My Cold Secret CEO의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 6

Minsan sa isang gabi, kapag tahimik na ang lahat at tanging ang ingay ng aking hininga lang ang naririnig ko, bumabalik ako sa araw na iyon. Ang araw na tila nakaukit na sa aking isipan—hindi dahil masaya ito, kundi dahil doon nagsimula ang lahat ng pangakong napilitan kong talikuran. Nakikita ko pa rin nang malinaw ang matandang puno ng akasya sa likuran ng lumang paaralan. Doon kami laging tumatambay ni Elara. Noon, payapa pa ang lahat. Wala pa akong dinadalang bigat, wala pang mga lihim, wala pang pader na itinayo sa paligid ng aking puso. Bata pa ako noon… bata pa kami. At sa bawat pagtingin ko sa kanya, nakikita ko ang buong hinaharap ko. Nakaupo ako noon sa tuyong damo, nakahawak sa kanyang malalambot na kamay. Tinitigan ko siya nang maigi—ang kanyang mga matang puno ng liwanag, ang ngiting nagbibigay sa akin ng lakas. “Elara,” sabi ko noon, puno ng sinseridad at init ang aking tinig. “Pangako sa’yo. Anuman ang man

Nagpatuloy ako sa paglalakad palayo, bawat hakbang ay mabigat na tila may nakadagan at dumudurog sa aking dibdib. Ang bawat salitang binitawan ko kanina—iyong mga malamig, mapagmataas, at mapanghusgang pananalita—ay parang sarili kong patalim na tumusok nang malalim sa bawat bahagi ng aking pagkatao. Sa likuran ko, alam kong nakatayo pa rin siya, nakatulala at puno ng pagtataka, habang ang imahe ko ay unti-unting lumalayo at nawawala sa kanyang paningin. Nais kong lumingon. Nais kong tumakbo pabalik sa kanya, hawakan ang kanyang mga kamay, at sabihing patawad—patawad dahil kailangan kong magkunwari, patawad dahil kailangan kong maging ganito para sa kanya, patawad dahil ang paglayo at pananakit ko ay ang tanging paraan ng pagmamahal na alam ko noon pa man. Ngunit hindi ko nagawa. Sa sandaling lingunin ko siya, sa sandaling makita niya ang kahinaan sa aking mga mata at ang pagmamahal na matagal kong itinatago, mawawala ang lahat ng pag-iingat at pader na itinayo ko sa loob ng mahaba

Ilang araw ang lumipas, ngunit ang bawat sandali ay tila mas mahaba at mas mabigat kaysa sa nakaraan. Mula nang umalis siya sa aking opisina na puno ng luha at pagdududa, wala ni isang sandali na hindi siya sumagi sa aking isipan. Ang mga salitang binitawan ko—ang mga malamig at mapanghamong salitang naglayo sa kanya—ay parang sarili kong kadena na humihila sa akin pababa sa kailaliman ng pagsisisi. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siya sa paligid ng gusali, nakayuko, tahimik, at tila dinadala ang bigat ng mga tanong na iniwan ko, lalo lamang dumudurog ang aking puso. Nais kong tumakbo palapit, hawakan siya sa mga balikat, at sabihin ang lahat. Nais kong sumigaw at ilabas ang katotohanang matagal ko nang ibinabaon. Ngunit ang takot—takot na mapahamak siya, takot na masira ang lahat ng binuo ko para sa kanyang kaligtasan—ay nananatili pa ring matibay na pader sa pagitan namin. Ngunit alam kong nagbabago na ang lahat. Nakikita ko ito sa kanyang mga kilos, sa kanyang mga tin