บททั้งหมดของ ข้าเก็บท่านอ๋องมาเลี้ยง: บทที่ 11 - บทที่ 20

​ยามวิกาลเคลื่อนคล้อย เมฆดำทะมึนเริ่มก่อตัวบดบังแสงจันทร์ บรรยากาศภายนอกตำหนักอึมครึมราวกับพายุใหญ่กำลังจะเข้า ​ภายในห้องพักรับรองของเซิ่นหว่านชิง ก้อนขนสีขาวกำลังเดินวนไปวนมาอยู่บนตั่งไม้อย่างกระวนกระวายใจ จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวหน้ามุ่ยตึงยิ่งกว่าทุกวัน หางสีขาวสะบัดไปมาด้วยความร้อนรน... เมื่อไหร่เจ้าองครักษ์หน้าโง่นั่นจะมาเสียที! ​ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกดิน เขาวางแผนและออกคำสั่งเด็ดขาดกับ 'อิ่งอี' องครักษ์เงาคนสนิทเอาไว้แล้ว ว่าคืนนี้ให้หาข้ออ้างใดก็ได้ ไปเชิญตัวเซิ่นหว่านชิงพร้อมกับ 'อุ้มแมวตัวนั้น' มาที่ห้องนอนลับของเขาให้จงได้! ​ก๊อก... ก๊อก... ​"คุณหนูเซิ่น ขออภัยที่รบกวนยามวิกาลขอรับ" เสียงของอิ่งอีดังก้องขึ้นที่หน้าประตู "ชินอ๋องมีรับสั่งด่วน... ให้เชิญคุณหนูและเอ่อ... แมวของท่าน ไปเข้าเฝ้าที่ห้องบรรทมเดี๋ยวนี้ขอรับ" ​เซิ่นหว่านชิงที่กำลังนั่งหวีผมอยู่ขมวดคิ้วมุ่น "ดึกป่านนี้แล้วเนี่ยนะ? ทั้งยังให้พาแมวไปด้วย?" ​แม้นางจะงุนงงสับสน แต่ราชโองการของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินก็ไม่อาจขัดขืนได้ หญิงสาวจึงจำใจอุ้มเจ้าไป๋อวี้แนบอก แล้วเดินตามองครักษ์เงาฝ่าความมืดไปยังห้องลับส่วนตัวขอ

​รุ่งอรุณของวันใหม่ ข่าวลืออันแสนจะเผ็ดร้อนแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง!​เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อคืนที่ผ่านมา ชินอ๋องจ้าวหลิงเซียวผู้ได้ชื่อว่ารังเกียจสตรีและรักความสันโดษเป็นที่สุด ได้ให้องครักษ์ไปเชิญตัว ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่น’ เข้าพบเป็นการส่วนตัวถึงในห้องบรรทมลับยามวิกาล!​และที่ทำให้ชาวเมืองและเหล่าขุนนางต้องเบิกตาโพลงแทบสิ้นสติ ก็คือภาพในยามย่ำรุ่ง... เมื่อประตูห้องบรรทมเปิดออก เซิ่นหว่านชิงเดินก้าวข้ามธรณีประตูออกมาด้วย ‘สภาพอิดโรยขั้นสุด’ ใบหน้างดงามซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำดุจหมีแพนด้า สองขาสั่นพั่บๆ จนแทบจะก้าวเดินไม่ไหว ต้องให้สาวใช้อิงเอ๋อร์ช่วยพยุงร่างที่อ่อนระทวยนั้นขึ้นรถม้ากลับจวนไป!​“สวรรค์! ชินอ๋องช่างดุดันและร้อนแรงสมคำร่ำลือ! รังแกคุณหนูเซิ่นทั้งคืนจนฟ้าสางเชียวหรือนี่!”“บุรุษวัยเบญจเพสที่อัดอั้นมานาน ยามปลดปล่อยย่อมน่ากลัวเยี่ยงนี้แล!”​ข่าวลือถูกใส่สีตีไข่จนทะลุฟ้า ไปไกลจนถึงพระกรรณขององค์ฮ่องเต้น้อยในวังหลวง​ณ ตำหนักฉือหนิง ฮ่องเต้น้อยจ้าวอวี้เฉิน ทรงพระสรวลลั่นด้วยความเบิกบานพระทัย ทรงเกาะแขนพระมารดาแล้วเขย่าไปมาอย่างตื่นเต้น​“เสด็จแม่! ท่านได้

​ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยิ่งใหญ่ยาวเหยียดเคลื่อนตัวผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวง ท่ามกลางเสียงดนตรีมงคลและดอกไม้ที่โปรยปราย ในที่สุดก็เดินทางมาถึงหน้าประตูจวนชินอ๋องอันโอ่อ่าและกว้างใหญ่ไพศาล​จ้าวหลิงเซียวในชุดมงคลสีแดงเพลิงก้าวลงจากหลังอาชา เขาสืบเท้าเข้าไปประคองมือของเซิ่นหว่านชิงให้ก้าวลงจากเกี้ยว ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางนับร้อยที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน​เนื่องจากบิดามารดาของจ้าวหลิงเซียว (อดีตฮ่องเต้และฮองเฮาองค์ก่อน) ได้เสด็จสวรรคตไปหมดแล้ว พิธีการกราบไหว้ฟ้าดินตามธรรมเนียมเชื้อพระวงศ์จึงถูกจัดเตรียมไว้อย่างสมพระเกียรติ ณ โถงใหญ่ของจวนอ๋อง​เบื้องหน้าของบ่าวสาวคือแท่นบูชาที่ประดิษฐาน ‘ป้ายวิญญาณ’ ของอดีตฮ่องเต้และพระบิดาพระมารดา โดยมีฮ่องเต้น้อยจ้าวอวี้เฉินและไทเฮาเสด็จมาประทับเป็นองค์ประธานในพิธีแทนผู้อาวุโสสูงสุด​“ได้เวลาฤกษ์มงคล!” เสียงขันทีประกาศก้องกังวานไปทั่วโถง​จ้าวหลิงเซียวจับจูงมือที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยของเซิ่นหว่านชิงก้าวเดินไปหยุดอยู่กลางลานพิธี แววตาของเขาที่เคยมองทุกสิ่งบนโลกด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความสิริมงคล​“หนึ่ง... กราบไหว้ฟ้าดิน!”ทั้งสองห

​เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสสะเทือนแผ่นดิน บรรยากาศในเมืองหลวงต้าจ้าวก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ชนิดที่ว่านักเล่านิทานตามโรงเตี๊ยมต้องพากันเปลี่ยนบทประพันธ์แทบไม่ทัน!​ฉายา ‘พญายมเดินดิน’ ของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินจ้าวหลิงเซียวที่ผู้คนเคยหวาดผวา บัดนี้ถูกชาวเมืองลอบเปลี่ยนใหม่อย่างลับๆ ว่า... ‘พญายมผู้รัก(และกลัว)เมียยิ่งชีพ!’​วีรกรรมความ ‘เกรงใจฮูหยิน’ ของชินอ๋อง กลายเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของเหล่าขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็น...​กฎเหล็กสามก้าวห้ามสตรีเข้าใกล้ ยามใดที่มีนางกำนัลลอบส่งสายตาหวานเชื่อม หรือลูกสาวขุนนางคนใดบังเอิญเดินสวนทางมา ชินอ๋องผู้สง่างามจะเบิกตากว้าง แล้วกระโดดถอยหลังกรูดไปไกลถึงสามวา! พลางตวาดลั่นว่า "ถอยออกไปให้พ้นรัศมีข้า! หากฮูหยินข้ารู้เข้า ข้าจะถูก... เอ้ย! ข้าจะสั่งประหารพวกเจ้า!" (แน่นอนว่าขุนนางที่รู้ตื้นลึกหนาบาง ต่างแอบกลั้นขำ เพราะรู้ดีว่าท่านอ๋องกลัวโดนพระชายาเอา ‘กรรไกร’ มาตัดการสืบสกุลต่างหาก!)​เลิกงานตรงเวลายิ่งกว่านาฬิกาทราย ในอดีต จ้าวหลิงเซียวเคยนั่งสะสางฎีกาในท้องพระโรงจนดึกดื่น ทว่าเดี๋ยวนี้ พอถึงยามเซิน (15

​ข้า... ‘ไป๋อวี้’ ผู้สูงส่ง เริ่มรู้สึกว่าชีวิตแมวในจวนชินอ๋องนี่มันช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง!​หลังจากที่เจ้าก้อนแป้งน้อย ‘จ้าวหรง’ ลืมตาดูโลก ชีวิตของข้าก็มีแต่งาน งาน งาน! งานที่ว่าคือการต้องคอยวิ่งหนีฝ่ามืออวบอ้วนของนายน้อยที่ชอบมาดึงหางและขย้ำหูข้าเล่นทุกวี่ทุกวัน​ในขณะที่ข้ากำลังนอนทอดหงายขดตัวอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มกลางโถงรับรองเพื่อหลบลี้หนีภัย สายตาของข้าก็จับจ้องไปยังภาพที่เห็นจนชินตา... พญายมเดินดินผู้ยิ่งใหญ่กำลังนอนหนุนตักของทาสรัก ‘เซิ่นหว่านชิง’ ของข้าอย่างเคลิบเคลิ้ม ในมือของนางถือชิ้นผลผิงกั่วฝานบางๆ กำลังบรรจงป้อนเข้าปากเขาอย่างอ่อนโยน​ชิ... หวานเลี่ยนเสียจนข้าอยากจะคายปลาแห้งมื้อเช้าทิ้ง! ข้าเบะปากมองบน แมวอย่างข้าต้องมาทนดูบุรุษสตรีพลลอดรักกันทุกวัน!​แต่แล้ว... ในจังหวะที่จ้าวหลิงเซียวขยับตัวเปลี่ยนท่านอน ขาของเขาก็เหยียดออกจนพ้นชายเสื้อคลุมยาวที่เคยปิดบังไว้ เผยให้เห็นรองเท้าผ้าและถุงเท้าสีขาวสะอาดตาที่สวมอยู่...​แต่ทว่า! ตาของข้าพลันเบิกโพลง​จุดสีแดงสด... หยดโลหิต!​มันเป็นหยดเลือดเล็กๆ ที่ซึมอยู่บนขอบถุงเท้าสีขาวของเขาราวกับเพิ่งเกิดเรื่องเมื่อไม่นานนี้ ข้า