All Chapters of ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Chapter 1 - Chapter 10

ฮั่นหลิวตี้ประทับอยู่ที่โต๊ะทรงพระอักษรด้วยสีพระพักตร์สงบนิ่งมานานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว ขณะที่เว่ยกงกงได้แต่ลอบมองโอรสสวรรค์ด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าผลีผลามถามอะไรในเวลานี้ มหาขันทีผู้รับใช้ใกล้ชิดจึงได้แต่ฝนหมึกไปเงียบๆ ดวงตาผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนานลอบมองสีพระพักตร์ฮ่องเต้ครั้งหนึ่ง หากบอกว่าพระองค์เป็นฮ่องเต้รูปงาม ล้วนแต่เป็นความจริงทั้งสิ้นด้วยพระองค์นั้นอยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ร่างกายกำยำสูงโปร่ง อกผายไหล่ผึ่ง เพียงแต่ยามสวมใส่อาภรณ์กลับดูซ่อนรูป มิได้ดูมีมัดกล้ามบึกบึนจนน่าหวั่นเกรงเฉกเช่นเหล่าขุนพลในกองทัพฮั่นพระพักตร์ของโอรสสวรรค์นั้นงดงามเกลี้ยงเกลาราวหยกขาวสลักเสลา พระเนตรมังกรที่ควรจะคมดุ น่าเกรงขามเฉกเช่นพระบิดากลับมีความคมและหวานล้ำราวนัยน์ตาท้อเช่นพระมารดา หากโอรสสวรรค์ผลิยิ้มจะมองเห็นฟันขาวงดงามราวกับไข่มุกทอประกาย ยามใดสวมชุดฉลองพระองค์สีขาว กลับยิ่งดูงดงามสูงส่งประหนึ่งเทพเซียนบนสวรรค์ที่ลงมาเดินอวดโฉมเล่นให้มนุษย์ในแดนดินได้ยลโฉมเป็นบุญตาว่ากันว่าหากพระองค์เกิดมาเป็นสตรี คงเป็นสตรีที่สวยเทียมฟ้า งดงามล่มบ้านล่มเมืองไม่แพ้พระมารดาในวัยสะคราญซึ่งถูกยกย่องให้เป็

ฮั่นหลิวตี้ยังจ้องเขม็งไปที่ร่างอ้อนแอ้นอรชรที่ยังยืนเลือกของในร้านขายเครื่องเขียน นางสวมชุดฮั่นฝูสีขาว ลักษณะเป็นชุดยาว เสื้อและกระโปรงต่อกัน โดยแยกเสื้อกับกระโปรงเป็นสองชิ้นตัดเย็บด้วยผ้าต่วนอย่างดีดวงตาคมที่วันนี้ถูกแต่งให้งดงามประดุจหงส์แต่แววตาประดุจมังกรมองสตรีผู้นั้นแค่เพียงผ่านๆ ย่อมคาดการณ์สรีระอ้อนแอ้นนั่นได้ไม่ยาก หากพระองค์ปลดฮั่นฝูของนางออก จะพบความงดงามเลิศล้ำเพียงใดฟากจางหยูเฟยกำลังสั่งเจ้าของร้านให้ส่งของที่นางเลือกเอาไว้ทั้งหมดไปที่จวน กิริยาท่าทางนั้นไม่ว่าเยื้องย่างไปทางใดดูแช่มช้อย แต่กลับมีความคล่องตัวอยู่ในท่าที หากเปรียบเป็นเทพธิดา ฮั่นหลิวตี้คงเปรียบสตรีตรงหน้างดงามปานเทพธิดาดอกบ๊วย เพราะดอกบ๊วยนั้นจะบานเป็นดอกเดี่ยวๆ สวยเดี่ยวๆ สวยงามด้วยตัวของมันเอง ไม่ต้องพึ่งดอกอื่นมาประกอบเป็นช่อแม้ดอกบ๊วยจะมีกลีบบอบบางแต่ทนทานต่อหิมะ แล้วเหตุใดเทพธิดาดอกบ๊วยถึงเหาะลงมาเที่ยวชมสินค้าในตลาด ทั้งที่นางควรจะมีหน้าที่รับใช้พระองค์ในวัง คิดแล้วยังเสียดายไม่หายพระเนตรคมปลาบของฮั่นหลิวตี้มองอย่างพิจารณาถึงเครื่องหน้างดงาม ทั้งดวงตา จมูก ริมฝีปาก ใบหู แขน ขา และไหล่ นับว่าเข้า

พอเข้าไปขอดูพาสปอร์ต เธอบอกว่ามันหล่นหายไปในช่วงที่จักรพรรดิฮั่นองค์หนึ่งได้ส่งทหารไปโอบล้อมและตีอาณาจักรโชซ็อนโบราณตำรวจสองนายต่างมองหน้ากัน เพราะเหตุการณ์ที่หญิงสาวชาวไทยพูดเกิดขึ้นในปีที่ 109 ก่อนคริสต์ศักราช 2019 พวกเขาจะทำอะไรได้นอกจากขออนุญาตพาเธอไปสอบปากคำ เพราะสงสัยว่าเธอจะเป็นพวกผีน้อยที่โดดวีซ่าเพื่อหลบเข้ามาขายแรงงานอย่างผิดกฎหมายแม้เธอจะพยายามบอกพวกเขาว่าเธอไม่ใช่พวกผีน้อย แต่เธอเป็นนายร้อยตำรวจหญิงที่เดินทางมาจากประเทศไทยและเธอยังตามพวกเขาไปไม่ได้เพราะเธอห่วงลูกตำรวจทั้งสองนายมั่นใจว่าหญิงสาวสวยตรงหน้าหากไม่ได้มึนเมาสารเสพติด เธออาจจะป่วยและเขาทั้งสองต้องช่วยเหลือ พวกเขาพยายามจับกุมเธอแม้เธอพยายามอธิบายหลายสิ่งหลายอย่างรวมทั้งบอกว่าเธอคือ ร.ต.ต. นับดาว พิทักษ์แดนสังกัดสถานีตำรวจนครบาลแห่งหนึ่งในประเทศไทย ตำรวจท่องเที่ยวสองนายย่อมไม่เชื่อ แต่ทว่าน่าแปลกนัก พวกเขาเข้าจับกุมเธอไม่ได้ หญิงสาวมีความคล่องตัวสูงราวกับถูกฝึกมาอย่างดี จนกระทั่งตำรวจทั้งสองนายต้องเรียกกำลังพลมาเสริมแล้วโอบล้อมจับหญิงชาวต่างชาติปริศนาในที่สุดนับดาวก็ล้มลงต่อหน้าสาวน้อยร่วมชาติกลุ่มหนึ่งที่ร้อง

“ข้าเข้าใจหัวอกเจ้า ข้าเองก็เกลียดสงคราม เกลียดการพลัดพราก แต่เราจะทำเยี่ยงไรได้เล่า เจ้าก็รู้ ชาวบ้านอย่างเราเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดาน ข้าก็ไม่เข้าใจ เหตุใดฮ่องเต้จึงได้ละโมบ วันๆ เอาแต่คิดช่วงชิงดินแดนผู้อื่นมาเป็นของตน”โอรสสวรรค์กระจ่างชัด นางมีอคติต่อฮ่องเต้***‘เหตุใดนางดูไม่ชอบข้าเอาเสียเลย’***นั่นทำให้ฮั่นหลิวตี้หวนคิดไปว่า บางทีคืนนั้น ยอดฝีมือที่ลอบเข้าไปในตำหนักใหญ่และทำปิ่นตกไว้อาจเป็นธิดาคนงามของอดีตท่านแม่ทัพ“คุณหนูดูจะไม่ชื่นชอบคนในราชสำนักนะเจ้าคะ”“แล้วเจ้าชอบหรือ คนเกเร ชอบรังแกผู้อื่น”นางพูดแล้วมองไปทางอื่น จึงไม่เห็นว่าดวงตามังกรฉายแววไม่พอพระทัยแวบหนึ่ง***‘จู่ๆ เจ้ามาว่าข้าเป็นคนเกเร ชอบรังแกผู้อื่น หรือข้าควรจะรังแกเจ้าอีกคนดี จางหยูเฟย’*** พระองค์ลอบมองนางอย่างขุ่นเคืองพระทัยจางหยูเฟยมองดอกบ๊วยดอกหนึ่งที่ปลิดปลิวลงสู่พื้นดิน ร่างอรชรเยื้องกายราวกับดอกไม้ที่ปลิวตามสายลม แล้วย่อตัวลงไปเก็บดอกบ๊วยดอกนั้นขึ้นมาแม้ดอกบ๊วยจะงดงามและทานทน แต่ที่สุดมันก็ต้องโรยราหล่นร่วงสู่พื้นดิน มารดาของนางเป็นสตรีที่งดงามและแข็งแกร่ง ยามเมื่อบิดาของนางต้องออกไปทำศึก แม้มารด

 เวลาผ่านไปหลายเค่อ ลี่ถิงยังยืนนิ่งไม่ยอมทำตามคำสั่ง จางหยูเฟยใช่ว่าจะให้สาวใช้นางใดก็ได้เข้ามาปรนนิบัตินางขณะอาบน้ำ แต่นางเกิดความเห็นใจลี่ถิง เพราะสามีตายในสนามรบชีวิตเลยตกอับ จึงลดตัวลงมาให้ความใกล้ชิด“ลี่ถิง เจ้ายังไม่ลงน้ำตามข้ามาอีก” มือเรียวขยับปลายนิ้วไล่ถูหลังแต่ไปไม่ถึงกลางหลัง “มาช่วยข้าถูหลังหน่อย”ลี่ถิงไม่อยากเหลือบตาขึ้นมองร่างเปลือยในน้ำนานนัก***‘ก็บอกแล้วไง ข้าถนัดถูไถ ไม่ได้ถนัดถูหลัง คุณหนูจาง เจ้าช่างมีบางอย่างน่าถูกว่าหลังมากนัก ถ้าเรียกข้าลงไปถูไถ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าคอยนาน’***ลี่ถิงยังยืนนิ่งไม่ไหวติง และไม่ยอมก้าวลงไปในธารน้ำใสที่ตกแต่งเลียนแบบธรรมชาติอย่างงดงาม “คุณหนู ข้าขออภัยที่ข้าไม่สามารถถอดเสื้อผ้าตามลงไปปรนนิบัติคุณหนูในลำธารได้”โอรสสวรรค์คิดเล่นๆ ว่า ร่างอรชรอ้อนแอ้นของจางหยูเฟยนั้นงดงามเกือบจะทำให้ปลาหยุดว่าย ยิ่งเวลานี้จางหยูเฟยว่ายน้ำกลับมาที่ริมลำธาร สองแขนเรียวของนางกำลังเกยกับขอบลำธาร ใบหน้าแสนหวานแหงนข