Semua Bab ก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ (I'm in love with you): Bab 11 - Bab 20

" เป็นเมีย!!! "สงคราม เอ่ยตอบเสียงเข้มพร้อมเดินเข้าไปหาพลอยใสที่กำลังมองเขาด้วยสีหน้างอน ๆ จนเขาเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ หลังจากที่เขาได้รับข้อความว่าเด็กน้อยมาถึงแล้ว เขาก็เร่งเคลียร์เอกสารอย่างเร่งรีบ จนได้รับรายงานจากไอ้เต้ ว่า ขวัญ บอดี้การ์ดสาวที่เขาส่งให้ไปคอยเฝ้าพลอยใส บอกว่า พลอยใสกำลังมีกลุ่มสาวเดินเข้ามาหาเรื่องที่หน้าตึก เขาจึงรีบเดินออกจากห้องทำงานมาอย่างรวดเร็ว " เฮียสงคราม " เหมย เอ่ยเรียกชื่อด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสายตาดุที่จ้องมาที่พวกอย่างเย็นชา "หนูเป็นอะไรหรือเปล่า" สงครามเดินเข้าไปโอบไหล่เล็กของพลอยใสพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน"ไม่เป็นไรค่ะ หนูมารอเจอพี่สงครามแล้ว งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอใคร "ฉันที่พูดขึ้นด้วยท่าทีงอน ๆ ใส่พี่สงครามพร้อมกับหันไปเก็บของ เพื่อจะกลับคอนโดของตัวเอง ก่อนพี่สงครามจะเอื้อมมือมาจับแขนของฉันไว้ แล้วพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดุขึ้น "หนูคิดไปเองอีกแล้วนะ" " งั้นพี่สงคราม ก็ช่วยเคลียร์กับกลุ่มแฟนคลับของพี่ด้วยเถอะค่ะ" "แฟนคลับ??แฟนคลับอะไร และ พวกเธอเป็นใครมายุ่งอะไรกับเมียกู "สงคร

#คณะวิศวะฉันที่เดินลงจากรถ แล้วเดินต่อมายังลานเกียร์ของคณะวิศวะ โดยที่สายตามองไปรอบๆ บริเวณที่ตอนนี้เริ่มนักศึกษาที่ทยอยกันมานั่งรอเพื่อรอเข้ากิจกรรมรับน้อง ก่อนที่พวกฉันจะไปเลือกไปนั่งใกล้ลานเกียร์"วันนี้ พวกรุ่นพี่จะมีกิจกรรมหนักอีกไหมวะ " ครีมเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อน" ไม่รู้เหมือนกันวะ "มิ้งเอ่ยตอบพร้อมกับหันไปมองผู้ชายสองคนน่าจะเป็นรุ่นพี่ของคณะวิศวะ ที่สวมใส่ช็อปสีแดงเดินตรงเข้ามาทางที่พวกเธอนั่งอยู่ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ข้างพลอยใสที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์อยู่" โทษทีนะ นี่ใช่น้องพลอยใสหรือเปล่าครับ "กิต หนุ่มสุดหล่อหน้าตี๋ ของ คณะวิศวะปีสอง เอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เมื่อหลายวันก่อน เขาดันไปบังเอิญเจอกับน้องน่ารักคนนี้ที่กำลังยืนซื้อของกินที่ร้านค้าแห่งหนึ่งและเผลอชนกับเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะเอ่ยปากขอโทษเขา แล้วก็รีบเดินกลับไปยังโต๊ะของเธอ ทำให้เขาหันกลับไปมองก็เผลอไปสะดุดกับรอยยิ้มหวานๆ นั้น จนอยากรู้จักและไม่คิดว่าจะมาเจอที่ลานเกียร์ จึงรีบชวนเพื่อนมาขอเบอร์น้องทันที" ใช่ค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ " ฉันที่ตอบขึ้นแล้วมองหน้าพวกพี่ๆ ด้วยความสงสัย" พี่ชื่อกิต เ

#ลานเกียร์วิศวะ" พรุ่งนี้ งดกิจกรรมรับน้องแบบรวม เพื่อให้รุ่นพี่ภายในคณะทั้งสองคณะ ได้มีการคัดเลือกตัวแทนของน้อง ๆ เพื่อไปประกวดเดือนดาวกันนะคะ สำหรับวันนี้ขอบคุณน้อง ๆ ที่ให้ความร่วมมือ เชิญแยกย้ายได้ค่ะ "ฉันที่กำลังขยับตัวลุกขึ้น พร้อมกับพวกเพื่อนของฉันที่เดินตามหลังมาก่อนจะได้ยินเสียงครีมและมิ้งเอ่ยขึ้น" พลอยใส มึงหายไปไหนกับพี่สงครามมาวะ"มิ้ง เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัยเพราะกว่าพลอยใสจะกลับมา เด็กปีหนึ่งก็นั่งรวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว แต่ด้วยที่พลอยใสเดินมากับเฮดว๊าก อย่างพี่สงคราม จึงไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คนเดียว"นั่นดิ หายไปอย่างนาน พวกคนอื่น พาลคิดว่ามึง ถูกพี่สงครามพาไปอบรมในห้องเย็น " ครีมพูดขึ้นตามแต่ก็มองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัย" อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แค่พี่สงครามเขาพากู ไปขอเป็นแฟนมาอ่ะ " ฉันพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตายิ้มๆ ใส่พวกเพื่อนทั้งสองคน ก่อนที่พวกมันจะหันขวับมามองหน้า ฉันแล้วร้องออกมาด้วยความตกใจ" ห๊า//ห๊ะ//เป็นแฟน" ครีมและมิ้ง ถึงกับร้องออกมาด้วยตกใจแล้วจ้องมองหน้าเพื่อนตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ" อือ กูกับพี่สงครามคบกันแล้วจ้ะ ""อร๊ายย//พลอยใส มึง ม

.#ร้านเหล้า หลังมหาลัย G" พี่ตอง สวัสดีค่ะ "ฉันที่เดินเข้ามาภายในร้าน ก็ถูกพี่ตอง พี่รหัสของฉัน เอ่ยทักขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนที่ฉันจะยกมือไหว้รุ่นพี่อย่างนอบน้อม " ตายแล้ว พี่นึกว่าน้องพลอยใส จะไม่มาแล้วซะอีก มานี่จ๊ะพี่จะแนะนำสายรหัสของเราให้รู้จักกัน "ตอง เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาน้องรหัสที่แสนน่ารักพร้อมกับจูงมือพาเดินไปยังโต๊ะที่นั่งอยู่อีกฝั่งทันที ฉันที่เดินตามพี่ตองเข้าไปด้านใน ที่เหมือนจะเป็นโต๊ะวีไอพี ก่อนจะไปหยุดที่มุมหนึ่ง ที่มีกลุ่มคนชายหญิงประมาณเจ็ดแปดคนแล้วพี่ตอง ก็เอ่ยแนะนำตัวฉันทันที "พี่คะ นี่คือ น้องพลอยใส น้องรหัสของตองเองค่ะ พลอยใส นี่ พี่กระติ๊บ ป้ารหัส นั่นพี่อุ้มปู่รหัส และนั่น พี่มาวิน ทวดของเราจ๊ะ " " สวัสดีค่ะ หนูชื่อพลอยใส ขอฝากตัวด้วยนะคะ " ฉันรีบยกมือไหว้พวกรุ่นพี่สายรหัส ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างนอบน้อมพร้อมกับส่งยิ้มให้พวกพี่ ๆ อย่างเป็นมิตร ก่อนจะหันไปสบตากับพี่มาวิน ที่กำลังจ้องมองฉันนิ่ง อย่างไม่พูดอะไร จนฉันรู้สึกประหม่าขึ้น " หลานรหัสของฉัน จำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ มา ๆ มานั่งกับป้าติ๊บนี่ม่ะ " กระติ๊บ เอ่ยขึ้นพร้อมกับลุก

# เช้าวันต่อมา ฉันที่รู้สึกตื่นขึ้นมา ด้วยความปวดร้าวไปทั้งร่างกาย รวมถึงหนักหัวมาก ๆ จนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ก่อนที่สมองน้อย ๆ ของฉันจะค่อย ๆ ประมวลภาพเมื่อคืน จนไปถึงภาพการร่วมรักของฉันกับพี่สงครามที่แสนร้อนแรง จนฉันรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาด้วยความเขินอาย ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังมาจากข้างตัว จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองอย่างยากลำบาก ก็เห็นใบหน้าของผู้ชายที่แสนคุ้นเคยบวกกับรอยสักตั้งแต่ต้นคอจนถึงหน้าอกและแขน ทำเอาฉันใจสั่นและเอ่ยเรียกชื่อของพี่เขาด้วยความเขินอาย " พี่สงคราม " "เมียพี่ ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม "สงคราม ที่กำลังนั่งเอาหลังพิงหัวเตียง จ้องมองไปยังเมียตัวน้อยที่นอนมุดอยู่ในผ้าห่มด้วยท่าทางเขินอายจนเขาต้องยกมือขึ้นมาลูบหัวเล็กอย่างเอ็นดู " อือ พี่สงคราม คือ หนูปวดไปหมดทั้งตัวเลยค่ะ และก็ปวดหัวมาก ๆ เลย" ฉันที่เขินอายจึงขยับตัวเข้าหาพี่สงครามอย่างออดอ้อนและยกแขนโอบกอดเอวหนาของพี่สงครามที่สัมผัสได้ถึงความแน่นของกล้ามท้องที่บ่งบอกถึงสุขภาพดี "พี่รู้แล้วล่ะ พี่ให้คนไปซื้อยากับอาหารให้หนูแล้ว หรือว่า หนูอยากจะกินพี่ แทนไหม ? " สงคราม ที่เอ่ยแซวเด็กน้อยที่กำลังใช้มือน