ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย

ตอนที่2 ที่ไหนจวนแม่ทัพเว่ยหยางสายลมเย็นพัดโชยเข้ามาภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกำยานหอมกรุ่น ม่านแพรพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา ไป๋หยาสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ลมหายใจขาดช่วง ใจเต้นรัว มือเล็กรีบยกขึ้นกุมอกตนเองแน่น ก่อนจะรู้สึกได้ถึงเนื้อผ้าแปลกไปจากชุดยูนิฟอร์มบริษัท!“…หะ?”เธออึ้งไปสองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองดูมือของตนเองที่เปลี่ยนไป มือที่เคยหยาบกลับเรียวขาวนวล ขาวเสียจนแทบมองเห็นเส้นเลือดใต้ผิวเนียนละเอียดสายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง…เพดานไม้สลัก ผ้าม่านไหมปักชั้นดี โต๊ะชาจีนสลักงาช้าง ตู้ลายครามสูงเท่าคน ทุกอย่างในห้องราวกับฉากในหนังจีนย้อนยุค “ที่นี่…กองถ่ายเหรอ?”เธอพึมพำเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ หันมองชุดที่ตนเองสวมอยู่ เสื้อคลุมไหมปักลายดิ้นทอง ยาวกรอมเท้า ปิ่นปักผมหยกขาวสะท้อนแสงเป็นประกาย“ว้าว…ผ้าไหมชั้นดี ราคาคงแพงน่าดู…”ปากก็ว่า มือก็กระตุกชายผ้าเบา ๆ แล้วลูบอย่างหลงใหล แววตาเป็นประกาย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น ถาดเครื่องประดับที่ทำจาก ทองคำ เงิน หยก และไข่มุก ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สลักงดงามข้างกระจกทองเหลือง เธอเบิกตากว้างอย่างดีใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวตรงเข้าไปใกล้ ๆ กับถาดเค

ตอนที่4ขอบคุณน่ายไน่(ท่านย่า)ณ เรือนพักด้านในของจวนแม่ทัพลี่อิงเดินนำมาหยุดหน้าห้องหนึ่ง ไป๋ซูเหยาก้าวตามมาช้า ๆ สายตากวาดมองเรือนไม้ที่บรรจงตกแต่งอย่างหรูหรา“โอ้โห…จวนแม่ทัพนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”ไป๋ซูเหยาพึมพำเบา ๆ พลางก้าวเข้าไปด้านในจนพ้นขอบประตู ลี่อิงก็หมุนตัวกลับมา…เสียงกลอนประตูถูกปิดลงโดยไม่ทันให้นางตั้งตัว“ห๊ะ?”ไป๋ซูเหยาเลิกคิ้ว ยังไม่ทันเอ่ยอะไรต่อก็มีสาวใช้สี่คนโผล่ออกมาจากฉากกั้นห้องลายฉลุอย่างพร้อมเพรียงนางเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสี่สาวก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม“ฮูหยิน…”ไป๋ซูเหยากระพริบตาปริบ ๆ แต่รีบยิ้มกลบเกลื่อน ยกมือเรียวขึ้นรับคำทักทายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “จ้ะ…”ไม่ทันสิ้นคำ สาวใช้สองคนก็เข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือมาจะถอดชุดให้อย่างคล่องแคล่ว ไป๋ซูเหยาตกใจจนยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าอกแน่นพร้อมก้าวถอยหลังทันที“เดี๋ยว! นี่พวกเจ้าจะทำอะไร!”สาวใช้ทั้งสองตกใจจนหน้าซีด รีบทรุดตัวลงกับพื้น ประสานมือทั้งสองก้มศีรษะลงแนบพื้นเอ่ยเสียงสั่น“บ่าวสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินได้โปรดยกโทษให้บ่าวด้วย!”ไป๋ซูเหยามองพวกนางอย่างอึ้ง ๆ แล้วหันขวับไปมองลี่อ

ตอนที่6ขอหย่าณ ท้องพระโรงกลิ่นหอมของสุราชั้นดีลอยละคลุ้งทั่วท้องพระโรง ท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงแห่งงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะ เหล่าบรรดาขุนนางน้อยใหญ่แต่งกายเต็มยศ ต่างมากล่าวแสดงความยินดีกับแม่ทัพหนุ่มเว่ยหยางที่ได้รับชัยชนะกลับมาฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีพระพักตร์ยิ้มแย้ม ยกจอกสุราขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี แล้วหันพระพักตร์มาทางแม่ทัพเว่ยหยาง“แม่ทัพเว่ย”พระสุรเสียงหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความยินดี“ครั้งนี้เจ้านำไพร่พลกลับมาพร้อมชัยชนะ ปรารถนาสิ่งใด จงเอ่ยมาเถิด ข้าจะประทานเป็นรางวัลให้แก่เจ้า”เว่ยหยางเมื่อได้ฟังคำตรัสของฮ่องเต้แล้วก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ คุกเข่าลงยกมือขึ้นประสานแน่นเหนืออกอย่างเคารพ เอ่ยเสียงแจ่มชัด“ฝ่าบาท…กระหม่อมเว่ยหยาง ขอประทานพระเมตตา แก่สตรีผู้หนึ่งซึ่งมีบุญคุณช่วยชีวิตกระหม่อมเอาไว้ นางชื่อหลันอวี้ เป็นหญิงกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรไร้ที่พึ่ง กระหม่อมขอพระราชทานนางเป็นอนุ เพื่อให้นางมีที่พึ่งพิง และจะได้ทดแทนคุณนางอย่างสมเกียรติพ่ะย่ะค่ะ”ภายในท้องพระโรงคล้ายจะเงียบงันไปชัวขณะ ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปชัวอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสีย

ตอนที่8หนีจวนแม่ทัพเว่ยสายลมค่ำพัดเอื่อย แสงจันทร์นวลสาดส่องลงมากระทบร่างบางที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในจวนไป๋ซูเหยาก้าวฉับเข้ามาภายในเรือนของตนเองอย่างเร่งรีบ ลี่อิงที่นั่งรออยู่ในห้องรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายสาวของตนกลับมา นางรีบก้าวไปหาพร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา“คุณหนู…ท่านไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ”ไป๋ซูเหยาไม่ตอบ พอก้าวพ้นขอบประตูมือเรียวทั้งสองรีบเอื้อมไปปิดประตูไว้แน่นหนา แล้วหมุนกายก้าวไปยังเตียงนอน มือขาวหยิบผ้าผืนหนึ่งกางออก ก่อนจะรีบกวาดเครื่องประดับและของมีค่าใส่ลงไปโดยไม่รีรอลี่อิงเบิกตากว้างเข้ามาใกล้“คุณหนู…นี่ท่าน…”ไป๋ซูเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงหน้างามเคร่งเครียด นางคว้ามือลี่อิงให้นั่งลง แล้วเหลียวมองรอบกายคล้ายเกรงว่าจะมีคนมาแอบฟัง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“ลี่อิง…เราอยู่ที่นี่อีกไม่ได้แล้ว เราต้องหนีไปให้ไกล”ลี่อิงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ไป๋ซูเหยากำชายเสื้อแน่น ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วโน้มกายกระซิบ“ข้า…ล่วงเกินอ๋องปีศาจเข้าเสียแล้ว…เขาต้องไม่ปล่อยข้าไปแน่…”เพียงได้ยินคำว่าอ๋องปีศาจ ลี่อิงก็หน้าเปลี่ยนสีในบัดดล มีใครเล่าไม่รู้จัก อ๋องปีศาจที่แสนจะโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่กระพริบตา “จิ้นอ๋องห

ตอนที่10อ๋องปีศาจเสียงครางเบา ๆ หลุดออกจากเรียวปากนาง หลันอวี้แอ่นกายเล็กน้อยเมื่อปลายลิ้นเขาไล้ผ่านแนวไหปลาร้า ก่อนที่มือของนางจะยกขึ้นปลดอาภรณ์เปียกชื้นของเขาเช่นกัน ผิวกายท่อนบนเปลือยเปล่าแนบชิด สะท้อนแสงตะเกียงที่ริบหรี่ในห้องทว่าในขณะที่ความเร้าร้อนเริ่มโหมกระหน่ำ ประตูกลับถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของไป๋ซูเหยา ลี่อิง และสาวใช้ของหลันอวี้“นี่เอาไปให้เจ้านายเจ้าดื่ม จะได้ดีขึ้น…”เสียงของไป๋ซูเหยาขาดห้วงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าปรากฏชัดเจน ทั้งสามยืนนิ่งราวรูปสลักดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงซ่าน ถ้วยยาล่วงหล่นกระแทกพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง เสียงสะท้อนก้องในห้องที่เงียบเชียบเว่ยหยางสะดุ้งเล็กน้อย รีบชะงักการเคลื่อนไหว สองร่างบนเตียงจึงแยกออกจากกัน ในสภาพอาภรณ์ส่วนบนหลุดลุย กลิ่นไอร้อนระอุยังคงอบอวลอยู่ในห้องไป๋ซูเหยายิ้มแห้ง รีบพูดกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงปนขบขัน“ไม่…ไม่มีอะไร…พวกเจ้าต่อเลย…”ว่าจบ ทั้งสามหันหลังกลับแทบจะในทันที ประตูก็ถูกปิดอย่างรวดเร็วเว่ยหยางผละออกจากหลันอวี้ แล้วลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อมาสวมอย่างเงียบงัน “ท่านแม่ทัพ…” เสียงนุ่มเอ่ยเรียก แววตานางอ้อนวอน มือเล็กแ