All Chapters of My Cold Secret CEO: Chapter 11 - Chapter 20

Ang hangin na humahampas sa malalaking bintana ng aming silid ay malamig at mabigat, tila ba dala nito ang mga bulong ng panganib at ang pagbabago ng panahon na matagal na naming hinihintay at kinatatakutan. Ilang araw na ang lumipas mula nang matuklasan at matanggal namin ang mga taong nagtataksil mula sa loob ng aming samahan—mga taong akala namin ay kaming-kampi, mga taong pinagkatiwalaan namin ng aming buhay at kinabukasan, ngunit sa likuran ay humawak na ng patalim upang saksakin kami. Ang kanilang pagbagsak ay nagdala ng panandaliang ginhawa at kalinawan, ngunit alam naming lahat ito ay simula lamang. Ang tunay na kalaban ay naroon pa rin sa labas, naghihintay, nagmamasid, at naghahanda para sa mas malaki at mas madugong paglalabanan. Nakaupo ako sa gilid ng kama, nakatalikod sa kanya, at ang aking mga mata ay nakatuon sa madilim na kalangitan kung saan tanging mga bituin at kalahating buwan lamang ang nagbibigay ng liwanag. Ang aking isip ay puno ng mga plano, estra

Ang mga araw at linggo na sumunod matapos ang dakilang paghahayag at tagumpay ay dumaan na parang isang mahaba, payapa, at masayang panaginip. Wala na ang bigat ng nakaraan. Wala na ang banta ng mga kaaway. Wala na ang pangamba at takot na araw-araw naming pasan-pasan noon pa man. Ang lahat ng dilim ay napawi na, ang lahat ng kasinungalingan ay nabunyag na, at ang lahat ng mali ay naitama na. Ang pangalan ng mga Riego at De Villa ay muling naging makinang, kagalang-galang, at malinis sa harap ng buong mundo. Ang mga taong naging dahilan ng daan-daang taong gulo at paghihirap ay nasa kaukulang parusa at kahihiyan, habang kami naman… kami ay naiwan na tagapangalaga ng katotohanan, tagapagmana ng kapayapaan, at higit sa lahat… mga magulang na sabik na sabik nang salubungin ang pinakamalaking regalong ibinigay sa amin ng langit at tadhana. Ang tahanan namin ay hindi na lamang isang malaki at marangyang bahay na gawa sa bato at kahoy… ito ay naging isang tunay na tahanan na pun

Lumipas ang limang taon mula noong huli naming nakita ang Diego na isang batang puno ng kuryosidad. Ngayon, siya ay labimpitong taong gulang na—matangkad, matibay ang pangangatawan, at may mga mata na nagpapakita ng parehong tapang ng kanyang ama at karunungan ng kanyang ina. Ang aming tahanan ay hindi na lamang sentro ng aming sariling buhay; ito ay naging puso ng aming komunidad, isang lugar kung saan ang katotohanan at kabutihan ay nagsisilbing halimbawa sa lahat. Ang mga araw ay hindi na tulad ng mga naunang panahon na puno ng matinding takot o laban. Sa halip, ang mga hamon ngayon ay mas payapa ngunit kasinghalaga: ang pagpapanatili ng katarungan, ang pagtulong sa mga nangangailangan, at ang pagtiyak na ang pamana ng aming mga ninuno ay hindi malilimutan o maliligaw sa paglipas ng panahon. Nakatayo ako sa harap ng malaking silid-aklatan sa aming bahay—isang silid na puno ng mga lumang aklat, kasulatan, at talaan na iningatan sa loob ng maraming henerasyon. D

Ang panahon ay tila may sariling bilis—minsan ay mabagal at banayad, tila ba nagpapahintulot sa atin na matikman ang bawat sandali ng kaligayahan, at minsan naman ay mabilis na dumadaan, na nag-iiwan ng mga alaala na tila kahapon pa lamang. Gayunpaman, sa aming tahanan, ang bawat araw ay naging mahalaga at puno ng kahulugan mula noong dumating si Gabriel. Ang munting sanggol na minsan ay mahina at umaasa lamang sa pag-aalaga ng iba ay unti-unting lumago, lumakas, at nagpakita ng kanyang sariling pagkatao—pinaghalong katangian ng kanyang mga magulang, ng kanyang mga ninuno, at mayroon ding sariling kakaibang liwanag at talino. Limang taon na ang lumipas mula noong siya ay isinilang. Sa loob ng maikling panahong iyon, marami na kaming nakita, naranasan, at natutunan sa kanya. Si Gabriel ay isang batang puno ng kuryosidad—ang kanyang malalaking mata ay laging nakatingin sa paligid, tila ba nagnanais na alamin ang sagot sa bawat tanong na sumasagi sa kanyang murang isipan. Ang

Gabriel's POV. Sa mundong aking ginagalawan, kilala ako bilang si Gabriel Riego—ang tinatawag nilang “Yelong CEO.” Sa harap ng mga negosyante, empleyado, at mga taong hindi ko lubusang kilala, ako ay laging seryoso, matigas ang tingin, kakaunti magsalita, at tila walang kinikilalang biro. Ang presensya ko ay sapat na upang tumahimik ang isang buong silid, at ang aking mga desisyon ay laging mabilis, tumpak, at walang halong pag-aalinlangan. Ngunit sa likod ng maayos na pananamit, matikas na tindig, at malamig na paningin ay mayroon akong itinatagong mundo—isang mundo kung saan ako ay tao lamang, madaling mapahiya, mahilig tumawa, at may mga kahinaan na pilit kong itinatago sa mata ng publiko. Ilang linggo na ang lumipas matapos kong harapin si Don Arturo at ipagtanggol ang prinsipyo ng ating pamilya. Ang balita tungkol sa aking katapatan ay kumalat na sa buong industriya, ngunit kasabay nito ay ang mga kwentong hindi ko inaasahang kumalat din—ang tungkol sa