Semua Bab สวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ): Bab 11 - Bab 20

12 : โจรภูเขา“เมื่อไหร่พี่สาวจะกลับมาขอรับ เสี่ยวอี้คิดถึงพี่สาวมากเลยขอรับพี่ใหญ่”เสี่ยวอี้เด็กน้อยตัวกลมผิวขาวนั่งเบะปากงอแงบนตักท่านแม่ เขาคิดถึงพี่สาว ท่านแม่บอกว่าพี่หญิงไปหาของอร่อย เขาอยากกินของอร่อยที่พี่สาวแอบเอามาให้กินตอนดึก ๆ อีกเยอะ ๆเมื่อไหร่ที่พี่สาวจะกลับมาหาเสี่ยวอี้“นั่นน่ะสิอาสือ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วนะ ไม่รู้ป่านนี้เหยาเอ๋อร์จะเป็นอย่างไรบ้าง แม่เป็นห่วงน้องเหลือเกิน”มือบางรวบกอดบุตรชายคนเล็กบนตัก หันไปพูดกับบุตรชายคนโตที่เข้ามานั่งในรถม้าด้วยกันในเวลาเที่ยงวันนางเป็นห่วงเหยาเอ๋อร์ ถึงจะรู้ว่าบุตรสาวเก่งแค่ไหน แต่คนเป็นแม่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี บุตรสาวทั้งคน“เหยาเหยารับปากกับลูกว่าจะไปไม่เกินสามวัน เรารอกันอีกหน่อยเถอะขอรับ ท่านแม่อย่าคิดมาก ข้าเชื่อว่าน้องจะกลับมาอย่างปลอดภัย”เหวินซานสือเอ่ย น้องของเขาเก่งมากขนาดนั้นจะต้องกลับมา น้องสาวถึงขนาดทำให้กิ่งไม้เล็ก ๆ กลายเป็นมีดสั้นได้ ไหนจะพลังรักษาที่แข็งแกร่งนั่นอีก เขาจึงเชื่อว่าเหยาเหยาต้องมีพลังที่ไม่ธรรมดาแต่หากภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ถ้าน้องสาวยังไม่กลับมา พวกทหารจะต้องสงสัยแน่เหวินซานสือนั่งคุยกับท่านแม่แ

14 : เจียงหยง“ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันทำเช่นนั้น”“อ้อ เช่นนั้นหรือ...” หญิงสาวเอ่ยเสียงยียวน ยิ่งทำให้ชายชุดดำโมโหเลือดขึ้นหน้า“แม่นาง เจ้าจงตายซะ!”สิ่งที่บุรุษในโลกนี้เกลียดที่สุดคือการโดนกดข่ม ดูถูก การโดนหยามหน้า ยิ่งบุคคลนั้นเป็นสตรีด้วยแล้ว ชายผู้ที่คิดว่าตนเองเป็นใหญ่เหนือกว่าสตรีย่อมไม่ยินยอมมือสังหารคนนี้ก็ไม่เว้นหึ ผู้ชายอย่างไรก็เป็นผู้ชายโดนปั่นเข้าหน่อยก็โกรธจนขาดสติ แต่ก็ดีนางจะได้กำจัดมันได้ง่าย ๆชายฉกรรจ์พุ่งเข้ามาพร้อมจิตสังหารหวังจะบั่นคอสตรีปากเก่งให้ตกตายด้วยน้ำมือตนเองในกระบี่เดียวทว่ามันก็ต้องแปลกใจเมื่อหญิงสาวไม่หลบ มุมปากจึงหยักยิ้มเหี้ยมเมื่อคิดว่ามันจะชนะนางได้อย่างง่ายดาย สตรีอย่างไรก็เป็นสตรี จะสู้บุรุษอย่างมันได้ยังไง!ตึง“อั้ก!”ร่างสูงใหญ่ที่ฟันกระบี่ไปยังสตรีตรงหน้าเต็มแรงพลันโดนพลังสะท้อนกลับจนปลิวไปชนกับต้นไม้ด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แรงปะทะรุนแรงส่งผลให้ปวดร้าวไปทั้งร่าง ดวงตาคมฉายแววแปลกใจ“เป็นไปไม่ได้”มันกัดฟันข่มอาการบาดเจ็บภายใน แล้วใช้กระบี่ฟันเข้าไปยังร่างระหงรุนแรงกว่าครั้งแรก ทว่าทันทีที่คมกระบี่แตะโดนผิวหนังขาวนวล มันกล

16 : หนึ่งคนหนึ่งวิญญาณวิ่งหนีป่าราบ“นั่นเจ้าจะไปไหนนังหนู”ไท่ซ่างหวงร้องทักเมื่อเห็นว่านังหนูกระโดดลงจากรถม้าแวบเข้าไปในป่า ชายชราซึ่งกำลังดื่มด่ำบรรยากาศยามค่ำคืนต้องรีบลอยตามไปทันควัน“ข้ารู้สึกแปลก ๆ เจ้าค่ะไท่ซ่างหวง แล้วข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังร้องเรียก...ข้าจะเข้าไปในป่าดู ว่าแต่ท่านจะไปกับข้าหรือไม่เจ้าคะ”“ไปสิ! ข้าจะปล่อยให้เจ้าไปคนเดียวได้อย่างไร มีข้าไปด้วยถ้าหากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเจ้าได้ทัน”ชายชราเอ่ยเสียงแน่วแน่ ทำเอาหญิงสาวมองหน้าขวับ นี่เขาลืมไปแล้วหรือว่าตนเองเป็นเพียงวิญญาณโปร่งแสง ต่อให้เกิดอันตรายขึ้นกับนางไท่ซ่างหวงจะช่วยอย่างไรเล่า สื่อสารกับคนอื่นก็ไม่ได้นี่นาแต่ช่างเถอะ!นางอยากรู้แล้วว่าสัญชาตญาณจะพาไปเจอสิ่งใดเหวินชิงเหยาใช้พลังพิเศษเดินทางมากว่าครึ่งชั่วยามก็ถึงที่หมาย“นั่นมันถ้ำนี่เจ้าคะ ถ้ำมาอยู่กลางป่าแบบนี้ตามตำราบอกว่าต้องมีของดีซุกซ่อนอยู่ ไม่แน่ว่าในถ้ำนั้นอาจจะมีสมบัติ หรือไม่ก็สมุนไพรหายาก ข้าอยากเข้าไปดูเจ้าค่ะ”ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายเมื่อนึกถึงสมบัติในถ้ำ ไม่แน่ว่าสิ่งที่เรียกนางมาที่นี่อาจจะต้องการมอบสมบัติแห่งขุนเขาให้กับนางที่เป็นเ

18 : ช่วยเหลือบุตรชายเจ้าเมือง“นี่ สตรีผู้นี้เป็นใคร พวกเจ้ารีบมาลากนางออกไปสิ!”คนรับใช้ตะโกนสั่งคนคุ้มกันเกรงว่าคุณชายจะยิ่งเป็นอันตราย คนผู้นี้เป็นใครก็ไม่รู้ ประสงค์ร้ายต่อบุตรของนายท่านหรือเปล่า ดังนั้นนางจึงไม่ไว้ในใจครั้งนั้นผิดกับคนเป็นมารดาที่ไม่เห็นท่าทีทุกข์ร้อนของสตรีตรงหน้า ซ้ำนางยังทำทุกอย่างว่องไวเหมือนเคยทำมาแล้วเป็นร้อยพันครั้ง แม้จะมีเสียงขับไล่จากคนของนางให้ออกไป แต่สตรีผู้นี้กลับยังนิ่งสงบ“เจ้าเป็นหมอใช่หรือไม่” ฟางซินซินเอ่ยถามออกไปด้วยความs;y’“ไม่ใช่ แต่ข้าพอรู้วิชาแพทย์”“เช่นนั้นได้โปรดแม่นางช่วยบุตรชายข้าด้วย”“ต่อไปยามที่เขาชักเกร็งแบบนี้ต้องจับเขานอนตะแคงกันสำลักน้ำลาย จากนั้นก็รอหมอ สังเกตดูอาการว่าระหว่างนั้นอาการเป็นอย่างไรบ้าง”เหวินชิงเหยาพูดเสียงเรียบเรื่อยทว่าหนักแน่นในทุกถ้อยคำ ตอนที่นางลูบแผ่นหลังเล็ก ๆ ก็แอบส่งพลังรักษาเข้าไปเล็กน้อยให้เด็กได้สติเร็วขึ้น เพื่อไม่ให้คนอื่นผิดสังเกตนางจึงช่วยได้เล็กน้อย“ฮูหยินเจ้าคะ ไว้ใจได้แน่หรือเจ้าคะ”“เงียบน่า นางมาช่วยลูกของข้า อีกอย่างนางก็ไม่ได้ทำอะไรเสี่ยงอันตราย แค่จับลูกข้านอนตะแคงแค่นั้น”“แต่ว่า อ๊ะ

20 : สำรวจตลาดมืดชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชาที่ชาวเมืองเมืองเหนือแห่งนี้ต่างก็หวั่นเกรงเดินทางมาที่ท้ายหมู่บ้านแห่งหนึ่งพร้อมกับทองคำหนึ่งหีบ ในหีบเล็ก ๆ นั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำประมาณ 10 แท่ง เป็นจำนวนเงินหลายล้านตำลึงเงินหากผู้คนรู้เข้าว่าเจ้าเมืองกงขนหีบทองคำมาตอบแทนคนผู้หนึ่งเป็นจำนวนหลายล้านตำลึง เพียงหญิงสาวคนนั้นแค่จับกงหนานเป่านอนตะแคง(?) คงเป็นที่โจษจันกันไปทั่วเมืองเป็นแน่กงหนานโจวลงจากรถม้าท่าทางสง่างาม ก่อนหน้านี้เขาให้คนแจ้งมายังตระกูลเหวินแล้วว่าจะเข้ามาหาด้วยเรื่องอันใด ดังนั้นจึงมีคนรอรับเชิญให้ชายหนุ่มเข้าไปด้านในกงหนานโจวให้คนของเขาวางหีบทองคำนั้นลงต่อหน้าเหวินซ่งเยี่ยน ก่อนที่ดวงตาคมดุจะกวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับต้องการสำรวจ ทว่าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ครู่หนึ่งเขาก็ดึงสายตากลับมาเพิงพักตรงนี้ไม่ใหญ่มาก พอกันลมได้เท่านั้น แต่ทว่าด้านหลังกำลังก่อสร้างจวนหลังใหม่ขึ้น ซึ่งไม่รู้พวกเขาเอาเงินจากไหนสร้างจวน ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ถูกยึดเข้าคลังหลวงหมดแล้ว...จึงเป็นเรื่องที่น่าแปลกนักความแปลกของจวนนี้...ไม่อาจรอดพ้นความสงสัยของกงหนานโจวไปได้ทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจหรอก บาง