All Chapters of อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเมียหมอ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 5: โลกกลม... หรือพรมหมลิขิตกลั่นแกล้ง?เช้าวันจันทร์ ณ โรงพยาบาล BGH Medical Center โรงพยาบาลเอกชนระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดในประเทศพรีม ในชุดยูนิฟอร์มพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบ ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมประสาทและสมอง รอยช้ำสีกุหลาบที่เคยเด่นหราเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้จางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้วด้วยความพยายามประโคมครีมบำรุงและใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดอย่างสุดความสามารถ“น้องพรีมใช่ไหมจ๊ะ พี่ชื่อ จอย นะ เป็นหัวหน้าพยาบาลวอร์ดนี้” พยาบาลรุ่นพี่ท่าทางใจดีแต่ดูเจ้าระเบียบเดินเข้ามาทักทาย “พี่ดูประวัติเราแล้ว มีประสบการณ์เป็นพยาบาลวิชาชีพที่โรงพยาบาลใหญ่ทางใต้มาตั้งหลายปี พี่คงไม่ต้องสอนงานพื้นฐานอะไรมาก ถือว่าโชคดีของวอร์ดเราเลยที่ได้คนเก่งๆ มาช่วยงาน”“สวัสดีค่ะพี่จอย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ พรีมยังต้องเรียนรู้ระบบของที่นี่อีกเยอะเลยค่ะ” พรีมยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวานอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน แม้จะมีประสบการณ์การทำงานมาพอสมควร แต่การย้ายมาโรงพยาบาลเอกชนระดับท็อปแบบนี้ก็ทำเอาเธอแอบประหม่าอยู่ไม่น้อย“ไม่ต้องเกร็งไปหรอกจ้ะ เดี๋ยวพี

ตอนที่ 7: ข้อเสนอของพายุเวลาแปดชั่วโมงของการเข้าเวรวันแรกผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับพยาบาลคนอื่น การหมดเวลาเวรอาจหมายถึงการได้กลับไปพักผ่อน แต่สำหรับ พรีม มันคือการนับถอยหลังสู่ลานประหารชัดๆ“กลับก่อนนะพรีม พรุ่งนี้เจอกันจ้า” เสียงเพื่อนร่วมงานเอ่ยลาขณะเดินออกจากห้องเปลี่ยนชุด“จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะ” พรีมฝืนยิ้มตอบ พลางเก็บของใส่กระเป๋าร่างบางในชุดไปรเวทเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าวอร์ด ใจหนึ่งก็อยากจะวิ่งหนีกลับคอนโดให้รู้แล้วรู้รอด แต่คำขู่ที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของนายแพทย์หนุ่มยังคงดังก้องอยู่ในหัว‘ถ้าฉันจัดการเคสเสร็จแล้วลงมาไม่เจอเธอ คงรู้ใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์ทำอะไรกับตำแหน่งพยาบาลของเธอได้บ้าง’เธอเพิ่งได้งานนี้ เธอไม่อยากตกงานตั้งแต่ยังไม่พ้นโปร!“นึกว่าจะแอบหนีกลับไปแล้วซะอีก”เสียงทุ้มเรียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาพรีมสะดุ้ง หญิงสาวหันขวับไปมองก็พบกับร่างสูงของพายุ เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเดียว เสื้อกาวน์ถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกรำไร ท่าทางดูสบายๆ แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนพรีมต้องก้าวถอยหลังไปค

ตอนที่ 9: เด็กกว่าแล้วไงหลังจากต้องเผชิญกับสัปดาห์นรกที่ถูกนายแพทย์พายุเรียกใช้งานอย่างหนักหน่วงจนแทบไม่ได้พักหายใจ พอถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์แทนที่พรีมจะนอนสลบอยู่ที่คอนโด เธอกลับเลือกที่จะหลบหลีกความวุ่นวายมาช่วยงานที่ มูลนิธิจิรโชติเพื่อผู้ป่วยยากไร้ ซึ่งตั้งอยู่อีกตึกหนึ่งของโรงพยาบาลที่นี่สงบ ไม่มีหมอพายุคนนั้นคอยกวนประสาท!“เป็นไงบ้างพรีม งานที่วอร์ดศัลย์ฯ ประสาทสัปดาห์แรก หนักจนอยากจะหนีกลับไปอยู่ใต้เลยหรือเปล่า”เสียงหวานละมุนดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทผู้บริหารที่เดินเข้ามาหา แพทย์หญิงไอรดา จิรโชติ หรือ คุณไอริน ผู้บริหารคนสวยของโรงพยาบาล BGH และพ่วงตำแหน่งประธานมูลนิธิแห่งนี้ เอ่ยทักทายเพื่อนด้วยรอยยิ้ม“ยังไหวอยู่ค่ะคุณผู้บริหาร” พรีมยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี “แต่แอบโหดกว่าที่คิดไว้นิดหน่อย”“ไอรินเป็นห่วงพรีมจริงๆ อุตส่าห์ชักชวนให้หนีความอึดอัดจากที่บ้านมาทำงานที่นี่แท้ๆ หวังจะให้ได้ใช้ชีวิตอิสระสบายๆ ดันถูกส่งไปลงสมรภูมิซะงั้น” ไอรินหัวเราะเบาๆทั้งคู่รู้จักและสนิทสนมกันพอสมควรตั้งแต่สมัยไปออกค่ายแพทย์อาสาบนดอย ด้วยความที่อายุสามสิบสามปีเท่ากัน และมีอุดมการณ์อยาก

ตอนที่ 11: ความห่วงใยที่แฝงมากับความสงสัย“พรีม! เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดแบบนี้”ไอรินกลับมาพร้อมแฟ้มเอกสาร ร้องถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ โดยมีพายุยืนกอดอกหน้าเครียดอยู่ไม่ไกล“พรีมแค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะไอริน” พรีมลืมตาขึ้น ฝืนยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสบายใจ “สงสัยสัปดาห์นี้จะเข้าเวรดึกติดกันหลายวัน ร่างกายเลยประท้วงนิดหน่อย”ไอรินขมวดคิ้ว รีบเดินเข้ามาแตะหน้าผากเพื่อน “ตัวก็รุมๆ นะเนี่ย ไม่ได้การล่ะ วันนี้แกไม่ต้องช่วยงานแล้ว กลับไปพักผ่อนที่คอนโดเลย เดี๋ยวฉันให้คนขับรถของมูลนิธิไปส่ง...”“ไม่ต้องหรอกครับพี่ไอริน เดี๋ยวผมไปส่งเอง”เสียงทุ้มแทรกขึ้นมาทันที ทำเอาพรีมหันขวับไปมองหน้าเขาราวกับเห็นผี“คุณหมอมีเคสผ่าตัดตอนบ่ายไม่ใช่เหรอคะ ฉันกลับเองได้ค่ะ นั่งแท็กซี่ไปแป๊บเดียว” พรีมรีบปฏิเสธ ขืนนั่งรถไปกับเขาสองต่อสอง มีหวังเธอได้ประสาทกินตายก่อนถึงคอนโดแน่ๆ“เคสบ่ายเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้แล้ว” พายุตอบหน้าตาย ก่อนจะหันไปทางพี่สาว “พี่ไอรินทำงานต่อเถอะครับ ปล่อยให้คนป่วยเดินไปขึ้นแท็กซี่เอง เดี๋ยวก็หน้ามืดล้มหัวฟาดพื้นเป็นภาระโรงพยาบาลอีก ผมจัดการเองครับ”ไอรินพยักหน้าเห็

ตอนที่ 13: จนมุมสามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่พรีมรู้ผลตรวจครรภ์ที่ชัดเจนแจ่มแจ้งตลอดสามวันที่ผ่านมา พรีมใช้ชีวิตอยู่ในวอร์ดศัลยกรรมประสาทด้วยความหวาดระแวง เธอพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด หลีกเลี่ยงการสบตา และที่สำคัญคือพยายามหลบหน้า นายแพทย์พายุ ทุกวิถีทางถ้าเขาเดินมาทางซ้าย เธอจะเลี่ยงไปทางขวา ถ้าเขามาตรวจคนไข้ที่เคาน์เตอร์ เธอจะหาข้ออ้างลุกไปจัดยาในห้องสต็อก เธอต้องคอยอมลูกอมรสเปรี้ยวและแอบสูดยาดมเพื่อกดอาการคลื่นไส้เอาไว้อย่างสุดความสามารถ เพราะความกลัวที่เกาะกินอยู่ในใจทำให้เธอไม่พร้อมเผชิญหน้ากับความจริง“พยาบาลพริมาหายไปไหน”เสียงทุ้มต่ำของพายุดังขึ้นที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ทำเอาเหล่าพยาบาลรุ่นน้องถึงกับสะดุ้ง หมอหนุ่มในชุดห้องผ่าตัดสีเขียวยืนกอดอก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ แล้วไม่พบเป้าหมายที่เขากำลังตามหา“เอ่อ... พี่พรีมเข้าไปเช็กสต็อกน้ำเกลือในห้องเก็บอุปกรณ์ด้านหลังค่ะคุณหมอ”พายุไม่รอให้พยาบาลพูดจบ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงดิ่งไปยังห้องเก็บอุปกรณ์การแพทย์ทันที ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกเมื่อรับรู้ได้ชัดเจนว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งใจหลบหน้าเขาปัง!ประ