All Chapters of Touch me, NOTH!! ไอดอลร้ายหวงรัก: Chapter 31 - Chapter 37

เช้าวันเสาร์ ที่โรงแรมย่านสุขุมวิทเวลาเก้าโมงเช้าในห้องเตรียมตัวของโรงแรมที่จัดงานแถลงข่าวเงียบสงบผิดปกติ มีเพียงเสียงทีมงานเดินไปมาเบาๆ และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เบาๆอ๊ะอายนั่งอยู่หน้ากระจกในชุดที่เธอเลือกมาเองตั้งแต่คืนก่อน เป็นเดรสสีขาวครีมทรงเรียบ ปกตั้ง แขนยาว ชายกระโปรงยาวถึงเข่า เรียบง่ายแต่สุภาพ ไม่ดูเหมือนคนมาแสดงตัว แต่ดูเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองเป็นใครเธอแต่งหน้าเบาๆ ด้วยมือตัวเอง ไม่ได้ใช้ทีมช่างแต่งหน้าของค่ายประตูห้องเปิดออก นตเดินเข้ามาเขาสวมชุดเชิ้ตสีดำและกางเกงสแล็คสีเทาเข้ม รีดเรียบ ท่าทางสงบกว่าปกติ แต่ไม่ได้ดูตึงเครียดเขามองเธออยู่ในกระจกสักครู่"สวยมากครับ"อ๊ะอายเงยหน้าขึ้นมองภาพสะท้อนของเขาในกระจก"ขอบคุณค่ะ"เขาเดินเข้ามายืนข้างๆ เธอ มองภาพสะท้อนของทั้งสองในกระจกพร้อมกัน"พร้อมไหมครับ""พร้อมค่ะ" เธอตอบ แล้วหันมามองเขาโดยตรง "คุณหละคะ""พร้อมครับ"เธอมองเขาอยู่สักพัก"กลัวไหมคะ""กลัวครับ" เขาตอบตรง "แต่กลัวน้อยกว่าที่คิดไว้""ทำไมคะ"เขายิ้มเบาๆ"เพราะมีคุณอยู่ตรงนี้ด้วย"อ๊ะอายกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ให้เขาเห็นว่าหน้าเธอร้อนขึ้น

เช้าวันต่อมา ที่คอนโดอ๊ะอาย กว่าทั้งสองคนจะได้นอนกันจริงๆก็เกือบจะเช้ามืด ทั้งคู่นอนกอดกันทั้งๆที่ร่างกายยังเปลือยเปล่าและสภาพเตียงยับยู่ยี่ มรสุมแรงพิษสวาทเพิ่งจบไปไม่กี่ชั่วโมงนี้ นคค่อยๆลืมตาตื่นแล้วกระชับอ้อมกอดของหญิงสาวที่กำลังนอน ขดตัวอยู่ เขาก้มลงหอมหัวของคนตัวเล็กที่ยังนอนงัวเงียอยู่ มือหน้าก็เริ่มที่จะซุกซนลูบไล้ไปยังเอวคอดไล่ลงไปยังสะโพก จนถึงก้มที่กลมกลึงของเธอ ชายหนุ่มบีบก้นเธออย่างหมั่นเขี้ยว จนทำให้หญิงสาวในอ้อมกอดเริ่มขยับและรู้สึกตัวเล็กน้อย “อื้ออออ อายยังง่วงอยู่เลยค่ะนต” จุ๊บ “มอนิ่งครับ ผมขออาหารเช้าก่อนได้ไหม” “คุณไม่เหนื่อยหรอคะ ทำจนถึงเช้าแล้ว นี่อายเพิ่งได้นอนเองค่ะ” “ก็ผมหิว ไม่กินคุณมาหลายอาทิตย์แล้ว ไม่สงสารผมหรอครับ หื้มมม” นักร้องหนุ่มไม่ได้พูดเฉย มืออีกข้างเขาเริ่มซุกซน เลื้อยมาบีบเต้าอันอวบอิ่มแล้วใช้นิ้วค่อยๆเขี่ยยอดปทุมถันเพื่อให้หญิงสาวพร้อมเป็นอาหารเช้าให้เขา มือหนาอีกข้างก็เลื้อยมาเขี่ยช่องทางรักที่ตอนนี้กำลังฉ่ำเยิ้มอย่าง เฉอะแฉะจนเกิดเสียงน่าอาย แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ “ง่วงยังไงครับตัวเล็ก ข้างล่างแฉะขนาดนี้” “อื้ออออ อย่าแซวอายสิค

คืนคอนเสิร์ต ฮอลล์จุคนได้หมื่นกว่าคน เต็มทุกที่นั่งแสงไฟเวทีส่องจ้า เสียงเพลงเปิดดังขึ้นนตก้าวออกมาบนเวทีในลุคแรก ชุดหนังสีดำที่อ๊ะอายออกแบบมาเพื่อคืนนี้โดยเฉพาะเสียงกรี๊ดระเบิดขึ้นทั่วฮอลล์อ๊ะอายยืนอยู่หลังเวที มองผ่านช่องเล็กๆ ที่มองเห็นเวทีหัวใจของเธอเต้นแรง แต่ไม่ใช่แบบแฟนคลับที่ตื่นเต้นกับไอดอลอีกต่อไปแล้วมันเต้นในแบบของคนที่มองคนที่รักขึ้นไปยืนอยู่บนที่ที่เขาเป็น ของเขาอย่างแท้จริงนตร้องเพลงแรก เสียงของเขาเต็มฮอลล์ตาของเขากวาดมองผู้ชม แต่อ๊ะอายรู้ว่าในบางจังหวะ สายตาของเขาเลื่อนมาทางปีกเวทีด้านที่เธอยืนอยู่และเมื่อเขามองมา เธอก็มองตอบผ่านแสงไฟและเสียงดนตรีผ่านฝูงชนและความวุ่นวายพวกเขาเห็นกันและกันระหว่างพักเปลี่ยนชุดนตวิ่งเข้ามาหลังเวที อ๊ะอายยืนรออยู่พร้อมชุดถัดไปเธอช่วยเขาเปลี่ยนชุดอย่างคล่องแคล่ว มืออาชีพ รวดเร็ว ไม่เสียเวลาแต่ในความเร็วนั้น เขาก็ยังหาเวลาพูดกับเธอสั้นๆ"ทุกอย่างโอเคไหม""โอเคค่ะ ไปได้เลยค่ะ อีกสองนาที""ครับ"ก่อนเขาจะวิ่งกลับขึ้นเวที เขาหยุดนิดหนึ่ง หันกลับมา"อาย""คะ""ขอบคุณนะครับ"เธอยิ้ม"ไปเลยค่ะ แฟนคลับรอค่ะ"เขายิ้มตอบแล้ววิ่งกลับไป

เมื่อมองย้อนกลับไปสามปีก่อน…ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นอ๊ะอายนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ แสงไฟดิมไลท์ส่องหน้าจอในความมืดเธอกำลังพิมพ์โพสต์ในเพจที่เธอเพิ่งเปิดขึ้นมายอดผู้ติดตาม สิบสองคน ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนสนิทที่กดไลค์เพราะเอ็นดูเธอพิมพ์โพสต์แรกของเพจ@มายซันชาย : สวัสดีค่ะ นี่คือบ้านของนตค่ะ เพจนี้สร้างขึ้นเพราะอยากให้แฟนคลับทุกคนมีที่รวมตัวค่ะ แอดจะคอยอัพเดทข่าวสารและรูปภาพ ของนตอยู่เสมอนะคะ ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ 🖤เธอกดโพสต์ แล้วก็ปิดแล็ปท็อปไม่รู้เลยว่าวันหนึ่งเพจนั้นจะพาเธอไปที่ไหนวันนี้…อีกสามปีต่อมาอ๊ะอายนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน กาแฟอุ่นอยู่ในมือ แท็บเล็ตวางอยู่บนตักเธอเปิดเพจบ้านของนตยอดผู้ติดตาม สี่แสนเจ็ดหมื่นกว่าคนเธออ่านคอมเมนต์ล่าสุดในโพสต์วันครบรอบเมื่อวาน@baan_noth_forever : บ้านหลังนี้จะอยู่ตลอดไปนะคะแอด 🖤อ๊ะอายยิ้ม แล้วพิมพ์ตอบ@มายซันชาย : ตลอดไปค่ะ 🖤เธอวางแท็บเล็ตลง มองออกไปที่วิวสวนข้างล่างเสียงประตูระเบียงเปิดออก นตเดินออกมาพร้อมกาแฟสองแก้ว"ทำไมออกมาคนเดียวครับ""อากาศข้างนอกกำลังดีเลยค่ะ"เขานั่งลงข้างๆ ยื่นแก้วกาแฟให้เธอเธอรับมา