All Chapters of ข้าเก็บท่านอ๋องมาเลี้ยง: Chapter 1 - Chapter 10

​ยามวิกาลอันมืดมิด ณ ห้องหนังสืออันกว้างขวางภายในจวนชินอ๋อง​จ้าวหลิงเซียว ในชุดลำลองสีเข้มยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทรงสูง ปลายพู่กันตวัดตรวจฎีกาแผ่นดินอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แม้รอบกายจะเงียบสงัด ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่รังสีอำนาจอันน่าเกรงขามจนบ่าวไพร่ภายนอกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ท่านอ๋องหนุ่มยกจอกชาสมุนไพรที่เพิ่งส่งขึ้นมาอุ่นๆ ขึ้นจิบเพื่อไล่ความอ่อนล้า​ทว่า... ทันทีที่น้ำชาไหลลงสู่ลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวพลันเบิกกว้าง!​พิษร้าย!​ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจราวกับถูกเข็มหมุดนับพันเล่มทิ่มแทง ปราณชีพจรในร่างตีรวนจนปั่นป่วน จ้าวหลิงเซียวระเบิดโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำโต ทรุดกายลงกุมแผงอก บดบังทัศนวิสัยจนพร่าเลือน ในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างห้องหนังสือพลันถูกกระแทกเปิดออก มือสังหารในชุดดำสี่คนพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกระบี่แหลมคม หมายจะปลิดชีพผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่กำลังสิ้นฤทธิ์!​“ปกป้องท่านอ๋อง!”​เสียงเฉียบขาดของ อิ่งอี หัวหน้าองครักษ์เงาลับดังก้องขึ้น ทันใดนั้น เงาร่างสายฟ้าแลบนับสิบสายดิ่งลงมาจากเพดาน ห้องหนังสือกลายเป็นลานประหารในชั่วพริบตา เสียงโลหิตสาดกระเซ็นและเสียงกระบี

​ยามเช้าตรู่ ณ ท้องพระโรงอันโอ่โถงวิจิตรตระการตา​บรรยากาศรอบกายยังคงตึงเครียดและเงียบสงัดดั่งเช่นทุกวัน เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนก้มหน้าตัวสั่นระริกอยู่เบื้องล่าง รอคอยการเปิดม่านมุกของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน และแล้ว เมื่อขุนนางอาวุโสอย่างราชครูเซิ่นกั๋วไท่ก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับประคองแบบแปลนการขุดขยายร่องน้ำและทางระบายน้ำเมืองหลวงฉบับแก้ไข ทุกสายตาต่างลอบมองด้วยความลุ้นระทึก​โดยปกติแล้ว... ชินอ๋องจ้าวหลิงเซียวขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดรอบคอบจนน่าหวาดกลัว ฎีกาหรือแผนงานใดที่ผ่านหัตถ์ของเขา จะต้องถูกตรวจแล้วตรวจอีก ไต่สวนขุนนางผู้เสนอจนแทบกระอักเลือด คัดง้างหาข้อบกพร่องจนไม่มีใครกล้าทำงานชุ่ยๆ​ทว่าในวันนี้... ทันทีที่จ้าวหลิงเซียวคลี่แบบแปลนแผ่นยักษ์ออก ดวงตาคมกริบพลันสะดุดเข้ากับเส้นสายการระบายน้ำจุดหนึ่งที่ถูกลากเชื่อมเข้าสู่ทะเลสาบเสวียนอู่พอดิบพอดี มันเป็นจุดเดียวกับที่เขาใช้ ‘อุ้งเท้ามังคุด’ จุ่มหมึกตบประทับไว้เมื่อคืนวาน... สตรีผู้นั้นนำความคิดของเขามาปรับแก้ลงแผ่นดินจริงได้อย่างไร้ที่ติ​มุมปากของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินหลังม่านมุกแอบกระตุกยิ้มบางเบาที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น ก่อนท

​ค่ำคืนนั้น สายลมหนาวพัดโชยอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าภายในห้องนอนของคุณหนูใหญ่จวนราชครูกลับอบอวลไปด้วยไออุ่น​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวนอนขดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่บนตักนุ่มนิ่มของเซิ่นหว่านชิง ปล่อยให้สตรีโฉมงามลูบไล้เส้นขนสีขาวของเขาไปมาอย่างเพลิดเพลิน​"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญพิเศษจากตำหนักฉือหนิงส่งมาถึงจวนเราโดยตรงเลยนะเจ้าคะ" อิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นขณะกำลังสางผมให้ผู้เป็นนาย "งานเลี้ยงชมบุปผาพรุ่งนี้ เห็นทีไทเฮาคงตั้งพระทัยจะเลือกพระชายาให้ชินอ๋องเป็นแน่ คุณหนูจะไปร่วมงานจริงๆ หรือเจ้าคะ?"​เซิ่นหว่านชิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปลายนิ้วที่กำลังเกาคางแมวไม่ได้หยุดชะงัก "ไปสิ ไทเฮาเจาะจงส่งเทียบเชิญมาถึงข้า หากข้าปฏิเสธก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเบื้องบน... ข้าเดาใจไทเฮาออก พระนางคงเห็นว่าบิดาข้าเป็นหัวหน้าฝ่ายค้าน มีอิทธิพลต่อขุนนางเก่าแก่ หากจับข้าแต่งเข้าจวนชินอ๋องได้ ก็เท่ากับรวบอำนาจฝ่ายค้านมาผูกติดกับผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เป็นการถ่วงดุลอำนาจที่ชาญฉลาดทีเดียว"​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวถึงกับหูผึ่ง... สตรีผู้นี้ช่างฉลาดปราดเปรื่อง มองเกมการเมืองของไทเฮาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง!​"แต่คุณหนู

​ก่อนที่สถานการณ์จะน่ากระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้ เซิ่นหว่านชิงที่จ้องมองอาการ ‘หัวหมุนตามไม้’ ของหนึ่งคนหนึ่งแมวอยู่นาน ก็ไม่อาจกลั้นความขบขันได้อีกต่อไป นางหลุดหัวเราะเสียงใสออกมาเบาๆ​เสียงหัวเราะชวนฟังนั้นดึงสติสัมปชัญญะของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้หวนคืนมาอย่างฉับพลัน!​จ้าวหลิงเซียวตาโตขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายขั้นสุด เขาแสร้งยกมือขึ้นกระแอมไอเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดและแผ่รังสีอำมหิตตวาดใส่สตรีตรงหน้าทันที​“สามหาว! เซิ่นหว่านชิง... เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงมาละเล่นแกล้งเปิ่นหวัง! ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังบังอาจลักลอบนำสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยเข้ามาเพ่นพ่านในเขตวังหลวง ความผิดของเจ้ามีครัน... ต้องรับโทษ!”​เซิ่นหว่านชิงหุบยิ้มทันควัน นางขมวดคิ้วมุ่นพลางมองชินอ๋องผู้เกรี้ยวกราด “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมิได้—”​“ไม่ต้องมาแก้ตัว!” จ้าวหลิงเซียวเอ่ยขัดเสียงเข้ม หัวใจในอกยังคงเต้นรัวด้วยความลนลานที่เกือบเสียกิริยาแมวๆ ออกไป เขาอุ้มก้อนขนสีขาวส่งคืนให้แก่เซิ่นหว่านชิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงจนเกิดเสียงด

​ม่านราตรีโรยตัวคลี่คลุมพระราชวังหลวงอันกว้างใหญ่ แสงจันทร์นวลสาดส่องลงมากระทบระเบียงทอดยาวของตำหนักรับรอง ขับเน้นให้บรรยากาศยามดึกสงัดดูเงียบสงบและลึกลับในคราเดียวกัน ​เซิ่นหว่านชิง ในชุดนอนผ้าไหมตัวบางสีขาวบริสุทธิ์ ยืนรับลมเย็นอยู่ตรงริมระเบียง ในอ้อมแขนของนางโอบอุ้มก้อนขนสีขาวปลอดเอาไว้แนบอด ฝ่ามือนุ่มลูบไล้แผ่นหลังฟูฟ่องของเจ้าแมวขาวไปตามสัญชาตญาณ โดยที่นางไม่มีวันรู้เลยว่า... ทันทีที่สิ้นแสงตะวัน จิตวิญญาณของพญายมเดินดินอย่าง จ้าวหลิงเซียว ได้กลับมาสถิตอยู่ในร่างก้อนขนนี้อีกครั้งแล้ว ​ดวงตาสีฟ้าอำพันของเจ้าแมวขาวเหม่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของโฉมสะคราญใต้แสงจันทร์ เรือนผมที่ปล่อยสยายเคลียคลอลาดไหล่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุ้ยฮวาที่ลอยลื่นเข้าจมูก ทำเอาหัวใจแมวของท่านอ๋องหนุ่มกระตุกไหว สติสตังแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ​ทว่าในขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้ม... เสียงหวานกังวานใสก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเบาๆ ​"ไป๋อวี้เอ๋ย... เจ้าว่าชินอ๋องผู้นั้นสมองเลอะเลือนไปแล้ว หรือถูกผีสางตนใดเข้าสิงกันแน่?" ​หืม? จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวหูผึ่งทันที หนวดแมวกระตุกยิบๆ หันขวับไปมองหน้านาง ​เซิ่นหว่านชิง