All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่11ผิดผลาดูตรงไหนสายลมเย็นยะเยือกยามราตรีโชยมาแผ่วเบา แสงจันทร์นวลส่องมากระทบร่างบางสองร่างที่กำลังก้าวเดินตามทางในยามราตรีที่เงียบสงบองค์รักษ์หนิงซินเดินนำหน้าไป๋ซูเหยา ก้าวเท้าเรียบสงบท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันของเมืองหลวงในยามวิกาลแต่แล้ว หนิงซินกลับชะงักกึก มือข้างหนึ่งแตะกระบี่แนบเอว สายตาคมกริบกวาดไปรอบบริเวณไป๋ซูเหยาก็หยุดตามทันที เมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของอีกฝ่าย นางเอ่ยถามเสียงเบา “มีอะไรหรือ”หนิงซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงต่ำ“มีคนกำลังมาทางนี้”ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชายอาภรณ์สะบัดลู่ลมอย่างว่องไว“อี้เซ่อ?”ไป๋ซูเหยาอุทานขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือนชัดขึ้น หนิงซินเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้มาเป็นใคร จึงคลายมือออกจากกระบี่ พลางเอ่ยเสียงเรียบ“เกิดเรื่องอันใด”อี้เซ่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสอง ดวงตาเต็มไปด้วยความเร่งร้อน เขากล่าวเสียงหนักแน่น“คุณหนูไป๋ ท่านช่วยกลับไปกับข้าก่อน”แม้จะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใด แต่เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ไป๋ซูเหยาก็ไม่ลังเล พยักหน้าตอบทันที ….จวนจิ้นอ๋องไป๋ซูเหยาก้าวตามอี้เซ่อมาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะมาหยุดอยู่

ตอนที่13 NCแม่ทัพเป็นของข้าภายในห้องหลันอวี้ กลิ่นกำยานหอมละมุนอบอวลทั่วห้องเว่ยหยางนั่งหลังตรง มือใหญ่จับพู่กันเคลื่อนไหวลงบนกระดาษ อย่างตั้งใจ “ท่านแม่ทัพ…”เสียงหวานอันคุ้นเคยแผ่วเบาดังขึ้น เขาก็ละสายตาขึ้นตามต้นเสียง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ปลายพู่กันในมือหยุดนิ่งร่างบางในชุดคลุมสีขาวโปร่งแสง ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา มือเรียวยกขึ้นปลดเนื้อผ้าบางนั้นร่วงหล่นต่ำจนเผยเรือนร่างขาวนวล อกอวบขาวล้นจากชั้นในสีชมพูอ่อน และส่วนสะโพกกลมกลึงที่ผ้าบางแทบปิดไม่มิดเว่ยหยางเบิกตากว้างเล็กน้อย พลันรู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นในพริบตา ดวงตาคมเกล้าทอดมองยังผิวกายของนางอย่างมิอาจละสายตาหลันอวี้ยิ้มเพียงเล็กน้อย ย่างเท้าเบาเข้ามาใกล้ นางคุกเข่าลงข้างเขาอย่างนุ่มนวล มือเรียวหยิบถ้วยชาขึ้นแล้วยื่นให้“ชาเจ้าค่ะ…”เสียงหวานกระซิบเขายื่นมือไปรับช้า ๆ แต่นางกลับแกล้งสะบัดมือให้ชาไหลรินเปื้อนอกเสื้อของเขา“อุ๊ย…ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าจะช่วยเช็ดให้”ยังไม่ทันรอคำตอบ มือเล็กก็แนบลงบนอกของเขา ลูบไล้เนื้อผ้าช้า ๆ จนปลายนิ้วแนบผิวเขาอย่างตั้งใจกลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมของนางเคล้ากับกลิ่นกำยาน ลมหาย

ตอนที่15 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิจวนแม่ทัพเว่ยแสงแดดอ่อนสาดลอดผ่านบานหน้าต่าง รินไหลทาบลงบนเรือนผมดำขลับของสตรีผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองอย่างสง่างามไป๋ซูเหยาในอาภรณ์สีชมพูอ่อน มือเรียวบรรจงถือพู่กันเล็กแต่งแต้มสีริมฝีปากอย่างตั้งใจเสียงประตูเปิดขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ลี่อิง สาวใช้คนสนิทจะก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ในมือถือถาดไม้หอมเล็กเข้ามาด้วย“คุณหนูเจ้าคะ นี่คือผงไข่มุกบดละเอียดที่ท่านสั่งให้เตรียมไว้เจ้าค่ะ”นางก้าวไปวางถาดบนโต๊ะข้างกระจกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะขยับถอยหลังออกมา แล้วก้าวไปสำรวจความเรียบร้อยของเรือนผมไป๋ซูเหยาอย่างนอบน้อมไป๋ซูเหยาเอื้อมมือเรียวไปหยิบขวดหนึ่งขึ้นมาจากถาด พลางอ่านอักษรที่เขียนไว้ด้านข้าง แล้วเอ่ยด้วยเสียงเรียบ“…ลี่อิง นี่มิใช่ผงไข่มุก…ขวดนี้เขียนว่า ไป๋หมิ่นซาน… ใช่หรือไม่”ลี่อิงชะงักมือ ก่อนจะรีบขยับออกมาแล้วโค้งหน้าเข้ามาอ่านตัวอักษร ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างลนลาน“ใช่เจ้าค่ะ ไป๋หมิ่นซาน บ่าวต้องหยิบสลับกับของโอสถแน่เลยเจ้าค่ะ…ไป๋หมิ่นซานเป็นยาสลบค่อนข้างรุนแรงแต่จะสลบเพียงไม่นาน เดี๋ยวบ่าวจะนำไปเก็บเจ้าค่ะ”ลี่อิงเอื้อมมือจะไปรับ แต่ไป๋ซูเหยา

ตอนที่17NCภายใต้เพดานหินที่เย็นชื้นของทางลับใต้พื้นดินนั้นมีสองร่างที่กำลังพันธนาการกันด้วยไฟปรารถนาไป๋ซูเหยากดร่างจิ้นอ๋องลงกับพื้นหินอย่างไม่ลังเล นัยน์ตานางเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาเกินห้าม มือเรียวลูบผ่านกรอบหน้าเขาอย่างเชื่องช้า ดวงหน้าสวยก้มลงมาประกบริมฝีปากเขาอย่างกระหายเสียงจูบแนบแน่นร้อนแรง ปลายลิ้นอ่อนนุ่มกวาดตวัดเข้าไปในโพรงปากเขาอย่างโหยหา เย้ายวน และรุกราน จิ้นอ๋องหลับตาแน่น ครางต่ำในลำคออย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อริมฝีปากนุ่มเลื่อนต่ำลงไปตามลำคอเขา ลากเลียอย่างลึกซึ้ง คล้ายจะทำให้เขาสั่นสะท้านทั้งร่างมือใหญ่ของเขาโอบรัดแผ่นหลังนางแน่น ลูบไล้ไปมาอย่างมิอาจหักห้ามใจ ดั่งต้องมนต์จากเพลิงราคะที่ไม่มีวันดับ“อา…ท่านอ๋อง…”เสียงครางของนางแผ่วหวาน แต่กลับปลุกไฟในกายเขาให้ลุกโชนจนแทบทนไม่ไหวเพียงชั่ววูบ จิ้นอ๋องก็คว้าร่างบางพลิกกลับ ให้นางนอนราบใต้ร่างเขา แรงสั่นไหวจากท่าทางนั้นทำให้ทรวงอกของนางกระเพื่อมขึ้นลง มือใหญ่ทาบทับกับข้างศีรษะนาง ขณะที่สายตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาหวานเยิ้มนั้นริมฝีปากของนางเผยอเล็กน้อยคล้ายกำลังเชิญชวน สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยการยั่วยวนอย่างโจ่งแจ้ง ราวกับ

ตอที่19 อย่างหลงตัวเองยามราตรีเงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงส่องสลัวตามแนวทางเดิน และเสียงฝีเท้าทหารเวรยามเดินลาดตะเวนเบา ๆ จิ้นอ๋องก้าวตรงมายังรถม้าที่จอดรออยู่หน้าประตูวังหลวง องค์รักษ์อี้เซ่อ ยืนเฝ้าอยู่ข้างรถม้า พอเห็นจิ้นอ๋องเสด็จมาใกล้ก็รีบประสานมือคำนับลงต่ำแล้วเอ่ยเสียงนุ่มอย่างเคารพ“ท่านอ๋อง”จิ้นอ๋องพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะยกชายอาภรณ์แล้วก้าวขึ้นไปบนรถม้า ก่อนขบวนจะเริ่มเคลื่อนตัวออกจากเขตพระราชฐาน ช้า ๆ ท่ามกลางความมืด…ผ้าแพรบางสีอ่อนพลิ้วไหวเบา ๆ จากแรงลมในห้องอาเรือนอาบน้ำของจวนจิ้นอ๋องไออุ่นจากสระน้ำร้อนลอยคลุ้งไปทั่ว กลิ่นหอมจางจากกลีบดอกไม้แห้งที่โปรยไว้บนผิวน้ำหอมอบอวลไปทั่วเรือนจิ้นอ๋องก้าวลงสู่สระน้ำอย่างเงียบงัน กระแสน้ำโอบล้อมร่างกายอย่างผ่อนคลาย เขานั่งลงเอนกายพิงขอบหินขาว ปล่อยไหล่ทั้งสองข้างจมลงในน้ำอุ่นที่ระเหยไอขึ้นม่านบางเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ตัว ก่อนที่อี้เซ่อจะก้าวเข้ามา พร้อมกับกาสุราในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะเตี้ยข้างอ่างน้ำอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงรินสุราใส่จอกหยกที่วางอยู่จิ้นอ๋องเอื้อมมือไปหยิบจอกสุรา กลิ่นหอมอ่อนของสุราดอกท้อลอยแตะจมูก ทำให้เข