ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย

ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย

last update最後更新 : 2026-05-11
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
32章節
214閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

หย่าร้าง

เจ้าชู้

ท่านอ๋อง

ข้ามไปในนิยาย

เมื่อสาวออฟฟิศ ทะลุมิติมาเป็น -นางร้ายผู้ร่ำรวย -ต้องมาหนีตายจากนางเอกในนิยายไม่พอ ยังบังเอิญมารู้ความลับของตัวร้ายที่แสนจะโหดเหี้ยมอีก-แล้วนางจะรอดไปใช้สมบัติที่มีได้อย่างไร ไป๋หยา พนักงานออฟฟิศที่ทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำเพื่อหาเงินเลี้ยงตนเอง เพราะเป็นเด็กกำพร้า ความสุขเดียวของเธอก็คือการอ่านนิยายจีนโบราณที่เธอชอบเพราะเป็นโลกชวนฝัน เมื่อเธออ่านแล้วมักจะจิตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกในนิยาย…. จนวันหนึ่งขณะที่เธอกำลังจะไปทำงานก็โดนรถชนและทะลุมิติมาในนิยายที่เธอกำลังอ่าน แต่เวรกรรมอ่านนานแล้วจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ เมื่อต้องมาเกิดใหม่ในร่างนางร้ายผู้ร่ำรวยที่หลงรักพระเอกในนิยาย ทางเดียวที่จะรอดจากการถูกฆ่าทั้งเป็นจากนางเอกในนิยายที่เจ้าเล่ห์มากแผนการนี้ก็คือยอมหย่าให้แต่โดยดี แล้วหอบสินเดิมอันมากมายไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกนิยายนี้… แต่เวรกรรมช่างมากเหลือเกินเมื่อนางต้องมาพัวพันกับ ตัวร้ายอย่างอ๋องปีศาจเข้าจนได้ พระเอกในนิยายก็ทำท่าจะไม่ยอมหย่า นางที่ตั้งใจจะหอบสมบัติไปใช้ชีวิตสุขสบายจะทำเช่นไร….

查看更多

第 1 章

ตอนที่1

ตอนที่1 ไป๋หยา

วังหลวง

ณ ตำหนักกุ้ยเฟยซูเยี่ยน

แสงแดดอุ่นแผ่วรินทอผ่านไหมบางเบา เงาแสงสะท้อนถ้วยชาหยกในมือของ กุ้ยเฟยซูเยี่ยนในอาภรณ์แพรบางสีฟ้าสง่างาม

นางเอนกายพิงเบาะปักลายหงส์ มือเรียวยกถ้วยชาเล็กแนบริมฝีปากบาง จิบชาอย่างช้า ๆ ใบหน้างดงามราวนางล่มเมืองในตำนาน

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ย่างก้าวเข้ามาทำลาย บรรยากาศที่เงียบสงบนั้นทันที พร้อมกับเสียงหวานอันคุ้นเคย

“ท่านน้าเจ้าค่ะ”

ร่างอรชรของไป๋ซูเหยา เยื้องย่างเข้ามาพร้อมกับ ถิงหลันสาวใช้คนสนิท

กุ้ยเฟยซูเยี่ยนผินพระพักตร์ขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นบนเรียวปาก

“เหยาเอ๋อร์”

ไป๋ซูเหยารีบก้าวเข้าไปคุกเข่าข้างกาย โอบแขนกุ้ยเฟยซูเยี่ยนแนบแน่นดั่งเด็กน้อยออดอ้อนมารดา แววตาฉายประกายความตื่นเต้นดีใจ

“ท่านพ่อบอกว่าท่านหาวิธีให้ข้าได้สมรสกับแม่ทัพเว่ยหยางได้แล้วหรือเจ้าคะ”

เสียงของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ กุ้ยเฟยพยักหน้าแผ่วเบา เผยรอยยิ้มอ่อนโยน

“พรุ่งนี้ ในงานเฉลิมพระชนมพรรษา เจ้าตั้งแต่งตัวให้งดงามที่สุดแล้วร่ายรำในเพลงนางฟ้าประทานพร ถวายต่อหน้าพระพักตร์ ข้าจะกราบทูลให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เจ้ากับแม่ทัพเว่ยหยาง”

ไป๋ซูเหยาเบิกตากว้าง ใบหน้างามเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นจนสังเกตได้

“ท่านน้า…ท่านดีต่อข้าเสมอ”

นางโผล่เข้ากอดผู้เป็นน้าสาว หัวใจเต้นรัวเมื่อจิตนาการถึงภาพวันแต่งงานกับแม่ทัพหนุ่มที่ตนเองหลงรักมาตั้งแต่เด็ก

“อืม…นางก็รักของนางนะเนี่ย แม้จะเป็นได้แค่นางร้ายตัวประกอบก็เถอะ”

ไป๋หยาพึมพำพยางยกหนังสือนิยายขึ้นแนบอก ดวงตาทอดมองตัวละครในหน้ากระดาษอย่างเข้าอกเข้าใจ เธอนั่งอยู่หน้ากระจกเล็ก ๆ ภายในห้องเช่าขนาดพอเหมาะ เสียงนาฬิกาปลุกเงียบไปนานแล้วแต่เธอยังไม่รู้ตัว จนเมื่อเหลือบสายตาไปมองเห็นนาฬิกาดิจิทัลตรงมุมโต๊ะ

“แปดโมงแล้ว?! สายแล้ว ๆ ”

ว่าจบก็รีบยัดหนังสือนิยายกับเครื่องสำอางลงกระเป๋าผ้าอย่างลวก ๆ ผมเผ้ายังไม่เรียบร้อยดี แต่เจ้าตัวก็ไม่สน รีบก้าวออกจากห้องพร้อมเสียงปิดประตูดังปัง!

เธอวิ่งไปริมถนนสายคุ้นเคย หน้าอพาร์ตเมนต์ในย่านฝูเฉิง ตาเหลือบเห็นรถแท็กซี่สีเหลืองกำลังผ่านมา เธอรีบโบกทันที 

“ลุงคะ ไปบริษัทเทียนอวี่กรุ๊ปค่ะ!”

ชายชรารูปร่างผอมสูงที่นั่งอยู่เบาะคนขับ หันมาพยักหน้าให้เล็กน้อย ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกไปตามถนน ไป๋หยาเอนหลังพิงเบาะ ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหยิบหนังสือนิยายออกมาเปิดอ่านเนื้อหาข้างในเพื่อฆ่าเวลา 

สาวพนักงานออฟฟิศอย่างเธอนั้นแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง เข้างานแปดโมงครึ่ง เล็กหกมงเย็นบางทีงานไม่เสร็จต้องอยู่ยาวจนดึกดื่น ความสุขอย่างเดียวของเธอคือการอ่านนิยายแล้วจิตนาการว่าตนเองเป็นนางเอก….

ทันใดนั้น….

รถสิบล้อที่กำลังเสียหลักพุ่งเข้ามา…

เสียงแตรดังสนั่นขึ้นจากทิศทางตรงกันข้ามในเสี้ยววินาทีที่รถแท็กซี่กำลังเลี้ยวเข้าสี่แยก

บี๊บ!!

เสียงโครมสนั่นดังขึ้นพร้อมแรงกระแทกมหาศาลจากด้านข้าง

ปังงง!!!

รถแท็กซี่สั่นสะเทือนทั้งคัน กระจกด้ายซ้ายแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ตัวเธอถูแรงกระแทกเหวี่ยงเข้ากับประตูรถอีกฝั่งอย่างรุนแรง ร่างบางกระเด็นไปข้างหน้าก่อนถูกสายรัดเข็มดึงกลับ พริบตาต่อมาโลกทั้งใบก็ดับวูบไปทันที…

…..

จวนแม่ทัพเว่ยหยาง

ภายในเรือนฮูหยินแม่ทัพที่เงียบสงบ สายลมเย็นพัดโชย ผ้าแพรบางเบาไหวปลิวไปตามแรงลม ในห้องที่ตกแต่งเครื่องเรือนหรูหรา กลิ่นหอมของกำยานลอยอบอวลทั่วห้อง 

ไป๋ซูเหยานั่งอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลือง ขนนกขาวแตะขี้ผึ้งแต่งคิ้วเบาบาง มือเรียวค่อย ๆ ลากเส้นคิ้วโค้งงามอย่างพิถีพิถัน

ขณะนั้น ลี่อิง สาวใช้คนสนิทก็ก้าวเข้ามาในห้อง ในมือประคองถาดเงินที่วางกาน้ำชา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาฮวาเหมยลอยอบอวลทั่วห้อง นางเดินเข้ามาวางถาดลงบนโต๊ะไม้หอมเบื้องข้าง ก่อนจะย่อตัวอย่างนอบน้อมเมื่อก้าวมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ไป๋ซูเหยา

“คุณหนูเจ้าค่ะ น้ำนมแพะสด และครีมน้ำนมผสมไข่มุกบดจากแดนใต้ มาถึงแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้บ่าวให้พ่อบ้านซุนเก็บไว้ที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ”

“อืม”

ไป๋ซูเหยาเงยหน้าขึ้นจากกระจก ทอดสายตามองเงาสะท้อนของตนในกระจกทองเหลือง แล้วจึงหันมาทางลี่อิง เอ่ยเสียงเรียบ

“เที่ยงนี้…ให้ห้องครัวปรุงไป๋ซือถังที่ท่านน้าประทานมาให้ข้าด้วย”

“เจ้าค่ะ”

ลี่อิงประสานมือรับคำอย่างนอบน้อม

ไป๋ซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม 

“วันนี้ ใบหน้าข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ลี่อิงชำเหลืองมองชั่วครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้ผิวของคุณหนูเปล่งปลั่งนัก งามราวนางล่มเมือง หากท่านแม่ทัพเว่ยกลับมาคงมิอาจละสายตาได้เป็นแน่เจ้าค่ะ”

ไป๋ซูเหยายิ้มบางอย่างพึงพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ไปเถอะ ข้าจะไปดูเสียหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

กล่าวจบ ไป๋ซูเหยาก็ก้าวนำ ลี่อิงก้าวเดินตามอย่างสุภาพ ขณะที่ทั้งสองก้าวผ่านสะพานไม้ซึ่งทอดตัวเหนือสระกลางสวน

ทว่าเพียงไม่กี่ก้าว ฝ่าเท้าของไป๋ซูเหยากลับเหยียบลงบนคราบลื่นบนสะพานไม้ นางเซถลาไปด้านข้าง แขนขาวพุ่งไปคว้าขอบสะพานไม้ แต่ขอบสะพานไม้ที่ดูเหมือนจะแข็งแรงก็หักกระจาย ก่อนร่างบางจะร่วงลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่างทันที

ตูม!!!

เสียงสายน้ำสาดกระจายดังลั่น ลี่อิงกรีดร้องตกใจ

“คุณหนู!!”

นางวิ่งไปยังขอบสระอย่างลนลาน ก้มลงชะโงกมองแล้วตะโกนเสียงสั่น

“ช่วยด้วย! คุณหนูตกน้ำ! ช่วยด้วย!!”

เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ดังวุ่นวายเร่งรุดเข้ามา ทุกคนกรูกันเข้าช่วยเหลือ จนในที่สุดก็สามารถพาร่างของไป๋ซูเหยาขึ้นจากน้ำได้

“ไป…ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้! คุณหนู…ท่านอย่าเป็นอะไรนะเจ้าค่ะ”

ลี่อิงเอ่ยเสียงสั่น ขณะประคองร่างเปียกชื้นที่หมดสติ ของไป๋ซูเหยาแนบอก ดวงตาแดงก่ำหยดน้ำตาไหลริน

……..

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
32 章節
ตอนที่1
ตอนที่1 ไป๋หยาวังหลวงณ ตำหนักกุ้ยเฟยซูเยี่ยนแสงแดดอุ่นแผ่วรินทอผ่านไหมบางเบา เงาแสงสะท้อนถ้วยชาหยกในมือของ กุ้ยเฟยซูเยี่ยนในอาภรณ์แพรบางสีฟ้าสง่างามนางเอนกายพิงเบาะปักลายหงส์ มือเรียวยกถ้วยชาเล็กแนบริมฝีปากบาง จิบชาอย่างช้า ๆ ใบหน้างดงามราวนางล่มเมืองในตำนานเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ย่างก้าวเข้ามาทำลาย บรรยากาศที่เงียบสงบนั้นทันที พร้อมกับเสียงหวานอันคุ้นเคย“ท่านน้าเจ้าค่ะ”ร่างอรชรของไป๋ซูเหยา เยื้องย่างเข้ามาพร้อมกับ ถิงหลันสาวใช้คนสนิทกุ้ยเฟยซูเยี่ยนผินพระพักตร์ขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นบนเรียวปาก“เหยาเอ๋อร์”ไป๋ซูเหยารีบก้าวเข้าไปคุกเข่าข้างกาย โอบแขนกุ้ยเฟยซูเยี่ยนแนบแน่นดั่งเด็กน้อยออดอ้อนมารดา แววตาฉายประกายความตื่นเต้นดีใจ“ท่านพ่อบอกว่าท่านหาวิธีให้ข้าได้สมรสกับแม่ทัพเว่ยหยางได้แล้วหรือเจ้าคะ”เสียงของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ กุ้ยเฟยพยักหน้าแผ่วเบา เผยรอยยิ้มอ่อนโยน“พรุ่งนี้ ในงานเฉลิมพระชนมพรรษา เจ้าตั้งแต่งตัวให้งดงามที่สุดแล้วร่ายรำในเพลงนางฟ้าประทานพร ถวายต่อหน้าพระพักตร์ ข้าจะกราบทูลให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เจ้ากับแม่ทัพเว่ยหยาง”ไป๋ซูเหยาเบิกตากว้าง ใบหน้างามเปี่ยมไปด้ว
last update最後更新 : 2026-05-05
閱讀更多
ตอนที่2ที่ไหน
ตอนที่2 ที่ไหนจวนแม่ทัพเว่ยหยางสายลมเย็นพัดโชยเข้ามาภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกำยานหอมกรุ่น ม่านแพรพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา ไป๋หยาสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ลมหายใจขาดช่วง ใจเต้นรัว มือเล็กรีบยกขึ้นกุมอกตนเองแน่น ก่อนจะรู้สึกได้ถึงเนื้อผ้าแปลกไปจากชุดยูนิฟอร์มบริษัท!“…หะ?”เธออึ้งไปสองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองดูมือของตนเองที่เปลี่ยนไป มือที่เคยหยาบกลับเรียวขาวนวล ขาวเสียจนแทบมองเห็นเส้นเลือดใต้ผิวเนียนละเอียดสายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง…เพดานไม้สลัก ผ้าม่านไหมปักชั้นดี โต๊ะชาจีนสลักงาช้าง ตู้ลายครามสูงเท่าคน ทุกอย่างในห้องราวกับฉากในหนังจีนย้อนยุค “ที่นี่…กองถ่ายเหรอ?”เธอพึมพำเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ หันมองชุดที่ตนเองสวมอยู่ เสื้อคลุมไหมปักลายดิ้นทอง ยาวกรอมเท้า ปิ่นปักผมหยกขาวสะท้อนแสงเป็นประกาย“ว้าว…ผ้าไหมชั้นดี ราคาคงแพงน่าดู…”ปากก็ว่า มือก็กระตุกชายผ้าเบา ๆ แล้วลูบอย่างหลงใหล แววตาเป็นประกาย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น ถาดเครื่องประดับที่ทำจาก ทองคำ เงิน หยก และไข่มุก ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สลักงดงามข้างกระจกทองเหลือง เธอเบิกตากว้างอย่างดีใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวตรงเข้าไปใกล้ ๆ กับถาดเค
last update最後更新 : 2026-05-05
閱讀更多
ตอนที่3ข้าคือไป๋ซูเหยา
ตอนที่3 ข้าคือไป๋ซูเหยาจวนแม่ทัพเว่ยหยางกลิ่นหอมอ่อนจางของสมุนไพรลอยอบอวล ปลุกร่างบางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ไป๋หยาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เปลือกตาหนักอึ้ง นางกระพริบตาถี่ ๆ พลางกวาดตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องเรือนยุคโบราณสลักลายอย่างประณีต ม่านบางสีอ่อนที่ไหวตามแรงลม“ไม่ใช่ฝัน….ยังอยู่ที่เดิมเลย…”นางพึมพำเสียงเบา พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขมับเบา ๆ “คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?”เสียงใสดังขึ้นจากด้านข้าง นางหันไปตามเสียงก็พบหญิงสาวคนเดิม เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาอุ่นในมือ หญิงสาวก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะยื่นถ้วยชาอุ่นในมือให้ด้วยท่าทางนอบน้อม“น้ำชาอุ่นเจ้าค่ะ”ไป๋หยายื่นมือไปรับถ้วยชามา จิบชาเล็กน้อย ก่อนจะส่งคืน แล้วเอ่ยถามเสียงเบา“ฉัน…เอ่อ ข้าคือไป๋ซูเหยา?”สาวใช้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบอย่างงุนงง“ใช่เจ้าค่ะ”“…อืม แล้วเจ้าล่ะ ชื่ออะไร?”“ลี่อิง…เจ้าค่ะ คุณหนูท่านลืมแล้วหรือเจ้าคะ”“ข้า…ข้าไม่ลืม แต่เพียงอ่านผ่านไปตั้งนานแล้ว จำเรื่องราวไม่ค่อยได้…”“คุณหนู ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ”ไป๋หยายิ้มนิดหนึ่งกลบเกลื่อน แล้วรีบกล่าว“อ่อ
last update最後更新 : 2026-05-05
閱讀更多
ตอนที่4ท่านย่า
ตอนที่4ขอบคุณน่ายไน่(ท่านย่า)ณ เรือนพักด้านในของจวนแม่ทัพลี่อิงเดินนำมาหยุดหน้าห้องหนึ่ง ไป๋ซูเหยาก้าวตามมาช้า ๆ สายตากวาดมองเรือนไม้ที่บรรจงตกแต่งอย่างหรูหรา“โอ้โห…จวนแม่ทัพนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”ไป๋ซูเหยาพึมพำเบา ๆ พลางก้าวเข้าไปด้านในจนพ้นขอบประตู ลี่อิงก็หมุนตัวกลับมา…เสียงกลอนประตูถูกปิดลงโดยไม่ทันให้นางตั้งตัว“ห๊ะ?”ไป๋ซูเหยาเลิกคิ้ว ยังไม่ทันเอ่ยอะไรต่อก็มีสาวใช้สี่คนโผล่ออกมาจากฉากกั้นห้องลายฉลุอย่างพร้อมเพรียงนางเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสี่สาวก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม“ฮูหยิน…”ไป๋ซูเหยากระพริบตาปริบ ๆ แต่รีบยิ้มกลบเกลื่อน ยกมือเรียวขึ้นรับคำทักทายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “จ้ะ…”ไม่ทันสิ้นคำ สาวใช้สองคนก็เข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือมาจะถอดชุดให้อย่างคล่องแคล่ว ไป๋ซูเหยาตกใจจนยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าอกแน่นพร้อมก้าวถอยหลังทันที“เดี๋ยว! นี่พวกเจ้าจะทำอะไร!”สาวใช้ทั้งสองตกใจจนหน้าซีด รีบทรุดตัวลงกับพื้น ประสานมือทั้งสองก้มศีรษะลงแนบพื้นเอ่ยเสียงสั่น“บ่าวสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินได้โปรดยกโทษให้บ่าวด้วย!”ไป๋ซูเหยามองพวกนางอย่างอึ้ง ๆ แล้วหันขวับไปมองลี่อ
last update最後更新 : 2026-05-05
閱讀更多
ตอนที่5ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว
ตอนที่5ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วณ สวนดอกไม้ในจวนแม่ทัพกลีบดอกเหมยปลิวตามสายลมราวหิมะโปรยในฤดูหนาว ไป๋ซูเหยาสวมชุดผ้าไหมสีอ่อนนั่งอยู่ใต้ศาลากลางสวน มือเรียวถือถ้วยชาอุ่น พลางชมดอกไม้ด้วยแววตาเปี่ยมสุข ลมอ่อนพัดกลิ่นหอมเย็นของดอกไม้เคล้าสมุนไพรในน้ำชา“คุณหนู! คุณหนู!”เสียงเร่งเร้าดังขึ้นจากทางเดินหินกรวด ลี่อิงรีบก้าวเข้ามา ท่าทางเหนื่อยหอบ หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าศาลา แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรนไป๋ซูเหยาเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชา เอ่ยเสียงนุ่มนวล โดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก“มีเรื่องอันใดหรือ ลี่อิง”“ท่าน…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”ลี่อิงเอ่ยเสียงสั่นเครือ เจือทั้งความดีใจและกังวล“อืม…”ไป๋ซูเหยาเพียงพยักหน้าช้า ๆ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางอย่างเจ้าเล่ห์ ลี่อิงขยับกายคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้งสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล“คุณหนู…แต่…”ไป๋ซูเหยาวางถ้วยชาในมือลง พลางหันไปสบตาลี่อิงแล้วเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะถามเสียงเรียบ“เขาพาสตรีกลับมาด้วยใช่หรือไม่”ลี่อิงพยักหน้าพร้อมกล่าวขึ้น“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูท่านอย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ”ไป๋ซูเหยาไม่ตอบเพียงยิ้มอย่างมีความสุข เพรา
last update最後更新 : 2026-05-05
閱讀更多
ตอนที่6ขอหย่า
ตอนที่6ขอหย่าณ ท้องพระโรงกลิ่นหอมของสุราชั้นดีลอยละคลุ้งทั่วท้องพระโรง ท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงแห่งงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะ เหล่าบรรดาขุนนางน้อยใหญ่แต่งกายเต็มยศ ต่างมากล่าวแสดงความยินดีกับแม่ทัพหนุ่มเว่ยหยางที่ได้รับชัยชนะกลับมาฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีพระพักตร์ยิ้มแย้ม ยกจอกสุราขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี แล้วหันพระพักตร์มาทางแม่ทัพเว่ยหยาง“แม่ทัพเว่ย”พระสุรเสียงหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความยินดี“ครั้งนี้เจ้านำไพร่พลกลับมาพร้อมชัยชนะ ปรารถนาสิ่งใด จงเอ่ยมาเถิด ข้าจะประทานเป็นรางวัลให้แก่เจ้า”เว่ยหยางเมื่อได้ฟังคำตรัสของฮ่องเต้แล้วก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ คุกเข่าลงยกมือขึ้นประสานแน่นเหนืออกอย่างเคารพ เอ่ยเสียงแจ่มชัด“ฝ่าบาท…กระหม่อมเว่ยหยาง ขอประทานพระเมตตา แก่สตรีผู้หนึ่งซึ่งมีบุญคุณช่วยชีวิตกระหม่อมเอาไว้ นางชื่อหลันอวี้ เป็นหญิงกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรไร้ที่พึ่ง กระหม่อมขอพระราชทานนางเป็นอนุ เพื่อให้นางมีที่พึ่งพิง และจะได้ทดแทนคุณนางอย่างสมเกียรติพ่ะย่ะค่ะ”ภายในท้องพระโรงคล้ายจะเงียบงันไปชัวขณะ ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปชัวอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสีย
last update最後更新 : 2026-05-07
閱讀更多
ตอนที่7
ตอนที่7ผู้รู้ความลับต้องตาย“ฆ่านางเสีย…”วาจานั้นเปล่งออกโดยไร้แววลังเล แต่ทันใดนั้น…สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที“อ๊าก!”เสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดพลันดังสนั่นทั่วผืนป่า ร่างสูงโปร่งทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน มือทั้งสองกุมขมับแน่นด้วยความเจ็บปวด“ท่านอ๋อง!!!”องค์รักษ์ร้องออกมาเสียงหลง สายตาของไป๋ซูเหยาก็จับจ้องด้วยความตื่นตะลึง ใบหน้าเคยเรียบเฉยของเขาบัดนี้บิดเบี้ยว เส้นเลือดดำลามเลื้อยไปทั่วหน้า ดวงตาแดงฉานประหนึ่งสัตว์ร้าย ร่างสูงนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเพียงสะบัดฝ่ามือหนึ่ง องค์รักษ์หนุ่มก็กระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนหมดสติ ร่างนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงดวงตาสีโลหิตนั้นหันมาสบตานาง…เพียงพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาประชิดตัวนางอย่างว่องไว ฝ่ามือเย็นเยียบตะครุบข้อมือนางไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ลำคอระหงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวกายของหญิงสาวแตะปลายจมูกเขา เสมือนมนตราบางอย่างที่สะกดรั้งไว้ ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่ง ซุกปลายจมูกสูดกลิ่นแผ่วเบาอยู่รอบลำคอ ก่อนจะขบกัดลงเบา ๆ ทันทีที่ปลายลิ้นเขาสัมผัสกับหยดเลือดของนาง ชายผู้นั้นกลับชะงักไป ดวงตาแดงฉ
last update最後更新 : 2026-05-11
閱讀更多
ตอนที่8หนี
ตอนที่8หนีจวนแม่ทัพเว่ยสายลมค่ำพัดเอื่อย แสงจันทร์นวลสาดส่องลงมากระทบร่างบางที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในจวนไป๋ซูเหยาก้าวฉับเข้ามาภายในเรือนของตนเองอย่างเร่งรีบ ลี่อิงที่นั่งรออยู่ในห้องรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายสาวของตนกลับมา นางรีบก้าวไปหาพร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา“คุณหนู…ท่านไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ”ไป๋ซูเหยาไม่ตอบ พอก้าวพ้นขอบประตูมือเรียวทั้งสองรีบเอื้อมไปปิดประตูไว้แน่นหนา แล้วหมุนกายก้าวไปยังเตียงนอน มือขาวหยิบผ้าผืนหนึ่งกางออก ก่อนจะรีบกวาดเครื่องประดับและของมีค่าใส่ลงไปโดยไม่รีรอลี่อิงเบิกตากว้างเข้ามาใกล้“คุณหนู…นี่ท่าน…”ไป๋ซูเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงหน้างามเคร่งเครียด นางคว้ามือลี่อิงให้นั่งลง แล้วเหลียวมองรอบกายคล้ายเกรงว่าจะมีคนมาแอบฟัง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“ลี่อิง…เราอยู่ที่นี่อีกไม่ได้แล้ว เราต้องหนีไปให้ไกล”ลี่อิงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ไป๋ซูเหยากำชายเสื้อแน่น ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วโน้มกายกระซิบ“ข้า…ล่วงเกินอ๋องปีศาจเข้าเสียแล้ว…เขาต้องไม่ปล่อยข้าไปแน่…”เพียงได้ยินคำว่าอ๋องปีศาจ ลี่อิงก็หน้าเปลี่ยนสีในบัดดล มีใครเล่าไม่รู้จัก อ๋องปีศาจที่แสนจะโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่กระพริบตา “จิ้นอ๋องห
last update最後更新 : 2026-05-11
閱讀更多
ตอนที่9ยา
ตอนที่9ยาจวนจิ้นอ๋องณ ลานฝึกยุทธ์เงียบสงบ มีเพียงเสียงกระบี่แหวกอากาศดังเป็นจังหวะ จิ้นอ๋องเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าคมกริบ สีหน้าไร้อารมณ์ แม้เหงื่อจะซึมชื้นแผ่นหลัง ก็ยังไม่หยุดฝึก หนิงซินยืนอยู่ข้างลาน มองภาพตรงหน้าอย่างเคารพ ข้างกายเป็นศาลาไม้อย่างเรียบง่ายครู่หนึ่ง หมอซุนเจีย ชายชราผมขาวโพลนในชุดคลุมผ้าฝ้ายธรรมดา เดินเข้ามาหยุดยืนข้างหนิงซิน ดวงตาผู้อาวุโสมองการฝึกของจิ้นอ๋องครู่หนึ่งจิ้นอ๋องหยุดกระบวนท่าลงเมื่อสิ้นสุดการฝึก เดินตรงมายังทั้งสอง แล้วขึ้นไปนั่งบนศาลา มือใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นจิบแก้กระหายหมอซุนเจียก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องข้างประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วหยิบตำราเก่าเล่มหนึ่งออกมา พลางเอ่ยขึ้น“เลือดของสตรีผู้นี้พิเศษยิ่ง ในตำรากล่าวไว้ว่าเลือดเช่นนี้นั้นเรียกกันว่าเลือดหยินบริสุทธิ์ หากผสมลงในยาจะสามารถช่วยยับยั้งพิษกู่หลินซินได้ และอาจปรุงเป็นยาถอนพิษได้เช่นกัน แต่ตั้งหาตัวยาพิษอีกหลายตัว”จิ้นอ๋องพยักหน้า รับหนังสือมาเปิดอ่าน ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรด้วยความตั้งใจทันใดนั้น องค์รักษ์ผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับบุรุษในชุดพ่อค้า ทั้งสองหยุดอยู่เบื้องหน้าจิ้นอ๋อง
last update最後更新 : 2026-05-11
閱讀更多
ตอนที่10 อ๋องปีศาจ
ตอนที่10อ๋องปีศาจเสียงครางเบา ๆ หลุดออกจากเรียวปากนาง หลันอวี้แอ่นกายเล็กน้อยเมื่อปลายลิ้นเขาไล้ผ่านแนวไหปลาร้า ก่อนที่มือของนางจะยกขึ้นปลดอาภรณ์เปียกชื้นของเขาเช่นกัน ผิวกายท่อนบนเปลือยเปล่าแนบชิด สะท้อนแสงตะเกียงที่ริบหรี่ในห้องทว่าในขณะที่ความเร้าร้อนเริ่มโหมกระหน่ำ ประตูกลับถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของไป๋ซูเหยา ลี่อิง และสาวใช้ของหลันอวี้“นี่เอาไปให้เจ้านายเจ้าดื่ม จะได้ดีขึ้น…”เสียงของไป๋ซูเหยาขาดห้วงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าปรากฏชัดเจน ทั้งสามยืนนิ่งราวรูปสลักดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงซ่าน ถ้วยยาล่วงหล่นกระแทกพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง เสียงสะท้อนก้องในห้องที่เงียบเชียบเว่ยหยางสะดุ้งเล็กน้อย รีบชะงักการเคลื่อนไหว สองร่างบนเตียงจึงแยกออกจากกัน ในสภาพอาภรณ์ส่วนบนหลุดลุย กลิ่นไอร้อนระอุยังคงอบอวลอยู่ในห้องไป๋ซูเหยายิ้มแห้ง รีบพูดกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงปนขบขัน“ไม่…ไม่มีอะไร…พวกเจ้าต่อเลย…”ว่าจบ ทั้งสามหันหลังกลับแทบจะในทันที ประตูก็ถูกปิดอย่างรวดเร็วเว่ยหยางผละออกจากหลันอวี้ แล้วลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อมาสวมอย่างเงียบงัน “ท่านแม่ทัพ…” เสียงนุ่มเอ่ยเรียก แววตานางอ้อนวอน มือเล็กแ
last update最後更新 : 2026-05-11
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status