ไม่มีหญิงโง่คนนั้นอีกแล้ว

"จิบอีกนิดสิ เม นะผมอุตส่าห์เลือกไวน์ที่เมชอบมาให้เลย"

เสียงของสามีคะยั้นคะยอกล่อมเกลาฉัน เขาแทบจะเอาไวน์กรอกปากฉันแล้วตอนนี้...

สมองของฉันมึนเมาไปหมด ฉันเคลิบเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูก ผ่อนคลาย และเริ่มหัวเราะ...

เขามองจ้องฉันด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย แล้วดึงฉันไปกอด พร้อมกับกระซิบเสียงเบาข้างหูฉัน

"เดี๋ยวเมเซ็นมอบอำนาจให้ผมไว้นะ"

ปากกาถูกสอดเข้าที่มือของฉัน

ฉันเซ็นไปตามความเคยชิน ไม่มีคำถาม สมองของฉันเป็นอะไรไปนะ

เขารินไวน์ให้ฉันเพิ่มและชวนให้ฉันดื่มอีก

"เม...คุณอยากสนุกไหม เรามาเต้นวอลซ์กัน เหมือนหนที่เราไปฮันนีมูนกันไง คุณจำได้ไหม ที่เวียนนา..."

อืม...

ฉันจำได้

ฉันมองหน้าเขา ความทรงจำทั้งสุข และทุกข์เริ่มไหลเข้ามา...

ฉันมาดื่มกับเขา เพราะตั้งใจจะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เราจะหย่ากัน และแยกกันอยู่

ฉันเกือบลืมไปแล้ว

ความรื่นเริงสะดุดลงชั่วคราว ฉันขมวดคิ้วขณะมองเขา แล้วก็หัวเราะใส่หน้าเขา น้ำตาของฉันไหลพรูลงมา

"ใช่ จำได้ มันสนุกมาก มันเป็นช่วงเวลาที่ดี แต่...เราควรจะมารำลึกถึงความสุขในวันที่เราจะต้องแยกกันหรือคะ?"

"เม ผมก็ไม่ได้อยากแยกกับคุณนะ คุณเลือกเองว่าอยากให้เราหย่า คุณก็รู้ว่าเราจำเป็นที่จะต้องหย่ากัน มันเป็นเรื่องของธุรกิจ"

เขายิ้มส่งให้กับฉัน เขาช่างเลือดเย็น ที่บอกว่ามันเป็นเรื่องงาน เรื่องเงิน เขาจะทำไขสือไปถึงไหนกัน...

"แค่นั้นหรือคะ ที่ทำให้คุณบอกกับฉันว่าทางออกมันควรจะเป็นแบบนี้ แค่นี้จริงๆ ใช่ไหม ไม่ใช่เพราะเรื่องของเครปหรือ"

"เม ผมบอกกี่ครั้งว่าผมกับเครป เราไม่ได้มีอะไรกัน"

"แน่ใจนะ ว่าไม่มีอะไร"

ฉันหัวเราะอีกแล้ว น้ำตาของฉันยังไม่หยุด สมองที่เคลิบเคลิ้มผ่อนคลายเพราะฤทธิ์ของไวน์ ตอนนี้มันปรับเป็นอีกโหมดหนึ่ง คือความเศร้า เสียใจ และเกรี้ยวกราด

"ก็บอกแล้วว่าไม่มี เม คุณอย่าปัญญาอ่อนมากได้ไหม ทำอะไรก็ให้มันเสร็จๆ ไปซะ"

เขาแบมือมาให้ฉัน แล้วก็ยิ้มอย่างฝืนๆ ส่งให้ เสียงของเขาเบานุ่มหูปลอบประโลม

"มา มาเต้นรำกัน"

"ถ้าฉันมีหลักฐานล่ะ ว่าคุณกับเครป ถ้าฉันมีหลักฐาน คุณจะว่ายังไง"

"ก็ไม่ว่าอะไร" เขายักไหล่

"เม...คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมาก"

“คุณไม่ได้รักฉันหรอก คุณรักตัวเอง รักคนอื่น ไม่ได้รักฉันเลย และจะบอกให้ว่าฉันจะไม่หย่า จนกว่าฉันจะฟ้องทั้งคุณและมันที่คบชู้กัน ที่ยักยอกเงินของบริษัทของฉัน คุณทำจนฉันมีหนี้สินรุงรังจะหมดตัว คุณทำได้ยังไง..."

"เม...นี่รู้แล้วหรือ"

เขาหรี่ตาลง ความเมาของฉันดูเหมือนจะหายไปแล้ว ฉันพยักหน้า และยิ้มแสยะส่งให้กับเขา น้ำตาของฉันหยุดไหลแล้ว

"ใช่ รู้แล้ว รู้ทั้งหมดแล้ว และแม่ของคุณด้วย หล่อนทำอะไรกับฉันล่ะ ฉันรู้ว่าแม่ของคุณกำลังทำอะไร กำลังจะหนี และฉันไม่ยอมให้หนีไปได้ง่ายๆ หรอกนะ"

"เม..."

เขาเม้มปากแน่น นัยน์ตาเปลี่ยนประกาย ก่อนที่จะกระชากฉันเข้าหาตัว โดยที่ฉันไม่ทันระวัง เขายิ้มให้กับฉัน ขณะที่ความมึนทำให้ฉันเคลื่อนไหวและตัดสินใจได้เชื่องช้ากว่ายามปรกติ

"ถ้ารู้แล้ว เมก็รู้ไว้ ว่าวันนี้งานเลี้ยงสุดท้ายของเรา ผมเตรียมอะไรไว้ให้เมียสุดที่รักของผม"

เขาผลักฉันจนหงายหลัง

ฉันชนเข้ากับราวระเบียง

มันหักเพราะน้ำหนักของฉัน

และร่างของฉันก็หล่นร่วง...