KABANATA 31

PA PA! GISING NA! SCHOOL NA!"Pa pa! Gising na! School na!"Malakas na yugyog ang naramdaman ko sa balikat ko. Bumungad sa paningin ko ang dalawang pares ng matang nagniningning sa tuwa. 5 years old na sila. Si Victor at Isabelle. Tumangkad na sila, mas makulit, at lalong nagpakita kung gaano sila katalino para sa kanilang edad."5 more minutes lang, anak," bulong ko nang inaantok pa rin, tinatakpan ko ng unan ang kalahati ng mukha ko.Pero hindi papayag si Isabelle. Hinila niya ang buhok ko nang bahagya, sapat para magising ako nang tuluyan."Pa pa! Late na tayo! Galit na si Teacher!"Napabangon ako agad. Sa tabi ko, nakahiga pa rin si Megan, nakangiti lang habang pinapanood kami. Limang taon na rin kaming puyat, pero ibang klase na ng pagod ito. Hindi na puyat dahil sa giyera, baril, o kalaban. Ito ay school puyat—pagod pero puno ng saya."Good morning, mga anak ko," bati ko nang may malawak na ngiti. Hinalikan ko ang noo ni Victor, sunod naman kay Isabelle. "Alam niyo ba? Grade 1 n

KABANATA 32

DAMIEN HARRINGTON POV – 5 YEARS + 2 WEEKS. 7:00 AM. SCHOOL GATE"Pa pa... ayaw ko po pumasok," mahinang bulong ni Victor habang lalong humihigpit ang hawak niya sa kamay ko. Nakayuko siya, tinatago ang mukha sa likod ko. "Baka po binully ulit ako ni Mark. Takot po ako."Agad akong lumuhod para maging kapantay ng kanyang mata. Hinawakan ko nang mahigpit at malambing ang kanyang maliliit na balikat."Victor, anak," malumanay kong sabi. "Tandaan mo pa ba yung tinuro ko sa'yo noong nakaraang linggo? Kapag sinabi nila na 'anak ka ng kriminal'... ano ang isasagot mo?"Tumingin siya sa akin, may luha sa gilid ng mata pero pinipilit niyang maging matapang. "Oo po... sasabihin ko: 'Oo, pero ako ay anak ng mabuting Mama at Papa.'""Yan, tama," hinalikan ko ang kanyang noo at ngumiti. "Pero ngayon... may idadagdag pa tayo. Sasabihin mo rin: 'At ikaw din, sigurado akong anak ka rin ng mabuting Mama at Papa. Kaya magkaibigan na lang tayo, hindi kaaway.' Okay ba 'yun?"Sa tabi namin, nakatayo si Is

KABANATA 33

DAMIEN HARRINGTON POV – 5 YEARS + 3 MONTHS. 8:00 AM. SCHOOL AUDITORIUM "Pa pa... kinakabahan po ako," mahinang bulong ni Victor habang mahigpit na nakahawak sa kamay ko. Naka-suot siya ng prinsipe costume—ang korona ay gawa lang sa karton at ginto na papel, pero sa paningin ko, mukha siyang pinakamagandang prinsipe sa buong mundo. Seryoso ang mukha niya, pero ramdam ko ang panginginig ng maliliit niyang daliri. "Normal lang 'yan, anak," bulong ko pabalik sabay punas ng kaunting pawis sa kanyang noo gamit ang panyo ko. "First school play mo 'yan eh. Ako nga, kinikilig at kinakabahan pa rin para sa'yo." Sa kabilang gilid ng stage, nakatayo si Isabelle. Naka-pink na prinsesa dress siya, may makintab na glitter na korona sa ulo, at ang buhok niya ay maayos na nakapusod. Pero kahit ang ganda at tapang niya, nakita kong mahigpit ang hawak niya sa kamay ni Megan. "Ma ma," bulong ni Isabelle habang nakatingin sa kanyang ina. "Pag nakalimutan ko po ang lines ko... tulungan mo po ako ha?"

KABANATA 34

DAMIEN HARRINGTON POV – 6 YEARS OLD. 6:00 AM. KUSINA"Pa pa! Hindi na ako kakain! Late na po ako!" sigaw ni Victor habang nagmamadaling tumakbo palapit sa lamesa. 6 years old na siya ngayon, naka-uniporme ng Grade 2—bagong gupit, bagong backpack, bagong sapatos, at may dalang kakaibang liwanag sa mga mata niya na hindi ko nakita noon. Parang may dalang kilig ang buong pagkatao niya."Victor, anak, kumain ka muna ng konti," malumanay kong sabi sabay ilagay ng mainit na scrambled egg at toast sa plato niya. "Bakit ba nagmamadali nang ganyan? May mahalaga bang gagawin sa school?"Napayuko siya agad, namula ang buong pisngi hanggang tenga. "Wala naman po, Pa pa. Gusto ko lang po makarating nang maaga."Sa kabilang upuan, nakaupo si Isabelle—kambal niya, parehong 6 years old. Walang pakialam sa paligid, tuloy-tuloy lang ang pagkain niya ng tinapay. Bigla siyang tumigil, tumingin kay Kuya, at ngumisi nang malaki."Kuya... may crush ka no?" asar niya nang malakas."GAGO, Isabelle!" bulong ni

KABANATA 35

DAMIEN HARRINGTON POV - 7 YEARS OLD. 5:00 AM. GARAGE"Pa pa! Tulong! Puputok na ang bulkan!" sigaw ni Victor habang tumatakbo papalapit sa akin, halos matisod pa sa sarili niyang paa.Pitong taong gulang na siya ngayon, at Grade 3 na sa eskwela. Ngayon na ang kanilang Science Fair, at ang proyekto nilang magkasama ng kaklase niyang si Sofia ay tinawag nilang “Baking Soda Volcano”. Ilang gabi na kaming nagpaplano nito, pero parang ngayon lang siya naging ganito ka-excited—o dapat ko bang sabihing kabado?"Dahan-dahan lang, anak," sabi ko habang inaayos ang hawak kong makapal na karton na magiging hugis ng bundok. Nasa kabilang panig naman si Megan, abala sa pagpipintura ng pulang kulay na magsisilbing agos ng lava. May bahid pa ng pintura sa kanyang pisngi at dulo ng ilong."Damien," sabi niya habang hindi inaalis ang tingin sa kanyang ginagawa. "Dati, CEO ka ng kumpanyang may halagang 100 bilyon. Ngayon, CEO ka naman ng bulkan. Sa totoo lang, parang mas mahirap pa ito."Tumawa ako nan

CHAPTER 36

“AKIN YAN KUYA!” sigaw ni Isabelle, puno ng determinasyon habang mahigpit niyang hawakan ang kahon ng Lego set. 8 years old na siya, Grade 4 na, and even though maliit pa ang kamay niya, parang ayaw niyang bitawan ang gusto niya no matter what.“HINDI! AKIN YAN!” sagot pabalik ni Victor sabay hila nito pabalik sa kanya. 8 years old din siya—just four minutes apart noong pinanganak sila—pero lagi niyang ipinagtatanggol kung ano ang sa tingin niya ay talagang sa kanya. “Ako ang bumili nito! Ipon ko ‘yun ng three months—every single barya mula sa baon ko, hindi galing sa iba!”“Akin dapat!” iginiit pa rin ni Isabelle, nagsisimula nang mangilid ang luha sa mga mata niya. “Kasi prinsesa ako! Sa school play and in real life too!”“Prinsesa ka lang sa stage!” sigaw pabalik ni Victor, nawawalan na siya ng pasensya. Sa sobrang galit, itinulak niya ang kapatid niya nang bahagya—not out of bad intention, pero dahil hindi na niya alam paano i-handle ang nararamdaman niya.Pero sapat na ang tulak