ๊วบๆ คลอไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้ออยู่ครู่ใหญ่ๆ ลีลาร่วมรักสุดร้ายกาจของเจ้าของโรงปั้นทำเอาซูเจินเสียวซ่านจนหูอื้อตาลายไปหมดแล้ว“อ่า… ข้ามันสุดๆ… ”มู่หยางเอามือโอบแผ่นหลังของนาง…รั้งร่างที่กำลังนอนหงายลืมตาโพลงขึ้นมาดูดไซ้ทรวงอกอย่างหิวกระหาย“ข้าอยากเอาลึกๆ… ”มืออีกข้างที่เหลือของมู่หยางโอบสะโพกของนาง รั้งเข้ามาให้กึ่งกลางกายแนบชิดสนิทแน่น“อูยยยย… ข้าแน่นสุดๆ… ”ซูเจินครางเสียงสั่น…การสอดประสานสุดลึกล้ำอย่างที่เขาว่า มู่หยางชอบใจโก่งเอวกระหน่ำแก่นกายเข้าใส่และกินนมจากเต้าของนางไปด้วย“งือออ… ข้าไม่ไหวแล้ว… ” ซูเจินสะบัดใบหน้าทรมาน… มู่หยางชอบใจ… รีบเอามือข้างหนึ่งโอบต้นคอของนาง รั้งเข้ามาบดเคล้าริมฝีปากเข้าหากันแล้วโ

กับมู่หยางคนนี้มันคือรสชาติของความเสียวซ่านสุดแปลกใหม่ แตกต่างไปจากความรู้สึกตอนที่เอากับหมอผีจางเทียนซือครู่ต่อมา…เมื่อซูเจินเสร็จจากล้างมือในอ่างที่วางอยู่ใกล้กับแท่นหมุนเครื่องปั้น นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ด้วยกลัวว่าจะมีพิรุธให้สาวใช้สังเกตเห็น.....“ข้าจะได้เจอกับเจ้าอีกไหม… ”มู่หยางยังอาลัยอาวรณ์…ขยับเข้ามาสวมกอดร่างเอิบอิ่มของหญิงสาวจากทางด้านหลัง ไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นสาบสาวของนาง ดูก็รู้ว่าหลงใหลมาก“ถ้าโอกาสอำนวยเราต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ… ”ซูเจินเหลียวหลังกลับมาแนบแก้มกับจมูกของเขา สูดกำซาบกลิ่นสาบสาวของนางอย่างลุ่มหลงก่อนจะผละออกจากกัน เมื่อเสียงของเจียวมี่ผู้เป็นสาวใช้กลับมาแล้ว นางไม่เห็นใครจึงร้องเรียก“เจี่ยวมี่… ข้าอยู่ข้างใจ… ”ซูเจินกล่าวเมื่อเดินออกมาจากห้องปั้น…รีบส่งเสียงรับเมื่อเห็นซูเจินกำลังกวาดสายตาแลไปรอบๆ เพราะไม่เห็นใคร“อุ๊ย… ฮูหยินเจ้าคะทำข้าตกใจหมดเลย นึกว่าท่านหายไปไหน”เจียวมี่โล่งใจเมื่อเห็นผู้เป็นนายเดินออกมา…ก็จะไม่ให้นางตกใจได้ยังไง เพราะว่าทุกครั้งที่จะต้องออกมาเดินตลาด จางหยวนสามีของนางจะกำชับทุกครั้งว่าให้ดูแลฮูหยินให้ดี