บททั้งหมดของ สวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ): บทที่ 1 - บทที่ 10

สวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ01 : สวมร่างพลิกชะตากุบกับ ๆ“พวกเจ้าเดินให้มันเร็ว ๆ เข้าสิ ชักช้ากันอยู่ได้ พวกข้าเหนื่อยรู้บ้างไหม!”“พวกข้าเดินไม่ไหวแล้ว ขอพักสักครู่ได้หรือไม่”“ไม่ได้!! หนทางข้างหน้ายังอีกยางไกลอย่ามัวแต่โอเอ้ รีบเดินเร็วเข้าสิ ไม่อย่างนั้นข้าจะเฆี่ยนพวกเจ้าให้หลังลายซะ!”เสียงของคนหลายคนรวมกับเสียงเท้าของม้าดังเข้ามาโสตประสาทของ ‘เหวินชิงเหยา’ ที่ตอนนี้นอนสลบไสลไม่ได้สติโดยไม่ทราบสาเหตุมา 7 วันแล้วแรกเริ่มคือตระกูลเหวิน ซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ในแคว้นฉี ได้รับพระราชโองการเนรเทศคนตระกูลทั้งตระกูลไปทางเหนือของแคว้น เนื่องจากจับได้ว่าตระกูลเหวินทุจริตทั้งการรับสินบนจากขุนนาง เรื่องลักลอบการขายเกลือซึ่งผิดกฎหมายบ้านเมืองและเรื่องที่ใหญ่ที่สุด คือมีหลักฐานว่า ‘เหวินซ่งหยาง’ รองแม่ทัพแดนใต้แอบติดต่อสื่อสารกับทหารนอกแคว้น ซึ่งเป็นภัยต่อราชสำนักอย่างยิ่ง เรื่องนี้ใช้เวลาไต่สวนไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็ได้ข้อสรุปว่าตระกูลเหวินกระทำผิดจริงราวกับมีการวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ เพราะการไต่สวนข้อมูลจริงเท็จ ไม่มีทางเสร็จได้ภายในหนึ่งสัปดาห์แน่นอนโทษของตระกูลเหวินคือเนรเทศทั้งตระ

03 : สายเกินไปท่ามกลางแสงแดดตอนกลางวันที่ร้อนระอุต่างคนต่างเหนื่อยจึงไม่ค่อยมีใครมาสนใจสองพี่น้องมากนัก แต่บางคนก็มองเหวินชิงเหยาด้วยสายตาสงสัยว่านางฟื้นตั้งแต่ตอนไหน ด้วยความที่เหวินชิงเหยาคนเก่าไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในจวนมากนัก จึงไม่ค่อยมีใครสนใจ“ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง?”“ท่านปู่กับท่านย่าอยู่ในรถม้าคันหน้า แต่ท่านลุงใหญ่รวมถึงท่านอาได้รับโอสถสลายพลังปราณเช่นเดียวกับพี่ อาการจึงน่าเป็นห่วงนัก ก่อนโดนเนรเทศโดนผู้มีวรยุทธ์โบยหนึ่งร้อยที ตอนนี้ท่านย่าและป้าสะใภ้ดูแลอยู่”‘เหวินซ่งหาน’ หรือท่านลุงใหญ่ที่เหวินซานสือพูดถึงเคยเป็นอดีตแม่ทัพทิศประจิม (ทิศตะวันตก) แต่ลาออกจากราชการมาแล้วนานกว่า 5 ปี เนื่องจากได้รับบาดเจ็บเรื้อรังจากสงครามต่างแคว้น ปัจจุบันเป็นผู้นำตระกูลเหวินแทนท่านปู่เหวินซ่งหานมีบุตรชาย 2 คน มีบุตรสาว 1 คน ทุกคนล้วนมีวรยุทธ์ แต่น่าเสียดายที่ได้รับโอสถสลายพลังปราณกันถ้วนหน้า แม้แต่เด็ก ๆ ในตระกูลก็ไม่เว้นโชคดีที่เหวินเสี่ยวอี้เป็นเด็กที่รากปราณมีปัญหาจึงไม่สามารถฝึกพลังได้ เด็กน้อยจึงรอดพ้นที่ต้องให้ยาสลายพลังปราณเพราะพวกเขาเกรงว่าจะโดนตระกูลเหวินกลับมาแก้แค้น ห

05 : ทำลายค่ายกล“นี่คือตำหนักเก่าของข้า”วิญญาณโปร่งแสงลอยนำหน้าเหวินชิงเหยามายังตำหนักใกล้ ๆ กับตำหนักเมื่อครู่ ซึ่งมันถูกยกให้เป็นสถานที่เก็บของเก่าที่ไท่ซ่างหวงนั้นหวงแหนมากตำหนักนี้ไม่มีผู้ใดเข้าไปด้านในได้ คนที่จะเข้าได้มีแค่ฮ่องเต้และนางกำนัลที่ต้องมาทำความสะอาดทุกวันเท่านั้น“ตำหนักที่เห็นเมื่อครู่เป็นตำหนักเก่าฮ่องเต้ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก”“แล้วท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมเจ้าคะ”ถามวิญญาณโปร่งแสงอ้างตัวเป็นไท่ซ่างหวง ซึ่งนางไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่มองจากลักษณะท่าทาง การแต่งตัวไม่ได้เรียบง่ายเหมือนชาวบ้านสามัญ ก็มีสิทธิ์ที่วิญญาณตนนี้จะเป็นอดีตฮ่องเต้จริง ๆ“ข้างในมีสมบัติ เจ้าอยากได้หรือไม่ ข้ายกสมบัติให้เจ้าหมดเลยนังหนู”ไท่ซ่างหวงเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทำเอาคนฟังหูผึ่งสมบัติ!ได้ยินไหมว่าไท่ซ่างหวงจะยกสมบัติให้นางทั้งหมด!“จริงหรือเจ้าคะ!”“ก็จริงสิ! ถึงข้าจะตายไปแล้วแต่ไม่ก็ไม่ตระบัติสัตย์หรอกนะ”ไท่ซ่างหวงเชิดใบหน้าขึ้น ขึ้นชื่อว่าองค์จักรพรรดิ ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันก็ตระบัติสัตย์ไม่ได้ ยกเว้นจะเป็นจักรพรรดิทรราชน่ะนะเหมือนเจ้าหลานชายตัวดีของเขานั่นอย่างไรนึกแล้วก็

07 : รักษาบิดาและทหารคนสนิท“ถ้าอาการบาดเจ็บของทุกคนยังหนักหนาเช่นนี้ ข้าคิดว่าเราเดินทางกันต่อไม่ได้แน่ ๆ”อี้ซานหนักใจเป็นอย่างมาก ร่างกายของทุกคนตอนนี้อย่าว่าแต่เดินทางไกลเลย แม้แต่ลุกขึ้นมานั่งยังเป็นเรื่องยาก พวกเขาจำต้องเร่งเดินทางออกไปจากเมืองหลวงเพื่อหลีกหนีสายตาของทหารและมือปราบถ้าคนพวกนั้นมาเจอเข้า แล้วเห็นว่านักโทษประหารยังไม่ตาย เมื่อนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่“ต้องรอเจียงหยงกลับมาก่อนแล้วค่อยวางแผนว่าจะเอาอย่างไรต่อไป ข้าเองก็ไม่อยากเสี่ยง ไม่แน่ว่าพวกนั้นอาจจะส่งคนติดตามสถานการณ์อยู่ก็ได้”หานจงคิดว่านอกจากเสี่ยงว่าอาการบาดเจ็บของทุกคนจะหนักขึ้น ยังเสี่ยงต่อการถูกพบเห็น อี้ซานคนเดียวไม่สามารถดูแลทุกคนได้แน่“ยังดีที่เจ้าและเจียงหยงเข้าไปช่วยรองแม่ทัพเหวินได้ทันเวลา รวมถึงช่วยหวังเซ่อและหานชุนหลานชายข้าด้วย สงสารก็แต่คนอื่น ๆ ที่ตกตายคากองเพลิง เฮ้อ ข้าไม่คิดเลยว่าฝ่าบาทจะพระทัยร้ายเช่นนี้”หานจงเป็นหมอมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นฝ่าบาทเป็นเช่นนี้ ฝ่าบาทไม่เคยทำร้ายกองกำลังทหารที่ไม่คิดก่อกบฎ กองกำลังทหารของแม่ทัพเหวินเป็นเช่นไรฝ่าบาททรงทราบดีแม่ทัพใหญ่ของกองทัพก็คือชินอ๋อง ซึ่งเป็

09 : ปลุกพลังพิเศษตกดึกร่างสูงสง่ายืนมองผืนดินกว้างในพื้นที่มิติด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าแฝงประกายอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลามีไรหนวดรำไร ส่งผลให้หน้าคมคายขรึมดุมากกว่าเดิมแม้ท่าทีจะดูเฉยชา แต่เขากลับยินดียิ่งนักที่บุตรสาวได้ครอบครองสิ่งวิเศษจากสวรรค์มิติที่สวรรค์ประทานพรดี...วาสนาเหยาเอ๋อร์ดียิ่งนักเบื้องหน้าเหวินซ่งหยางเป็นพื้นดินอันกว้างขวาง คะเนจากสายตาก็น่าจะราว ๆ เกือบยี่สิบหมู่ สระน้ำสีครามบ่อเล็ก ๆ ตัดกับพื้นหญ้าสีเขียว แม้จะไม่มีต้นไม้ให้ความร่มรื่น แต่อากาศในมิติกลับเย็นสบายไม่ร้อน แต่ก็ไม่หนาวจนเกินไปสายลมเย็นสบายลอยเอื่อยเข้ากระทบผิวหนัง ส่งผลให้เหวินซ่งหยางสดชื่นขึ้นอย่างน่าประหลาดกลิ่นไอดินที่ลอยออกมานั้นไม่ใช่ไอดินธรรมดา ล้วนเต็มไปด้วยพลังธรรมชาติอันหนาแน่น ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยพบสถานที่ไหนที่มีพลังแน่นหนาบริสุทธ์ขนาดนี้มาก่อน“ข้าใช้ที่นี่ฝึกพลังและเก็บสมบัติของไท่ซ่างหวง ที่นี่ยังไม่มีต้นไม้ ดอกไม้ หรือกระท่อมไว้นอนพักเพราะข้ายังไม่มีเวลาสร้างเจ้าค่ะ มันจึงดูโล่งไปหน่อย”“แค่นี้ก็วิเศษมากแล้วเหยาเอ๋อร์ สมกับเป็นมิติจากสวรรค์ที่แท้จริง”เหวินซ่งหยางเอ่ยน้ำเสียงภาคภ