All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“งั้นก็บอกให้ตายตามพี่ชายไปซะ ถ้าไม่รักชีวิตตัวเอง” ถ้าอยากตายนักก็ตายซะ ไม่ใช่เก่งแต่เอามาขู่เขา ถึงเขาจะทำผิดต่อเพื่อน ถึงจะติดหนี้บุญคุณเพื่อน ก็ใช่ว่าน้องสาวของเพื่อนจะมาเป็นเจ้าของชีวิตเขาได้“ครับ” คำตอบเจ้านายถูกใจไอ้ปุ้ยยิ่งนัก นึกว่าจะปรี่ไปหาผู้หญิงอีกคนจนลืมคนสำคัญที่นอนอยู่บนเตียงเหมือนรอบก่อนซะแล้วด้วนคนแอบฟังก็เผลอใจเต้นอย่างไม่รู้ตัว“แม่บ้านเตรียมของกูกับน้องหนูเรียบร้อยยัง” สั่งไปเมื่อวานตอนเย็นให้เก็บเสื้อผ้าของใช้ของเขาและของใช้น้องหนูที่เพิ่งส่งมาใส่กระเป๋า เพื่อที่เขาจะพาเด็กอ้วนไปเยี่ยมยายพิมพาและรักษาอาการทางใจเด็กอ้วนไปในตัวด้วย เนื่องจากหมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ เขาจะให้ธรรมชาติและความรักของเขาซ่อมความเศร้าในใจเด็กอ้วน“คุณซานิมาจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับ” อ่อ พี่สาวคนที่สามที่ดูท่าจะหวังดีกับเขาที่สุด ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี เพราะผู้หญิงบ้านั่นฉายาอสรพิษ“มายุ่งอะไรด้วย ไม่มีงานทำหรือไง” ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพี่สาวคนที่สามจะแกล้งมาทำดีกับเขาเพื่ออะไรเสียงเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยดัง หญิงสาวหน้าสวยหุ่นเอสอายุ 30 ปีเดินเข้ามาด้านใน เสียงรอง

“เด็กอ้วน…” หัวใจมันเต้นตุบ ตุบ ด้วยความตื่นเต้น เขาไม่คิดว่าคำรักจะออกจากปากเธอด้วยซ้ำ เขารู้ว่าเขาน่ะหล่อและรวยมาก ผู้หญิงคนไหนก็อยากได้ แต่ไม่คิดว่าคำว่ารักจะออกจากปากผู้หญิงที่เขาดุด่าอยู่ตลอด รักก็คือรัก รักก็แค่บอก ก่อนจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ “พี่บอกว่ารักก็คือรัก เตรียมตัวรับความรักจากพี่ได้เลย”“?” มันจะเท่าไหร่กันเชียว ความรักที่เขามีให้ ในเมื่อเราแทบไม่เคยทำเรื่องดี ๆ ร่วมกัน มีก็แต่เจอกันในยามที่ต่างฝ่ายต่างตกที่นั่งลำบาก“ทำหน้าแบบนั้นสงสัยอะไร”“ก็ถ้ารู้ว่าน้องหนูรักคุณไทแล้ว งั้นเรากลับกรุงเทพกันนะคะ คุณไทจะได้ทำงานของคุณไท งานมีปัญหาไม่ใช่เหรอคะ” เธอทำตัวเหมือนไม่รับรู้ก็จริง แต่ก็สังเกตเห็นว่าเขามีสีหน้าเครียดทุกครั้งที่กดรับสาย“พี่อยู่ได้ ต่อให้ต้องทิ้งงานพี่ก็พร้อมทำ ใครจะพูดอะไรพี่ไม่สนอยู่แล้ว” ก็เขาไม่ได้อยากจะทำงานพวกนั้นอยู่แล้ว ถ้าไม่ถูกบังคับใครจะอยากแบกรับภาระ“คุณลุงสมิงใจดีกับน้องหนูมากค่ะ อย่าทำให้คุณลุงกังวลเลยนะคะ” คุณลุงสมิงอาจจะร้ายกับใครต่อใคร แต่กับเธอและคุณแม่ ท่านใจดีเสมอ และน้องหนูก็ควรชดใช้ที่ทำให้ลูกของคุณแม่กับคุณลุงไม่มีโอกาสได้มีชีวิตให้

หนึ่งชั่วโมงต่อมาโรงพยาบาลเอกชน ×××เพี้ยะ!ใบหน้าของไทเกอร์หันตามแรงตบจากหญิงอายุ 50 ปลาย ๆ เขาทำหน้านิ่งขรึมไม่ต่อกรกับหญิงผู้นี้ ผู้หญิงที่ได้คะแนนสงสารมาตลอด ผู้หญิงที่เป็นเมียหลวง แต่ไม่ได้ครองทะเบียนสมรส ต่างจากแม่เขาที่เป็นเมียน้อยแต่ได้สิทธิ์นั้น สิทธิ์ที่ผู้หญิงหลายคนอยากได้“แกมัวแต่สนใจอีเด็กนั่น ทำให้ลูกสาวฉันต้องโดนยิง ตัดสินใจไม่เด็ดขาด ไม่สมกับที่พ่อแกไว้ใจให้เข้ามาทำหน้าที่นี้แทน ไม่ได้เรื่อง หรือว่าความจริงแล้วแกอยากให้ลูกสาวฉันตาย!”“…” ไทเกอร์ไม่ปริปากเถียง ก็เขาห่วงแค่เด็กอ้วนคนเดียวจริง ๆ ใครจะเป็นจะตายก็ช่างสิโดนตบน่ะ เขาโดนจนชินแล้ว ผู้หญิงคนนี้ตบตีเขาเป็นว่าเล่นทุกครั้งที่มีโอกาสตั้งแต่เล็กจนโต“ความผิดพลาดคราวนี้แกจะรับผิดชอบยังไงฮะ!” นางโสมศรีโวยวายเสียงดังลั่นห้องพัก ไทเกอร์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องให้เขารับผิดชอบยังไงนางโสมศรีถึงจะพอใจ ค่ารักษาพยาบาล เงินทองต่าง ๆ ก็มีใช้ไม่ขาดมือ “ฉันจะบอกพ่อแก ดูซิยังจะชูหางลูกเมียน้อยอย่างแกอยู่ไหม ไอ้ลูกเมียน้อย!”ไทเกอร์ได้แต่กัดฟันกรอด ๆ ให้โดนตบโดนตีก็ไม่เคยเจ็บเท่าโดนด่าลูกเมียน้อย“หายใจหายคอหน่อยครับคุณนาย เดี๋ย

“ปล่อย” น้องหนูพยายามดึงมือกลับ ไม่อยากพูดด้วยเลยสักนิด กลัวเขาจะโกหกเธออีก“เหนือขอโทษ น้องหนูให้โอกาสเหนือได้ไหม เหนือพร้อมจะสารภาพทุกอย่างเลย จริง ๆ นะ” น้ำเหนือทำหน้าอ้อนเมื่อเธอหันมามอง น้ำเหนือในวันนี้ ไม่ใช่เด็กเนิร์ดที่เธอรู้จักอีกต่อไปแล้ว“เราไม่รู้จักกัน” น้องหนูหันหน้าหนี ก็น้ำเหนือที่นั่งข้าง ๆ เขาหล่อเกินกว่าจะเป็นเพื่อน หล่อเกินกว่าจะรู้สึกดีด้วย คนคนนี้ไม่ใช่คนที่เธอเคยไว้ใจ“น้องหนู… ไหนว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไง ไหนบอกจะอยู่กับเหนือในวันที่เหนือเสียใจที่สุด น้องหนูลืมหมดแล้วเหรอ” ในวันที่แม่ฆ่าตัวตาย เขาได้น้องหนูคอยอยู่เป็นเพื่อนด้วยการวีดีโอคอล น้องหนูที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเขา เขาไม่น่าหลอกเธอเลย“นิยามคำว่าเพื่อนของนายเป็นแบบไหนเหรอ โป้ปด โกหก หักหลัง ทรยศ แบบนั้นเหรอ เพื่อนของนาย”“…” พูดมาทีทำเอาเขาไม่มีคำแย้งกลับเลย“ปล่อยมือซะ และอย่ามาเจอหน้ากันอีก” ความไว้ใจที่มี เพื่อนที่ดีคนเดียวในชีวิตตั้งแต่เคยเจอมา แท้ที่สุดคือการปั้นเรื่องปรุงแต่งเพื่อโกหกทุกอย่าง“การรู้จักกันของเราอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ความรู้สึกที่เหนือมีให้น้องหนูมันคือความรู้สึกจริง ๆ จาก

“อ่า ครับ ผมขอตัวนะครับ” ลูกน้องขานรับ“อ้าว คุณปุ้ยจะไม่ช่วยน้องหนูเปลี่ยนเสื้อผ้าคุณไทเหรอคะ”“เอ่อ พอดีผมมีงานต้องไปทำต่อครับ ขอตัวนะครับ” ไอ้ปุ้ยอยู่ก็ได้โดดลูกถีบนายน่ะสิ ไม่เอา ไม่เสี่ยงด้วยหรอก ไปดีกว่า“อะ อ้าว แบบนี้น้องหนูจะแก้ผ้าคุณไทยังล่ะ” ได้แต่มองตามคุณปุ้ยตาละห้อยต้องแก้ผ้าคุณไทสองต่อสอง แล้วหุ่นคุณไทก็น่ามองซะด้วย แย่แน่เลย“เอาเถอะน่าน้องหนู นั่นสามี แก้ได้” พูดปลอบตัวเองแล้วก็เดินเข้าห้อง มองร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆน้องหนูมองคนเมาไม่ได้สติอยู่ครู่ใหญ่ ๆ จากนั้นจึงนั่งลงข้างกายเขา เริ่มปลดกระดุมเสื้อของไทเกอร์ออก“นี่กินหรืออาบกันนะ” กลิ่นคลุ้งไปหมดเลย แบบนี้คงต้องเช็ดตัวสินะ ทั้งที่เมื่อครู่คิดเอาไว้ว่าจะไม่เช็ดแล้วเชียว ถอดกระดุมเสื้อออกหมดแล้วคราวนี้ก็กางเกงไงปลดเข็มขัดแล้วก็รูดซิปลง พลางท่องจำให้ขึ้นใจ “สามี คุณไทคือสามี มองได้ จับได้สัมผัสตรงไหนก็ได้”หมับ!“ฮื้อ! คุณไททำอะไรคะ” มือน้องหนูถูกคว้าและดึงร่างโถมลงไปหาคุณไท คุณไทปรือตาขึ้นมามอง“เด็กอ้วน”“คะ”“รักพี่ไหม” มาถามความรักอะไรตอนเมากันเล่า “รักพี่ไหมครับ”“รักค่ะ” ก็รัก