All Chapters of ข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก: Chapter 51 - Chapter 60

สามเดือนต่อมาความสุขของหนิงอันผ่านมานานหลายเดือนจนตัวหญิงสาวแทบจะลืมเลือนวันเวลาทุกอย่าง หลงลืมไปว่านางกำลังอยู่ในมิติของนิยายมิใช่ความจริง และแล้วนิยายก็ดำเนินเรื่องมาจนถึงช่วงสุดท้ายเสียทีเฟยฉีและหนิงอันเดินทางมาเป็นตัวแทนของเหล่าซานเพื่อร่วมงานเฉลิมฉลองการขึ้นครองบัลลังก์ของฮ่องเต้เหอตี้หรือหยางชิน ในค่ำคืนนี้จะเป็นงานเลี้ยงที่ไม่ธรรมดาเพราะกลุ่มอำนาจเก่าจะกลับมาเพื่อล้างแค้นและทวงคืนบัลลังก์ เดิมทีแล้วคนที่นั่งบนบัลลังก์นั้นจะต้องเป็นเฟยฉีและฮองเฮาก็คือหนิงอัน หากแต่ในยามช่วงเวลาอันตรายที่มีศัตรูเข้ามาเพื่อที่จะสังหารเฟยฉี หนิงอันก็ได้นำตัวนาเข้าไปขวางก่อนจะถูกลูกธนูพุ่งเข้าจุดสำคัญบริเวณหัวใจ ภายใต้ชุดสีแดงที่อ

เฮือกกกหนิงอันสะดุ้งสุดตัวก่อนจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกลับมาแล้ว หญิงสาวมองไปรอบๆ ห้องก็พบห้องที่แสนคุ้นตา ก่อนจะหันไปมองดูนาฬิกาแล้วพบว่าทุกอย่างพึ่งผ่านไปเพียงแค่แปดชั่วโมงเท่านั้น หลังจากความเหน็ดเหนื่อยเธอเผลอตัวหลับไปบนโต๊ะทำงาน ซึ่งมันพึ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นหนิงอันยกมือขึ้นก่อนจะลูบที่ใบหน้าของตัวเองแล้วพบว่ายังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ พร้อมกับความเจ็บปวดที่มันเกาะกุมหัวใจของเธอโดยที่หนิงอันไม่สามารถสะบัดมันทิ้งได้เลย“เฟยฉี... ฮึก ข้าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว ฮือ ๆ”ตั้งแต่วันที่หนิงอันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง นางได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น แต่อีกฝั่งของความรู้สึกก็ได้แต่เอ่ยแย้งว่าหากทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝันจริง ๆ แล้วเหตุใดนางจึงได้รู้สึกเจ็บปวดมากเช่นนี้เล่า ที่แท้การจากลามันเจ็บปวดทุกข์ทรมานเช่นนี้นี่เองหญิงสาวแก้ไขเนื้อเรื่องตอนจบของนิยาย ไม่มีใครต้องตาย ไม่ต้องเจ็บปวด ไม่มีการจากลา มีเพียงการแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตนเองตามเส้นทางที่เลือก ก่อนที่เนื้อเรื่องจะถูกส่งอีเมลไปยัง บก.ของสำนักพิมพ์ที่เธอ

หนิงอันกลับมาถึงห้องก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ความคิดของเธอวกวนอยู่ที่เขาก่อนที่หญิงสาวจะพยายามสลัดความคิด แล้วเดินไปเปิดถุงกระดาษงานพรุ่งนี้มีตรีมงานเป็นการสวมชุดย้อนยุค หนิงอันเลือกสวมฮั่นฝูสีเขียวอ่อนผ้าพลิ้ว แต่งผมง่ายๆ เธอคิดที่จะลองสวมชุดดังกล่าวดูเผื่อว่าอาจจะมีบางจุดต้องทำการแก้ไข แต่เมื่อได้ทดลองสวมดูแล้วก็ปรากฏว่าพอดีตัว ตอนนี้ผมยาวสลวยครึ่งหัวถูกม้วนแล้วปักด้วยปิ่นระย้า(ก็สวยดีเหมือนกันนะเนี่ย!)ตืดด ตืดด(

          วันต่อมาอยู่ ๆ จื่อเว่ยก็วีแชทมาบอกเธอว่างานเลี้ยงถูกยกเลิกเพราะที่เมืองข้างๆ เกิดเหตุดินถล่ม มีเพื่อนหลายคนประสบภัยทั้งยังมีปัญหาเดินทางมาไม่สะดวกทำให้ต้องยกเลิกไปก่อนทำให้คนเหงาๆ อย่างหนิงอันถึงกับซึมเพราะต้องติดอยู่ที่คอนโดไม่รู้จะออกไปไหนติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!หนิงอันขมวดคิ้วเป็นปมใครกันมาแต่เช้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนบ้านจอมวุ่นวายของเธอเอง“นายมีอะไรงั้นหรือ”“ขอเข้าไปก่อนได้มั้ย ข้างนอกหนาวมากเลย”“ดะ เดี๋ยว” หนิงอันไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธชายหนุ่มก็แทรกตัวเข้ามาในห้องแล้ว ก่อนจะตรงไปที่โซฟาแล้วจับเจ้าโป๊ยก่ายแมวตัวอ้วนสีเทาขึ้นมาทั้งกอดทั้งหอมอย่างมันเขี้ยว“นายมีอะไร”“ฉันมาฟังคำตอบของเธอ”“คำตอบอะไร”“เธอคือเสี่ยวอันคนนั้นใช่มั้ย”“ใช่แล้วยังไง ไม่ใช่แล้วยังไง มันสำคัญกับนายมากหรือไง”“สำคัญมาก” หึ ห

หนิงอันและเฟยฉีเดินทางกลับจิงโจวในเช้าวันต่อมา เรื่องราวหลังจากนี้ไม่ได้อยู่ในนิยายที่นางเขียนขึ้นหากแต่มันเป็นเรื่องราวต่อจากนั้นที่แม้แต่คนเขียนนิยายเช่นนางก็ไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ได้ หนิงอันคิดว่าตนเองคงจะต้องใช้ชีวิตต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งหมดอายุขัยเลยหรือไม่จึงจะสามารถกลับไปยังโลกปัจจุบันที่นางจากมาได้คงไม่มีใครสามารถตอบได้รถม้าค่อยเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงก่อนจะค่อยๆแล่นไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่งจิงโจวเมืองที่เป็นเอกเทศไม่ขึ้นตรงต่อผู้ใด ในขณะที่มุมหนึ่งบนกำแพงเมือง พบชายหนุ่มที่สวมชุดมังกรที่เหลืองอร่ามกำลังเพ่งมองไปยังรถม้าที่ค่อยๆวิ่งไกลออกไปจนกระทั่งสุดลูกหูลูกตา"ฝ่าบาท จะทรงปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้จริงๆหรือพ่ะย่ะค่ะ" กงกงคนสนิทเอ่ยขึ้น แววตาของเขาฉายชัดความห่วงใยในตัวฮ่องเต้พระองค์ใหม่ผู้นี้ไม่น้อย"นางพบคนที่นางรักจริงๆเสียที เช่นนั้นก็หมดหน้าที่ของเราแล้ว""แล้วฝ่าบาทเล่าพ่ะย่ะค่ะ""เรากับนางคงมิได้มีวาสนาต่อกัน เอาละกลับกันเถิด""พ่ะย่ะค่ะ หลายปีต่อมา"อันอัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แม่บอกให้หยุด เจ้าเอาหมินหมินไปนอนบนเตียงกับเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดจึงไม่อาบน้ำให้มันก่อน"