All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่22 สับสนแม่ทัพเว่ยหยางมองตามแผ่นหลังของกั๋วกงโหวที่เพิ่งสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปพร้อมกุ้ยเฟยซูเยี่ยน แววตาเต็มไปด้วยความสับสนกับเหตุการณ์และความรู้สึกของตนเองทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ดังใกล้เข้ามาก่อนที่มือเล็ก ๆ จะยื่นมาแตะแขนเขาเบา ๆ “ท่านแม่ทัพ…”เสียงหวานแผ่วดังขึ้น เว่ยหยางเงยหันกลับมา ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของ หลันอวี้ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า อาภรณ์สีชมพูอ่อนปลิวเบาในสายลม ริมฝีปากอ่อนของนางเม้มแน่นเล็กน้อยก่อนสายตาจะยกขึ้นสบตาเขา“ข้า…ขอโทษเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แฝงไปด้วยความรู้สึกผิด ใบหน้าที่ประดับด้วยหยาดน้ำตาทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้าน รู้สึกเห็นใจนาง เว่ยหยางสูดลมหายใจลึก ยื่นมือใหญ่ไปกุมมือเล็ก ๆ ของนางไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงนุ่มนวล“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”หลันอวี้มองเขาด้วยแววตาสั่นระริก ก่อนจะก้มศีรษะอย่างนอบน้อม“เจ้าค่ะ”เสียงหวานนั้นยังคงอ้อยอิ่ง นางปล่อยมือเขาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันหลังก้าวจากไป ชายอาภรณ์ปลิวไหวตามแรงลมอ่อน รั่วซีที่ยืนอยู่ไม่ห่างรีบก้าวตรงเข้ามาประคองร่างบางของหลันอวี้อย่างเบามือ พร้อมกับก้าวจากไปเว่ย

ตอนที่24 จวนแม่ทัพเว่ยหยางแสงอาทิตย์สาดลอดผ่านร่มต้นไม้ต้องหน้าต่างไม้ เงาใบไม้ไหวโยกบนพื้นห้อง ลมเย็นยามเย็นพัดต้องชายม่านแพรบาง ทำให้กลิ่นหอมอ่อนของชาชั้นดีลอยคลุ้งไปทั่วห้องภายในห้อง หลันอวี้ นั่งอยู่หน้าตั่งไม้หอม มือเรียวค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แววตานิ่งสงบเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของรั่วซีดังขึ้น รั่วซีสาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้านในห้องก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหลันอวี้แล้วยื่น กระดาษแผ่นหนึ่งออกมาตรงหน้า“คุณหนู จดหมายจากจางฮูหยิน จ้าค่ะ”หลันอวี้วางถ้วยชาลงเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือรับกระดาษมา คลี่ออกอ่านเพียงครู่ แววตาที่สงบนิ่งพลันแปรเปลี่ยนเป็นความคับแค้นแต่กลับมีรอยยิ้มบางคลี่ขึ้นตรงมุมปาก รอยยิ้มที่ทั้งเศร้า และทั้งเย้ยหยันเสียงพึมพำแผ่วเบาราวสายลมเอื่อย“เมื่อก่อน เห็นข้าเป็นเพียงของไร้ค่า คิดจะขายข้าให้ใต้เท้าซุนกวนที่อายุแก่กว่าท่านตาเสียอีก…บัดนี้ เห็นข้าได้ติดตามแม่ทัพเว่ย กลับคิดว่าข้าจะเป็นบ่อเงินบ่อทองให้พวกเจ้ารีดไถหรือ… ฝันไปเถิด”นางกำกระดาษแน่นจนยับ แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้น กับชะตากรรมตอนวัยเยาว์ของตนเอง นางเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลจาง บิดานางจางเหว่ยอี้ บุตรชายคนโตนั้นเพ

ตอนที่26ยาดีชายฉกรรจ์สองคนพุ่งเข้าหา ไป๋ซูเหยา และลี่อิง ที่อยู่ริมเตียงสายตาของ ไป๋ซูเหยาฉายแววดุดัน นางสะบัดชายแขนเสื้อ ถีบเข้าหว่างขาของชายคนหนึ่ง“อั่ก!”ร่างชายคนนั้นทรุดฮวบลงกับพื้นอุทานด้วยความเจ็บปวดมือขาวเรียวยกขึ้นดึง ปิ่นเงิน จากมวยผม ปลายปิ่นสะท้อนประกายแหลมคมชี้ตรงไปเบื้องหน้า เสียงของนางแข็งกร้าว“ผู้ใดกล้า… ก็เข้ามา!”ลี่อิงยืนตัวสั่น รีบก้าวหลบอยู่ด้านหลังนางตะโกนเสียงสั่นแต่ดวงตาแข็งกร้าว“คุณหนูข้า บุตรสาวกั๋วกงโหว จะฆ่าพวกเจ้าทั้งตระกูลยังได้อย่างง่ายดาย”ชายในอาภรณ์หรูหราหรี่ตามองด้วยความโกรธแค้น ก้าวเข้าไปหวังจะคว้าข้อมือของ ไป๋ซูเหยา แต่ทันใดนั้นฟิ้ว!มีดดาวคม พุ่งเข้ามาปักกลางหลังมือของเขาอย่างแม่นยำ“โอ้ย!”เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นทั่วห้อง ประตูไม้ถูกผลักออกช้า ๆ อี้เซ่อ ในชุดดำก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบสงบยืนประจำอยู่ข้างประตู จิ้นอ๋องก้าวเข้ามาสายตาคมกริบราวน้ำค้างในยามเหมันต์ สะกดทุกการเคลื่อนไหวให้เงียบงัน เมื่อก้าวพ้นขอบประตู ประตูก็ถูกปิดลงอย่างเงียบงันชายในอาภรณ์หรูหราหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริก“พวกเจ้า… กล้าทำร้ายข้า? ข้าเป็นถึ

ตอนที่28 เงาจวนแม่ทัพเว่ยหยางแสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดใบไม้ พาดเงาลายลงบนพื้นศาลาแม่ทัพเว่ยหยางนั่งดื่มสุราลำพัง เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ปลิวสายตาคมทอดมองไปยังสวนดอกไม้ ที่ไป๋ซูเหยาชอบมาเดินเล่นอยู่บ่อย ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่เคร่งขรึม เมื่อเขาเห็นเงาของนางสะท้อนกับแสงแดด ร่างนั้นหันมายิ้มหวานให้เขาแต่รอยยิ้มนั้นกลับอยู่เพียงแค่ครู่เดียว ก่อนภาพนั้นจะเลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า“ท่านแม่ทัพ… ”เสียงสะอื้นดังขึ้น หลันอวี้คุกเข่าอยู่เบื้องล่างศาลา น้ำตานางไหลอาบแก้ม แววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความอ้อนวอนแม่ทัพเว้ยหยางเหลือบมองนาง แววตานิ่งสงบก่อนจะถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นจะก้าวเดินจากไป โดยไม่คิดจะหยุดแต่ทันทีที่เขาก้าวผ่านร่างเล็กนั้น สองมือของหลันอวี้ก็ยื่นมาคว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่น“ท่านแม่ทัพ…ข้าผิดไปแล้ว..ได้โปรด…”นางเงยหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดลงบนแขนที่กำเสื้อเขาไว้แม่ทัพเว่ยหยางชะงัก หันกลับมามองนาง ในดวงตาคมเข้มปรากฏแววตาโกรธวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าเขาสะบัดแขนเสื้อออกจากมือเล็กนั้นอย่างไม่ใยดี ก้าวจากไปอย่างไม่ใยดี ชายแข

ตอนที่30จบสายลมยามรุ่งสางพัดแผ่วลอดหน้าต่างรถม้ากระทบใบหน้าคมเข้มของจิ้นอ๋อง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กวาดสายตามองรอบกายอย่างงุนงงบัดนี้ เขามิได้อยู่ในห้องลับอับชื้นอีกต่อไป แต่กลับพบว่าตนอยู่ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปบนถนนเมื่อสายตาหันไปด้านข้าง เขาเห็นร่างบอบบางที่ซิบพิงอยู่ใกล้กัน ดวงหน้าที่คุ้นเคย แม้ซีดเผือด แต่ยังคงความงดงามราวภาพวาดมือใหญ่สั่นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปคว้าร่างบางของไป๋ซูเหยาเข้ามากอดแน่น ดวงตาคมเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่รั้งไว้ไม่อยู่ไป๋ซูเหยารู้สึกถึงแรงกอดอันแน่นหนา ความเจ็บเล็ก ๆ ทำให้นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบตากับเขาอย่างอ่อนแรง“ท่านอ๋อง… เพคะ”เสียงแผ่วเบาของนาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง จิ้นอ๋องก้มลงมองนางในอ้อมแขน สายตาเต็มไปด้วยความดีใจและห่วงใย“เจ้า… เจ็บตรงไหนหรือไม่”นางส่ายศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง จิ้นอ๋องกระซับอ้อมแขนแน่นขึ้น ซบใบหน้าลงบนเรือนผมของนาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนางทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นช้า ๆ แผ่วเบาราวสายลม“ข้าคิดว่าต้องเสียเจ้าไปเสียแล้ว… ดี… ดีจริง ๆ ”น้ำเสียงนั้นทั้งสั่นทั้งอ่อนโยน ค