Lahat ng Kabanata ng อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเมียหมอ: Kabanata 51 - Kabanata 60

ตอนที่ 15: ทางเลือกที่ถูกปิดตายเช้าวันจันทร์ที่ควรจะสดใส กลับเป็นเช้าที่แสนจะหนักอึ้งสำหรับพริมาหญิงสาวนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งตัดสายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... สายจากยาย บุคคลเพียงคนเดียวในครอบครัวที่ยังคอยโทรมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอ‘พรีมเอ๊ย... อยู่กรุงเทพฯ เป็นยังไงบ้างลูก งานหนักไหม กินข้าวครบทุกมื้อหรือเปล่า’คำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำเอาความเข้มแข็งของพรีมแทบพังทลาย เธออยากจะบอกความจริงเหลือเกินว่าตอนนี้เธอกำลังท้องและหวาดกลัวกับอนาคตแค่ไหน แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติที่สุดเพื่อไม่ให้คนทางนั้นต้องเป็นห่วงแต่คำตอบที่ได้รับกลับมาจากยายเมื่อเธอถามถึงแม่ กลับยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวในใจ‘แม่แกก็ยังทิฐิสูงเหมือนเดิมนั่นแหละลูกเอ๊ย บ่นหาว่าแกทำตัวเป็นเด็กๆ แค่มีปัญหากับแฟนเก่าถึงขั้นต้องลาออกหนีไปอยู่กรุงเทพฯ แม่แกประกาศกร้าวอยู่เลยว่าถ้าแกไม่เลิกงี่เง่าแล้วกลับมาขอโทษ ก็ไม่ต้องมาคุยกัน... พรีมทนเอาหน่อยนะลูก ให้เวลาแม่แกหน่อย’พรีมหลับตาลง สูดลมหายใจลึกเพื่อข่มความปวดร้าวในอก เธออุตส่าห์หนีความเจ็บปวดจากผู้ชายเฮงซวยคนน

ตอนที่ 17: การทวงสิทธิ์ที่เริ่มก่อตัวสามวันผ่านไปนับตั้งแต่วันตรวจอัลตราซาวด์ชีวิตการทำงานในแผนกศัลยกรรมประสาทของพริมาเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ สิ่งที่เห็นชัดที่สุดคือกล่องอาหารกลางวันจากร้านสุขภาพระดับพรีเมียมที่ส่งตรงถึงเคาน์เตอร์พยาบาลทุกวัน บนใบเสร็จไม่มีชื่อคนส่ง แต่พรีมรู้ดีแก่ใจว่าคือนายแพทย์พายุที่กำลังใช้แผน ‘ตื๊อเงียบๆ’ ตามคำแนะนำของคนเป็นพ่อเขารู้รายละเอียดแม้กระทั่งว่าช่วงนี้เธอเวียนหัวบ่อย และทานอาหารกลิ่นฉุนไม่ได้“พรีม ข้าวกล่องเดลิเวอรีมาส่งอีกแล้วนะจ๊ะ”พี่พยาบาลรุ่นพี่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหา พลางวางถุงกระดาษแบรนด์หรูลงบนเคาน์เตอร์ ภายในมีเซ็ตอาหารกลางวันปรุงสุกใหม่ ไร้กลิ่นคาวชวนคลื่นไส้ พร้อมนมสดและผลไม้ปอกเปลือกจัดเรียงอย่างดี“แหม... ปิดเงียบเลยนะ รู้ด้วยว่าช่วงนี้พรีมเวียนหัวบ่อย แถมยังกินของกลิ่นฉุนไม่ได้ แฟนใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ น่าอิจฉาชะมัด”“ไม่ใช่แฟนหรอกค่ะพี่...” พรีมยิ้มเจื่อน พยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวพี่พยาบาลหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเดินแยกไปทำงานต่อ ทิ้งให้พรีมนั่งมองถุงอาหารด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก... แฟนหนุ่มที่ไหนกันล่ะ อ

ตอนที่ 19: ข้อตกลงลับเช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะได้พักผ่อน พรีมกลับต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังรัวอยู่บนหัวเตียง หญิงสาวควานหามาดูด้วยความงัวเงีย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นสายจาก ‘นายแพทย์พายุ’“ฮัลโหล...”“ลงมาหาฉันที่ล็อบบี้หน่อย ฉันรออยู่” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้นๆ แล้วชิงตัดสายไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถามสักคำพรีมถอนหายใจยาว จำใจลุกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาแล้วคว้าคีย์การ์ดลงมาที่ล็อบบี้ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็เห็นพายุในชุดลำลองยืนอยู่ข้างกล่องกระดาษใบใหญ่สองใบที่วางอยู่บนพื้น“คุณพายุ... เอากล่องพวกนี้มาทำไมคะ” พรีมเดินเข้าไปหาพลางมองอย่างงุนงงพายุหยิบกล่องขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางลิฟต์ “มาเก็บของให้เธอไง วันนี้เธอต้องย้ายไปอยู่กับฉันที่เพนต์เฮาส์”“เดี๋ยวสิคะ! ย้ายอะไรกัน ฉันไม่ไป” พรีมรีบปฏิเสธ “ฉันอยู่ที่นี่ได้ เดินทางไปโรงพยาบาลด้วยรถไฟฟ้าก็สะดวก”“สะดวกแต่ไม่ปลอดภัย” พายุสวนกลับทันที น้ำเสียงของเขาจริงจัง “เธอแพ้ท้องหนักขนาดนี้ เกิดหน้ามืดล้มไปตอนอยู่คนเดียวใครจะรู้ พ่อกับแม่สั่งเด็ดขาดว่าห้ามปล่อยให้คนท้องอยู่คนเดียว”“แต่ฉันระวังตัว

ตอนที่ 21: เซฟโซนที่ชื่อว่า... พายุรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดในช่องจอดรถประจำห้องของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง หลังจากมื้ออาหารเย็นที่ผ่านไป ทั้งคู่ก็กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ในเวลาเกือบสองทุ่มพรีมเดินเช็ดผมที่ยังหมาดชื้นออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนตัวโคร่ง หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแก้วนมอุ่นๆ วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา พร้อมกับกล่องวิตามินบำรุงครรภ์ตัวใหม่ที่พายุเพิ่งแวะซื้อมาให้ส่วนคนเตรียมของ ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวและมองมาที่เธอ“มากินนมกินยาซะ จะได้รีบไปนอน”พรีมเดินไปนั่งลงอย่างว่าง่าย เธอจัดการกลืนวิตามินและดื่มนมอุ่นจนหมดแก้ว รสชาติหวานนุ่มของนมทำให้อาการมวนท้องที่รบกวนมาทั้งวันทุเลาลงไปมาก“ขอบคุณค่ะ” พรีมวางแก้วลงบนโต๊ะ เตรียมจะลุกกลับเข้าห้องนอน “ฉันไปนอนก่อนนะคะ คุณพายุก็รีบพักผ่อน...”“เดี๋ยว”เสียงทุ้มรั้งไว้ พร้อมกับร่างสูงที่เดินมาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอ พายุถือไดร์เป่าผมติดมือมาด้วย เขาเสียบปลั๊กแล้วหันมามองหน้าเธอ“ขยับมานี่ ผมยังเปียกอยู่เลย ขืนเข้าไปนอนแอร์เย็นๆ ทั้งแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก ยิ่งกินยาพร่ำเพรื่อไม่ได้ด้วย”“ฉันเป่าเองได้ค่ะ” พรีม

ตอนที่ 23: ประกาศอาณาเขตหลังจากถูกตอกหน้าด้วยความจริงและสายตาเอาเรื่องของหมอพายุ กวินก็ถึงกับไปไม่เป็น ชายหนุ่มฮึดฮัดด้วยความเสียหน้า แต่เมื่อประเมินความน่าเกรงขามของคนตรงหน้าแล้ว เขาจึงได้แต่สบถเบาๆ แล้วยอมเดินหนีออกไปแต่โดยดีเมื่อความวุ่นวายจากไป ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ พายุหรี่ตามองแผ่นหลังของกวินจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาหาคนตัวเล็กด้านหลัง เขาสังเกตเห็นว่ามือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้หลวมๆ“เขาไปแล้ว... เธอโอเคไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่อ่อนลงจนกลายเป็นความนุ่มนวล“ไม่ค่ะ... ขอบคุณนะคะคุณพายุ” พรีมสูดลมหายใจลึก พยายามดึงมือกลับเบาๆ เพื่อรักษาระยะห่าง “ฉัน... ขอตัวกลับเข้าวอร์ดก่อนนะคะ”พายุพยักหน้ารับ เขาไม่ได้ปล่อยมือเธอในทันที แต่กลับก้าวเดินเคียงข้างพาเธอเดินกลับออกมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลทันทีที่เดินกลับมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ พี่พยาบาลรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ก็ถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก มองพรีมสลับกับหมอพายุสุดเนี้ยบที่มีสีหน้าเรียบตึงจนไม่มีใครกล้าทัก“เอ่อ... น้องพรีม มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ แล้ว...” พี่พยาบาลถามหยั่งเชิงพายุดันหลังพรีมเบาๆ