《FOREVER MINE, MRS. CEO 》全部章節：第 21 章 - 第 27 章

DAMIEN HARRINGTON POV3 Weeks After ICU • 8 Months Pregnant na si MeganHindi pa ganap na bumabalik ang aking lakas. Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula noong tinamaan ako ng bala at dinala sa kritikal na bahagi ng ospital. Ang bawat galaw ay may kasamang hapdi sa dibdib, at ang pagtayo pa lang ay nakakapagpahina ng aking mga tuhod. Ngunit pinilit kong ituwid ang aking katawan at humakbang paalis sa kama. Dahil sa oras na ito, hindi sapat ang pahinga. Kailangan kong kumilos.“Damien, umupo ka muna,” mariing sabi ni Megan habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Walong buwan na ang kanyang tiyan—malaki, mabigat, at halos handa nang ilabas ang aming mga anak. Mabagal ang kanyang mga hakbang, ngunit sa kabila ng kanyang kalagayan, mas matatag pa rin ang kanyang tingin kumpara sa akin. “Sabi ng doktor, kailangan mong manatiling nakahiga ng anim na linggo para tuluyang gumaling ang iyong sugat.”Napangiti ako nang mapakla, kahit na mahina pa ang aking boses. “Manatili sa kama habang si

MEGAN HARRINGTON POV DAY 5 AFTER BIRTH HARRINGTON MANSION, MASTER SUITE “Dahan-dahan lang, Megan. Huwag pilitin ang sarili mo.” Naririnig ko pa rin ang boses ni Damien sa likod ko habang sinusubukan kong umupo nang tuwid sa kama. Limang araw na ang nakalipas mula nang ipanganak ang kambal, pero ang hapdi ng tahi mula sa CS ay parang bago pa rin sa tuwing gumagalaw ako. Masakit, totoo, pero iba ang pakiramdam kapag nakikita ko silang dalawang payapang natutulog sa duyan sa tabi ko. Si Victor Jr. ngayon ay mas kalmado na kumpara noong nasa ospital pa kami. Ang matinding pag-iyak dahil sa colic ay unti-unti nang nawawala, pero nananatili ang ugaling madalas magising sa gabi para humingi ng gatas. Si Isabelle naman ay nananatiling tahimik, matiyaga, at tila laging nakamasid sa paligid — parang may sariling mundo sa kanyang maliliit na mata. “Okay lang ako,” sagot ko habang marahang hinahaplos ang pisngi ni Isabelle. “Kailangan ko nang kumilos. Ayokong maging pasanin lang sa bahay

DAMIEN HARRINGTON POVAlas-singko pa lang ng madaling-araw pero gising na naman ako. Parang may built-in alarm clock na tumatakbo sa utak ko tuwing may naririnig akong mahinang ungol mula sa tabi ko. Pagmulat ko ng mata, nakita ko si Victor na kinakabuhol ang kanyang maliliit na kamay at medyo namumula ang mukha—senyales na magsisimula na naman ang kanyang pag-iyak dahil sa pananakit ng tiyan.Tumayo ako nang dahan-dahan para hindi magising si Megan at si Isabelle. Anim na buwan na ang nakalipas mula noong dumating ang kambal sa buhay namin, at anim na buwan ko ring natutunan ang sining ng pagiging isang ganap na ama. Dati, ang alam ko lang ay kung paano magpatakbo ng kumpanyang may bilyun-bilyong halaga, kung paano gumawa ng estratehiya para lumago ang negosyo, at kung paano harapin ang mga kalaban sa mundo ng korporasyon. Pero ngayon? Mas komplikado pa ang trabaho ko bilang “CEO ng bahay” kaysa sa anumang posisyon na hawak ko noon.“Shhh… nandito si Papa,” bulong ko habang kinakarga