Lahat ng Kabanata ng ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Kabanata 11 - Kabanata 20

“บ่าวเสียดายผ้างดงามเช่นนี้ นานๆ โรงทอจะได้งานเนื้อดีออกมา คุณหนูเก็บไว้เถอะนะเจ้าค่ะ” เพราะการจะได้เส้นไหมเงางามนั้นต้องขึ้นอยู่ที่รังไหม ถ้ารังไหมสมบูรณ์ก็จะผลิตใยออกมาดีจางหยูเฟยส่ายหน้า สำหรับนางแล้ว แม้จะชื่นชมของสวยงาม แต่เรื่องปากท้องของผู้คนในจวนมีความสำคัญกว่า“ยิ่งเจ้าพูดว่าผ้าชิ้นนี้งดงามมาก ข้ายิ่งคิดว่าจะตั้งราคาได้สูงมากขึ้นไปอีก เอาละหลินเอ๋อร์ อย่าพูดมากอีกเลย ทำตามที่ข้าสั่ง ให้นำไปรวมกับผ้าไหมยกอื่นที่จะส่งขาย” จางหยูเฟยสั่งเสียงเฉียบ“เจ้าค่ะ คุณหนู” เมื่อรุกคืบไม่ได้หลินเอ๋อร์จำต้องยอมแพ้เจ้านายสาวผู้ประเสริฐ นางรู้ดีคุณหนูทำเพื่อผู้คนทั้งจวน ไม่มีสกุลใดมีเจ้านายงามทั้งกายงามทั้งใจเท่ากับสกุลจางอีกแล้วหลินเอ๋อร์รับไปรวมไว้กับกองผ้าที่ห่อเสร็จแล้ว เตรียมนำไปส่งที่ร้านเถ้าแก่ฮง นางได้แต่สงสารคุณหนูของนางที่ไม่ยอมใช้เงินเพื่อตัวเองบ้างเลย ได้เงินจากการค้าเท่าไรก็นำมาใช้จ่ายภายในจวนหมดจางหยูเฟยมองออกว่าหลินเอ๋อร์เสียดายผ้าไหมยกนั้นแทนนาง แต่นางไม่นึกเสียดายสักนิด ความงามไม่ได้ทำให้ท้องอิ่มได้ แ

“ซารังไม่เข้าใจเจ้าค่ะ” ดวงตากลมโตทอประกายความสงสัย ท่านแม่หายไปนานเกี่ยวกับขนมจังจึเพราะเหตุใด“เจ้าไม่รู้อะไรแล้วซารัง เจ้ารู้หรือไม่จังจึเป็นขนมที่ต้องห่อด้วยใบไผ่ ช่วงนี้อากาศร้อนแห้งแล้ง ไม่นานนี้เกิดไฟไหม้ป่าครั้งใหญ่ ต้นไผ่ตายไปจำนวนมาก แม่เจ้าคงหาซื้อจังจึยาก นางก็เลยหายไปนาน”ฮั่นหลิวตี้ขมวดคิ้ว คุณหนูจางผู้นี้หลอกเด็กไม่ได้เรื่อง คิดจะหลอกเด็กฉลาดแบบซารัง หาทางแต่งเรื่องให้แนบเนียนกว่านี้ก็ไม่ได้“คุณหนูเจ้าขา ท่านแม่หาซื้อจังจึไม่ได้แล้วทำไมท่านแม่ไม่กลับมาที่จวนเจ้าคะ ในเมื่อท่านแม่เคยทำจังจึให้ข้ากิน อีกอย่าง เมื่อวานข้ากับหลงหลง อ้ายหลิน ไปวิ่งเล่นที่หลังจวน เห็นต้นไผ่เต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่จะทำจังจึเท่าไรก็ได้”ฮั่นหลิวตี้ลอบยิ้ม ทั้งที่จริงอยากจะหลุดขำพรืดออกมา***‘นั่นไงข้าว่าแล้ว’***คราวนี้เขาจะรอดูว่าคุณหนูคนงามจะหลอกเด็กยังไง จางหยูเฟยผู้นี้อะไรก็ดี แต่โกหกไม่แนบเนียน***‘อย่างนี้ต้องจับมาเรียนกับข้า แต่นักเรียนของข้า ห้ามสวมเสื้อผ้าเวลาเรียน&r

***‘หรือข้าจะเป็นตุ้ยฉี’***รู้สึกวูบวาบกับผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย***‘ไม่ได้การแล้ว ข้าเป็นถึงคุณหนูสกุลจาง จะเกิดความรู้สึกวูบวาบกับเพศเดียวกันไม่ได้เด็ดขาด’***จางหยูเฟยตวัดสายตามอง แต่อีกฝ่ายก็ยังอมยิ้มอยู่เช่นเดิม “กระเถิบไปนะ อย่าให้ร่างกายเจ้าถูกตัวข้า สักนิดก็ไม่ได้”“ไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ”นั่น... ลี่ถิงกลัวนางเสียเมื่อไร “ใช่ ยังมีหน้ามาถามอีก”“แต่ข้าอยากสัมผัสตัวคุณหนูนี่เจ้าคะ”จางหยูเฟยขึงตาใส่ด้วยความโกรธ นึกอยากจะพูดอะไรออกไปอีกมากมาย แต่สุดท้ายนางก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงพูดไม่ออกทำไมกันนะ แค่บ่าวรับใช้คนหนึ่งแท้ๆ เหตุใดถึงทำให้นางรู้สึกเกรงใจได้อย่างประหลาดจางหยูเฟยนั่งหลับตาไปตลอดการเดินทาง มีช่วงหนึ่งถนนขรุขระ รถม้าวิ่งหลบไปมา เรือนกายของลี่ถิงก็จะขยับมาบดเบียดกับนาง แม้นางคิดว่าฝ่ายนั้นเป็นสตรี แต่ทำไมถึงได้รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย“ลี่ถิง เจ้ากระเถิบห่างไปอีกนิดไม่ได้หรือไง”“รถม้าคันนี้เล็ก คุณหนูน่าจะใช้เกี้ยว จะได้นั่งสบายกว่านี้นะเจ้าคะ”“ข้าไม่ได้ให้เจ้าออกความเห็นเรื่องใช้รถม้าหรือใช้เกี้ยว แต่ข้าอยากให้เจ้ากระเถิบไปอีกนิดได้หรือไม่ต่างหาก”ฮั่นหลิวตี้แสร้งทำเป็น

ฮั่นหลิวตี้รีบย่อตัวหลบแล้วเงี่ยหูฟัง“คุณหนูจางรอนานหรือไม่” เสียงทุ้มสำเนียงฮั่นแปร่งๆ ดังขึ้น“ไม่นานเจ้าค่ะ ข้ามาถึงก่อนเวลา เพราะต้องการมาส่งผ้าไหมด้วย” เป็นเสียงจางหยูเฟยที่พูดขึ้นเถ้าแก่ฮงเห็นว่าคู่สนทนามาครบแล้วจึงเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เพราะเห็นแต่หนทางได้เงินทองเพิ่มมากขึ้น เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร“ท่านทูตบอกกับข้าน้อยว่าต้องการให้คุณหนูส่งผ้าไหมเพิ่มมากขึ้น ท่านทูตต้องการส่งไปค้าขายที่โรมันบ้าง ที่นั่นกำลังนิยม ผู้คนต่างยินดีแลกทองกับผ้าไหม”จางหยูเฟยอมยิ้ม นางจำได้ว่ายอนฮวาพูดว่าในอนาคตผ้าไหมจะทำกำไรให้แก่ฮั่น มีการค้าขายไปไกลยังต่างแดน เรียกว่าเส้นทางสายไหม แล้วผ้าไหมจะมีผู้ที่ยอมนำทองมาแลก“เถ้าแก่ฮงพูดได้ถูกต้อง ข้าต้องการผ้าไหมไปขายที่จักรวรรดิโรมันบ้าง สตรีโรมันนิยมชมชอบการแต่งตัวด้วยผ้านุ่มลื่น ผ้าไหมของฮั่นสีสวยเงางาม เนื้อดี ต้องเป็นที่ต้องการของสตรีชั้นสูงที่นั่น” โรมิวลุสพูดด้วยความสุภาพจางหยูเฟยระบายลมหายใจ “ข้ามีบ่าวในจวนน้อย ไม่มีกำลังพอที่จะทอผ้าได้มาก ผืนหนึ่งก็ใช้เวลาไม่น้อย เพราะเป็นงานละเอียด ท่านทูตต้องการมากถึงร้อยพับ ข้าคิดว่าต้องใช้เวลาม

“ลี่ถิง เจ้าไม่ต้องมาเล่นคำกับข้า ความผิดเมื่อครู่ที่...ที่กล้าจูบข้า ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก”“คุณหนูจะลงโทษอย่างไร ลี่ถิงยินยอมรับโทษ”จางหยูเฟยเห็นแววปรีดาในแววตาคู่คมนั้นก็ยิ่งโกรธจนตัวสั่น ลี่ถิงไม่ได้กลัวถูกลงโทษ นางยื่นมือไปจะจับที่หน้าอกของลี่ถิงเพราะนางเริ่มสงสัย แต่นางยังไม่ไวเท่ากับลี่ถิงเองที่จับมือนางไปกุมไว้ก่อน“คุณหนู ท่านคิดจะทำอะไร”จางหยูเฟยมองหน้าอกที่แบนราบของอีกฝ่ายก็ลังเล “ทำไมเจ้าไม่มีอกเอวเลย ข้าเพิ่งสังเกตเจ้าชัดๆ วันนี้เอง”“คุณหนูเลยอยากพิสูจน์ ลองจับหน้าอกข้าเช่นนั้นหรือ”“ถ้าใช่ ข้าขอจับได้หรือไม่”“เป็นคำสั่งของคุณหนู ข้าก็ต้องยอมให้จับ แต่เปลี่ยนจากหน้าอกมาเป็นหน้าขา ข้าว่าตรงจุดกว่าเยอะ”“นี่เจ้า ข้าจะสั่งคนลากเจ้าไปเฆี่ยนให้ตาย วันนี้เจ้าหลังลายแน่”“ข้ายอมรับโทษทั้งหมดเจ้าค่ะ แต่คนอย่างข้าไม่ยอมเสียเปรียบใคร ว่ายังไงเจ้าคะ ถ้าคุณหนูอยากจับ เช่นนั้นเรามาแลกกันจับ อยากจับหน้าอกข้าก็เข้ามาสิ แต่ขอข้าจับบ้าง ท่านก็ต้องใจกว้างเปิดทางให้ข้าจับบ้าง”“เหลวไหล” จางหยูเฟยรีบดึงมือกลับมาปิดทรวงอกของตัวเองไว้ทันที “เจ้าจะจับหน้าอกข้างั้นหรือ”ฮั่นหลิวตี้อมยิ้ม “