"คุณเมจะนอนที่ออฟฟิศหรือครับ" "อื้อ...งานติดพันน่ะ"ฉันตอบทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าจากจอเลย จริงๆ ไม่ได้มีงานอะไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากกลับไปนอนที่บ้านก็เท่านั้นแหละ "งานคุณเมไม่มีแล้วนะครับ ผมเป็นเลขา คุณเมโกหกไม่ได้" คำพูดนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นทันที คนพูดจ้องหน้าฉัน นัยน์ตาหลังกรอบแว่นนั่นฉายความห่วงใยลึกซึ้ง จนฉันรู้สึกใจเต้นแรงเขาเป็นคนเดียวในตอนนี้ ที่ช่วย และปลอบประโลมเขานึกว่าฉันกำลังทุกข์มาก เรื่องของคนเลวพวกนั้นความรู้สึกของฉันมันตายไปพร้อมกับฉันในตอนนั้นแล้วตอนนี้เหลือเพียงแค่ความแค้นและการชำระพวกมันทีละคน"แหม รู้ดีจริง""คุณเม"เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันอีกหน มือของเขาอบอุ่นมาก มันอุ่นวาบไปถึงหัวใจของฉันหยุดทำให้ฉันอ่อนไหวเสียทีเถอะ คุณเลขาของฉัน"หืม?" ฉันไม่ชักมือหนี ปล่อยมือไว้ในอุ้งมืออบอุ่นของเขา มองเขาด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย...มันส่งความสุขสื่อไปให้เขา ไม่ใช่นัยน์ตาหม่นเศร้าใดๆ "ไหวจริงๆ นะครับ ไม่ไหวบอกผมได้นะ""ถ้าอย่างนั้น"ฉันยิ้ม บางทีฉันก็จะปล่อยตัวเข้าไปในความอ่อนไหวนั้นบ้าง บางทีฉันควรจะเลือก...สิ่งใหม่ การกลับมาครั้งนี้ ชีวิตฉันจะต้องเปลี่ยนไป"พาเมไปเที่ยวที
Huling Na-update : 2026-05-07 Magbasa pa