Lahat ng Kabanata ng FOREVER MINE, MRS. CEO : Kabanata 11 - Kabanata 20

Walang gulo sa biyahe. Walang anunsyo. Pero halos tumigil ang tibok ng puso ko tuwing sumisilip ako kay Damien. Nakatulog siya sa upuan sa tabi ko. Wala siyang matandaan sa mga pangyayari nitong nakaraang tatlong araw. Wala siyang maalala sa pangakong “Sa’yo ako”. Wala siyang maalala sa gabing magkayakap kaming natulog bilang mag-asawa. Pero kahit ganoon, mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko. Sadyang mahigpit, tila dikta ng kanyang katawan at puso kahit hindi na ito matandaan ng kanyang isip. “Ma’am, sampung minuto na lang po, lulapag na tayo,” paalala ng piloto. Tauhan ito ni Damien, pero kahit ang mukha nito ay hindi na kilala ng asawa ko. “Salamat,” mahina kong sagot. Tinitigan ko ang isla sa ibaba. Maliit lang ito. Puno ng matatandang puno. Puro buhangin. At sigurado ako… puro bitag din ang naghihintay doon. May nakita akong sobre na nakapatong sa mesa. Nakatali ito ng pulang laso, at kilalang-kilala ko ang sulat-kamay—kay Lila. “MALIGAYANG PAGDATING SA HONEY

2 WEEKS AFTER THE WAREHOUSE FIRE Akala ko tapos na. Patay na si Victor. Sunog na yung warehouse. Tahimik na sa mansyon. Pero nung nagising ako kaninang umaga… nagsusuka ako. Pangatlong beses na ‘to this week. “Ma’am, okay lang po kayo?” tanong ni Yaya Rosa. “Okay lang,” sagot ko habang pilit na ngumingiti. Pero pagpasok ko sa banyo, tumingin ako sa salamin. Maputla ako, pumapayat, at laging inaantok. Kinuha ko yung pregnancy test na itinago ko sa drawer. Bumili ako nung nakaraan sa pharmacy nang palihim. Isang linya. Tapos naging dalawa. POSITIVE. Napahawak ako sa lababo. Buntis ako. Buntis ako kay Damien. Pero… anak din ako ni Victor. Half-sister ko si Damien sa dugo. “Anak ng demonyo,” bulong ko. Tumulo agad ang luha ko. “Anak ng halimaw.” Pumasok si Damien nang hindi tumitigil sa pagkatok—sanay na siya gawin ‘yon. “Megan? Bakit ka—” Natigilan siya nung nakita nung hawak kong test. Tahimik lang. Limang segundo. Sampung segundo. Tapos lumuhod siya sa harap ko nang dahan

DAY 1 • NEW YORK SUPREME COURT • 8:00 AM Ang lamig ng aircon, pero pinagpapawisan ako nang husto. Naka-simple lang ako ng navy dress na nakatago nang maayos ang tiyan ko. 14 weeks na ang dinadala namin. Pero sa paningin ng iba… tinatawag nilang “incest baby” ang magiging anak namin. Sa kabilang dulo ng kwarto, nakaupo si Marcus. Suot ang three-piece suit, nakangisi nang nakakakilabot. Katabi niya ang abogado niya—sinasabing nagkakahalaga ng $2,000 bawat oras ang serbisyo nito. Sa gitna, nakaupo si Judge Martinez. Matanda, seryoso, at walang bakas ng emosyon sa mukha. “Case number 24789. Marcus Harrington versus Damien at Megan Harrington. Pre-filing for custody at DNA paternity test. Bailiff, tawagin ang unang testigo.” Tumayo ang abogado ni Marcus. “Your Honor, ang kliyente ko ang lehitimong tagapagmana ni Victor Harrington. Ang mga nasasakdal ay magkapatid sa ama. Ang kanilang pagsasama ay labag sa batas ng New York. Ang kanilang magiging anak ay bunga ng incest. Hindi sila kar

DAMIEN HARRINGTON POV 48 HOURS AFTER THE COURT WINAkala ko tapos na. Akala ko panalo na kami.DNA cleared. Kasal legal. Marcus talo sa korte. Sabi ng lawyer niya, nasa Europe na daw siya.Mali ako.3:17 AM. Tumunog ang phone ni Megan. Unknown number. Video call.Pagkasagot niya… nanlamig ang buong katawan ko.Si Mama Lena. Nakatali sa upuan, may tape sa bibig, at duguan ang mga labi. Sa likod niya, nakatayo si Marcus — nakangisi, hawak ang lighter. Sa paanan ni Mama, may lata ng gasolina.“Good evening, Kuya. Ate,” pang-aasar ni Marcus sa camera. “Namiss niyo ba ako?”“MARCUS!” sigaw ko at biglang tumayo mula sa kama. “Bitawan mo siya!”“Shhh…” nilagay niya ang daliri sa labi. “Huwag maingay, baka magising ang mga kapitbahay.”Tumingin siya sa orasan sa likod niya. “May 12 oras ka, Damien. 12 oras para magdesisyon. Ibigay mo sa akin ang buong Ratajkowski Group — signed, sealed, fully transferred… o gagawin kong sunog na abo si Tita Lena.”Pinatay niya ang tawag.Naiwan kaming tahim

DAMIEN HARRINGTON POV 1 WEEK AFTER ICU | HARRINGTON TOWER, BOARDROOM Akala ko patay na siya. Sampung taon akong naniwala. Sabi nila, namatay si Victor Harrington Sr. sa isang pagsabog ng yate. Ako ang nag-asikaso ng libing. Ako ang humawak bilang CEO sa edad na bente-dalawa. Mali ako. Tumunog ang elevator. Ding. Pagbukas ng pinto… nandoon na siya. Limampu’t walong taong gulang. Nakasuot ng puting terno, may hawak na itong tungkod. Ang mga mata niya ay kulay abo — katulad ng sa amin. Pero walang buhay ang tingin niya. Ang mga mata ko, may puso pa. Dahil kay Megan. “Magandang umaga, anak,” ngumisi si Victor Harrington Sr. “Namimiss mo ba ako?” Nakatayo ako at hindi makagalaw. Ang kamay ko ay nasa ilalim ng mesa, mahigpit na nakahawak sa baril. Sa tabi ko si Megan. Pitong buwan na siyang buntis. Nakasuot ng pormal na damit, at walang bakas ng takot sa kanyang mga mata. Hawak niya ang kamay ko sa ilalim ng mesa, mahigpit. “Huminga ka lang,” bulong niya. “Pamilya tayo. Magtutulunga