All Chapters of FOREVER MINE, MRS. CEO : Chapter 21 - Chapter 30

DAMIEN HARRINGTON POV3 Weeks After ICU • 8 Months Pregnant na si MeganHindi pa ganap na bumabalik ang aking lakas. Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula noong tinamaan ako ng bala at dinala sa kritikal na bahagi ng ospital. Ang bawat galaw ay may kasamang hapdi sa dibdib, at ang pagtayo pa lang ay nakakapagpahina ng aking mga tuhod. Ngunit pinilit kong ituwid ang aking katawan at humakbang paalis sa kama. Dahil sa oras na ito, hindi sapat ang pahinga. Kailangan kong kumilos.“Damien, umupo ka muna,” mariing sabi ni Megan habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Walong buwan na ang kanyang tiyan—malaki, mabigat, at halos handa nang ilabas ang aming mga anak. Mabagal ang kanyang mga hakbang, ngunit sa kabila ng kanyang kalagayan, mas matatag pa rin ang kanyang tingin kumpara sa akin. “Sabi ng doktor, kailangan mong manatiling nakahiga ng anim na linggo para tuluyang gumaling ang iyong sugat.”Napangiti ako nang mapakla, kahit na mahina pa ang aking boses. “Manatili sa kama habang si

MEGAN HARRINGTON POV DAY 5 AFTER BIRTH HARRINGTON MANSION, MASTER SUITE “Dahan-dahan lang, Megan. Huwag pilitin ang sarili mo.” Naririnig ko pa rin ang boses ni Damien sa likod ko habang sinusubukan kong umupo nang tuwid sa kama. Limang araw na ang nakalipas mula nang ipanganak ang kambal, pero ang hapdi ng tahi mula sa CS ay parang bago pa rin sa tuwing gumagalaw ako. Masakit, totoo, pero iba ang pakiramdam kapag nakikita ko silang dalawang payapang natutulog sa duyan sa tabi ko. Si Victor Jr. ngayon ay mas kalmado na kumpara noong nasa ospital pa kami. Ang matinding pag-iyak dahil sa colic ay unti-unti nang nawawala, pero nananatili ang ugaling madalas magising sa gabi para humingi ng gatas. Si Isabelle naman ay nananatiling tahimik, matiyaga, at tila laging nakamasid sa paligid — parang may sariling mundo sa kanyang maliliit na mata. “Okay lang ako,” sagot ko habang marahang hinahaplos ang pisngi ni Isabelle. “Kailangan ko nang kumilos. Ayokong maging pasanin lang sa bahay

DAMIEN HARRINGTON POVAlas-singko pa lang ng madaling-araw pero gising na naman ako. Parang may built-in alarm clock na tumatakbo sa utak ko tuwing may naririnig akong mahinang ungol mula sa tabi ko. Pagmulat ko ng mata, nakita ko si Victor na kinakabuhol ang kanyang maliliit na kamay at medyo namumula ang mukha—senyales na magsisimula na naman ang kanyang pag-iyak dahil sa pananakit ng tiyan.Tumayo ako nang dahan-dahan para hindi magising si Megan at si Isabelle. Anim na buwan na ang nakalipas mula noong dumating ang kambal sa buhay namin, at anim na buwan ko ring natutunan ang sining ng pagiging isang ganap na ama. Dati, ang alam ko lang ay kung paano magpatakbo ng kumpanyang may bilyun-bilyong halaga, kung paano gumawa ng estratehiya para lumago ang negosyo, at kung paano harapin ang mga kalaban sa mundo ng korporasyon. Pero ngayon? Mas komplikado pa ang trabaho ko bilang “CEO ng bahay” kaysa sa anumang posisyon na hawak ko noon.“Shhh… nandito si Papa,” bulong ko habang kinakarga

MEGAN HARRINGTON POV – 7 MONTHS. 8:00 AM. HOME OFFICE“Ma’am, Board Meeting in 10 minutes,” paalala ng aking personal assistant mula sa kabilang linya ng laptop.Tumingin ako sa screen at dahan-dahang sumagot, “Okay, pero naka-mute muna ako sandali. May gumagapang kasi dito sa mesa at baka maabala tayo.”Hindi ko na kailangang lumingon nang malaman ko kung sino iyon. Si Victor Jr. ay pitong buwan pa lamang, pero mabilis na natutong gumapang. Sa bawat paggalaw niya, tila may kakaibang lakas na nagtutulak sa kanya palapit sa akin. Sa isang iglap, naramdaman ko ang mahinang paghila sa gilid ng aking laptop, at nang lumingon ako, nakita ko ang kanyang maliliit na kamay na sabik na abutin ang anumang bagay na nasa harap niya.Sa kabilang panig naman, si Isabelle ay abala sa paghawak sa gilid ng aking mesa. Ang kanyang mga paa ay matatag na nakatapak sa sahig, at bigla siyang bumulong nang malinaw, “Ba ba! Ma ma!”Bago pa man ako makasagot, naramdaman kong binitawan niya ang kanyang hawak.

MEGAN HARRINGTON POV – 9:00 AM • GARDEN • 1ST BIRTHDAYSimple lang ang handa. Mga puting lobo, isang kahoy na mesa, at isang cake na may nakasulat na “1”. Walang daan-daang bisita. Walang media.Kaming lima lang: ako, si Damien, sina Victor, Isabelle, si Mama, at si Kuya Marco.“Maligayang unang kaarawan sa mga apo ko!” masiglang sigaw ni Mama. May dala siyang pansit at lechon manok — hindi galing sa mamahaling restawran, lutong-bahay lang.Si Victor ay isang taong gulang na at tumitimbang ng 22 lbs. Nakakatakbo na siya, hawak ang kamay ni Damien. Si Isabelle naman ay 20 lbs, at nakakalakad na rin nang maayos habang nakakapit sa daliri ko.“Anak, hipan niyo ang kandila,” anyaya ko sa kanila. Dahan-dahan kong inalalayan ang kanilang mga kamay.Isa… dalawa… tatlo…Puuuuh! Sabay nilang hiningahan, pero hindi agad namatay ang apoy. Sabay-sabay kaming napahagalpak sa tawa.“Gumawa na kayo ng wish!” sabi ni Damien habang lumuluhod sa harap namin. “Anong hiling niyo, mga anak?”“Ma… ma!” taw