All Chapters of ข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก: Chapter 31 - Chapter 40

หนิงอันและหยางชินหลบหนีออกมาไกลจากประตูเมืองมุ่งหน้าเข้าสู่เขตป่ารกทึบ ในขณะนั้นก็ยังมีนักฆ่าอีกกลุ่มรออยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มใช้จังหวะนั้นเข้าโรมรันฟันแทงกับศัตรู โดยที่มีหนิงอันเข้าช่วยเหลืออีกแรง หากแต่ในขณะนั้นเองก็มีอีกมือเข้ามาฉุดรั้งนางให้ออกจากกลุ่มของคนร้ายเหล่านั้นก่อนจะทำให้นางสลบด้วยฤทธิ์ยา แล้วแบกร่างของหญิงสาวมุ่งตรงไปยังบ้านร้างหลังหนึ่งเขาถีบประตูกระแทกเข้าไปก่อนที่เขาจะค่อยๆวางนางลงอย่างเบามือ แววตาที่มองไปยังร่างบาง มีประกายล้ำลึกอยากที่จะอธิบาย"นายท่าน จะทิ้งคุณหนูไว้เช่นนี้หรือขอรับ! หากนักฆ่าเหล่านั้นตามมาเจอเข้า" ชายชุดดำที่ตามมาติดๆเอ่ยกับนายของตน"หึ เจ้าก็รู้ว่าคนเหล่านั้นได้ไม่รับคำสั่งให้สังหารนาง เช่นนั้นนางก็จะปลอดภัยจนกว่านายของพวกมันจะได้ในสิ่งที่ต้องการ""เช่นนั้นแล้วจะทำเช่นไรกับคุณหนูหนิงดีขอรับ""ให้คนเฝ้านางเอาไว้ แล้วส่งข่าวแจ้งไปยังเหล่าซานให้คนของเขามารับนางไปยังค่ายลับ""แต่หากทำเช่นนั้น แผนการของเรา""ข้าไม่ต้องการที่จะเสี่ยงอีกแล้ว หากปล่อยให้อยู่กับคนผู้นั้นนานเกินไปนางอาจจะเป็นอันตราย" ชายชุ

เช้าวันต่อมาหนิงอันตื่นขึ้นตั้งแต่เช้า ก่อนจะทำภารกิจส่วนตัวจนกระทั่งแล้วเสร็จก็มีสาวใช้ผู้หนึ่งยกสำหรับเข้ามาให้และเมื่อเห็นอาหารในถาดนางเองก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่ามันเป็นอาหารที่นางชอบ แต่หญิงสาวไม่ได้มีเวลามานั่งคิดมากเพียงแค่รีบกินให้เสร็จแล้วสาวเท้าเรียวก้าวตามสาวใช้ผู้นั้นตรงไปยังเรือนอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนที่นางพัก รอบๆเรือนมีองครักษ์คุ้มกันอยู่อย่างหนาแน่น หนิงอันไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใดเพียงแต่รู้สึกสนใจเล็กน้อยที่เหล่าซานให้ความสำคัญกับภรรยาของเขามากถึงเพียงนี้ ดูท่าแล้วคนทั้งคู่คงจะมีความรักที่ลึกซึ้งต่อกันอยู่ไม่น้อย เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในเรือนก็พบว่ามีคนรอนางอยู่ก่อนแล้วไม่ว่าจะเป็นฮูหยินที่นางพบเมื่อวานนี้และเหล่าซาน ก่อนที่สายตาของหนิงอันจะไปสะดุดกับร่างสูงของชายผู้หนึ่ง ท่าทางของเขาไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ได้ว่าชายผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ กลิ่นอายสูงศักดิ์นี้หนิงอันก็สังเกตได้จากร่างของฮูหยินของเหล่าซานเช่นกัน ดูท่าแล้วคนผู้นี้คงจะเป็นน้องชายฝาแฝดของนางกระมัง แต่เหตุใดเขาจะต้องใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าของตนด้วยเล่าหรือว่าใบหน้าของเขาจะมีรอยแผลเป็นน่าเกลียด แต่ก็มิใช่เรื่อง

ผ่านไปเจ็ดวันอาการของคนทั้งคู่ดีขึ้นมาก พิษที่แต่เดิมมีถึงสามส่วนบัดนี้ลดน้อยลงเหลือเพียงหนึ่งส่วนเท่านั้น หนิงอันคาดว่าอาจจะต้องใช้เวลาอีกราวไม่เกินครึ่งเดือนก็จะสามารถถอนพิษทั้งหมดออกมาได้ หากแต่ในตอนนี้หญิงสาวกำลังกังวลใจบางอย่าง นางทิ้งสาวใช้ทั้งสองของนางไว้ที่จวนของแม่ทัพหยางทั้งคนของนางก็ยังคงบาดเจ็บ ทำให้หนิงอันมีความคิดที่จะกลับไปที่นั่นเพื่อรับตัวคนของนาง และเมื่อเหล่าซานได้รับรู้ก็มิได้มีท่าทีคัดค้านแต่อย่างใด"หากเจ้าจะกลับไปรับคนของเจ้า เช่นนั้นก็ไปเถิด หากว่าต้องการความช่วยเหลือก็จงบอกข้ามาได้เลย"

ในวันที่หนิงอันย้ายออกจากจวนของหยางชิน หญิงสาวก็พบว่าชายหนุ่มไม่ได้อยู่ที่จวนหากแต่ต้องออกไปธุระสำคัญตั้งแต่เช้ามืด ทำให้ทั้งสองนั้นมิได้พบกันหนิงอันหันหลังกลับไปมองจวนของหยางชินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางคิดอยากจะเอ่ยขอบคุณเขาด้วยตนเองหากแต่ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ที่นี่ทำให้หนิงอันจำเป็นต้องเก็บคำขอบคุณเอาไว้เสียก่อน ร่างบางก้าวขึ้นรถม้าโดยที่มีสาวใช้คนสนิททั้งสองคอยพยุงอยู่ข้างๆ อาเป่าและอาโปหายดีแล้วทำให้สามารถกลับมาดูแลปรนนิบัตินายสาวได้อย่างเต็มที่หลังจากที่ต้องพักรักษาตัวอยู่นานแรมเดือน "คุณหนู บ่าวทั้งสองช่างไร้ค่านักทำให้คุณหนูตกอยู่ในอันตราย บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ" เมื่อขึ้นนั่งบนรถม้าแล้วสาวใช้ทั้งสองก็ออกอาการรู้สึกผิดรอบที่หนึ่งร้อย พวกนางต่างกล่าววาจาเช่นนี้มาหลายต่อหลายรอบจนหนิงอันเหนื่อยที่กล่าวแล้ว"ช่างเถิด ต่อไปพวกเจ้าแค่เพียงทำหน้าที่ให้ดีก็พอ""เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ" สาวใช้ทั้งสองรับปากพร้อมกับประสานเสียง ก่อนที่อาโปจะเอ่ยถามนายสาวด้วยความสงสัย"พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ""ค่ายลับ""ค่ายลับ! ของเหล่าซานนะหรือเจ้าคะ" อาเป่ากล่าวขึ้น"ถูกต้อง! เดิมทีข้าคิดจะให้พวกเ

ตลอดทั้งคืนหนิงอันนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง หลายสิ่งหลายอย่างรบกวนจิตใจของนางทำให้ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวตัดสินใจสวมเสื้อคลุมก่อนจะเปิดประตูออกมาเบาๆ เพราะเกรงว่าจะรบกวนการนอนของสาวใช้ทั้งสอง ก่อนจะค่อยๆก้าวลงจากเรือน เดินตรงไปยังไปเรื่อย ๆอย่างไร้เป้าหมายแล้วสุดท้ายก็มาหยุดยืนอยู่บริเวณโขดหินใหญ่ที่น่าจะเป็นที่ที่อยู่ในพื้นที่สูงสุดในบริเวณนี้ หญิงสาวค่อยๆหย่อนกายนั่งลงสายตาทอดมองไปข้างหน้า อาจเป็นเพราะค่ำคืนนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง จึงทำให้หนิงอันสามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบเป็นบริเวณกว้าง ในเวลากลางคืนนี้เช่นนี้แม้ว่าทุกอย่างจะดำมืดไปหมดหากแต่ก็ยังทำให้พบกับความจริงที่น่าประหลาดใจ ที่ธรรมชาติได้สรรค์สร้างความงดงามท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนได้เช่นนี้ คงไม่ต่างจากชีวิตคนเรามากนักที่แม้จะพบเจอกับเรื่องเลวร้ายมากมายหากแ