Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 9

กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ราคาถูก ฉันกระชากตู้เย็นเปิดออกเค้กสตรอว์เบอร์รีราคา 5.90 ดอลลาร์วางอยู่บนชั้นบนสุด หน้าเค้กที่ดูราคาถูกเริ่มละลายเสียรูปไปบ้างแล้วฉันต้องยืนต่อคิวอยู่ยี่สิบนาทีหลังจากเลิกงานเพื่อให้ได้มันมา ฉันจ้องมองมันอยู่สามวินาที เมื่อวานนี้ ฉันคงไม่กล้าทิ้งมันให้เสียเปล่าแน่แต่วันนี้ ฉันโยนกล่องเค้กทั้งกล่องลงถังขยะสามปี... สามปีเต็มๆฉันขุดคุ้ยถังของลดราคาเพื่อหาผักที่มีรอยช้ำ ฉันอ้อนวอนคนขายเนื้อให้ขายเศษเนื้อราคาถูกให้ เพราะอยากให้คิลเลียนได้กินของที่ดีขึ้นบ้างเขากลับบ้านมาทุกวันในชุดหมีมือสองที่ส่งกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันเครื่อง เขาจะถอนหายใจแล้วบอกฉันว่าเจ้านายตัดเงินเดือนเขาอีกแล้วฉันทำได้เพียงบิดแหวนแต่งงานราคา 50 ดอลลาร์ที่เริ่มหมองคล้ำของฉันไปมา จูบแก้มเขาแล้วพูดว่า "วันนี้คุณทำงานหนักมาเลยนะ ที่รัก"ด้วยความรักที่มีให้เขาล้วนๆ ฉันทำงานพาร์ตไทม์ถึงสามที่อย่างหนักหน่วง แม้แต่ในพายุหิมะคืนนี้ ฉันยังต้องขี่จักรยานฝ่าลมหนาวไปส่งอาหารฉันแค่ต้องการเก็บเงินให้เพียงพอสำหรับคอนโดเล็กๆ ในบรูคลินสักห้องแล้วเขาล่ะ?เขากลับปล่อยให้ผู้หญิงอีกคนดูถูกฉันเหมือนขยะอยู

ฉันกระชากหน้าหนีจากสัมผัสของเธอโคลอี้หัวเราะหึๆ เธอไม่ได้โกรธ เธอพิงหลังกับรถสปอร์ตคันหรูแล้วมองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาของเธอไล่จากหมวกไหมพรมราคาถูกไปจนถึงรองเท้าผ้าใบที่เปียกชุ่มของฉัน"ไม่แปลกใจเลยที่คิลบอกว่าเธอหน่ะน่าเบื่อ... เธอเนี่ยดูเหมือนขยะจริงๆ"ฉันกำหมัดที่ชาหนึบเพราะความหนาวแน่น"ทำไมเธอถึงเรียกเขาว่า 'ของเธอ'?" เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอของฉันแหบแห้งและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของฉันเลยสักนิดโคลอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะร่าเธอหัวเราะหนักเสียจนเสื้อเฟอร์ร่วงหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นรอยช้ำจ้ำเขียวที่ซอกคอของเธอ"ทำไมน่ะเหรอ?" เธอเช็ดน้ำตาแห่งความขบขันออกจากดวงตา "โอ้ ที่รัก... เธอต่างหากที่ต้องตอบ ฉันถามหน่อยเถอะ ทำไมเธอถึงคิดว่าเขาเป็นของเธอกันล่ะ?"เธอสูบบุหรี่มวนเรียวเข้าปอด "เขาคือคิลเลียน โมเร็ตติ... ดอนแห่งตระกูลโมเร็ตติ หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของนิวยอร์ก"เสียงในหูของฉันเริ่มวิ้งๆ"เมื่อสามปีก่อน ตระกูลคู่แข่งส่งมือสังหารหกคนมาตามล่าเขา คู่หมั้นตัวจริงของเขาตายในเหตุการณ์คาร์บอมบ์" โคลอี้พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าฉันเต็มแรง "เขาต้องการ 'ตัวบังหน้า'

มุมมองของอารียา ตอนที่รถบัสเกรย์ฮาวด์มาจอดทิ้งฉันไว้ที่แอลเอ ฉันมีเงินติดตัวแค่สามสิบดอลลาร์ฉันไม่มีเวลามานั่งร้องไห้ และไม่มีแรงเหลือพอที่จะหันกลับไปมองพายุหิมะในนิวยอร์กนั่นอีกแล้วฉันต้องรอดฉันเปิดแผงลอยเล็กๆ ที่เวนิสบีช ฉันใช้ลวดทองแดงราคาถูกกับเศษแก้วแตกๆ ที่ซื้อมาจากตลาดนัดในราคาชั่งกิโลตลอดสามปีในอพาร์ตเมนต์รูหนูนั่น เพื่อประหยัดเงินให้คิลเลียน ฉันฝึกเปลี่ยนเศษขยะพวกนี้ให้กลายเป็นเครื่องประดับด้วยฝีมือของฉันเองฉันรู้วิธีทำให้ของไร้ค่าเปล่งประกายได้ดีที่สุด... เหมือนกับที่ฉันเคยพยายามทำชีวิตแต่งงานราคาถูกๆ นั่นให้ดูมีคุณค่าอย่างไรอย่างนั้นแผงลอยของฉันดังเป็นพลุแตกชีวิตที่ดิบเถื่อนและความดิ้นรนที่สะท้อนอยู่ในงานออกแบบของฉันไปเตะตาชายผมขาวที่สวมแว่นกันแดดคนหนึ่งเข้าคุณอาร์เธอร์... มหาเศรษฐีเจ้าพ่อวงการเครื่องประดับที่ลึกลับและเก็บตัวที่สุดในฝั่งตะวันตกเขายืนจ้องงานของฉันที่แผงลอยอยู่นานถึงสิบนาทีเต็มๆจากนั้นเขาก็ยื่นนามบัตรเคลือบทองให้ฉัน "งานของเธอมีกระดูกที่แหลกสลายอยู่ข้างใน มันคือจิตวิญญาณที่ไม่มีวันแตกสลาย มาทำงานกับฉันสิ"ฉันรับนามบัตรนั้นมา และนับแต่น

มุมมองของอารียา หลังจากพูดประโยคนั้นจบ ฉันก็หันหลังกลับโดยไม่แม้แต่จะเหลียวแล"หยุดเธอไว้!"เสียงคำรามอย่างเจ็บปวดรวดร้าวของคิลเลียนดังสะท้อนอยู่เบื้องหลังน้ำเสียงของเขาสั่นไหวไปด้วยความบ้าคลั่งและความลุ่มหลงจนเกินควบคุมเสียงขึ้นลำกล้องปืนดังประสานกันขึ้นพร้อมๆ กันท่ามกลางโถงทางเดินอันกว้างใหญ่ชายติดอาวุธในชุดสูทสีดำนับสิบคนพุ่งออกมาจากเงามืด ปิดกั้นทางเดินของฉันไว้อย่างมิดชิดนี่คือตัวจริงของเขา... ดอนมาเฟียผู้ปกครองโลกใต้ดินแห่งนิวยอร์กถ้าเขาไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เขาก็จะใช้วิธีบังคับเอาฉันหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันกลับไปคิลเลียนเดินโซเซออกมาจากอพาร์ตเมนต์จำลองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับนั่นดวงตาของเขาสีแดงก่ำ เขาจ้องมองฉันราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง"อารียา ผมปล่อยเธอไปไม่ได้" เขาหอบหายใจ เสียงของเขาแหบพร่าและสิ้นหวัง "ข้างนอกมันอันตรายเกินไป เธอจะปลอดภัยก็ต่อเมื่ออยู่กับผมเท่านั้น! ผมจะเปลี่ยนคฤหาสน์ทั้งหลังนี้ให้เป็นปราสาทส่วนตัวของเธอ ผมจะยกชีวิตผมให้เธอ!""ยกชีวิตให้ฉันงั้นเหรอ?" ฉันจ้องหน้าเขาแล้วหัวเราะอย่างเย็นชาฉันยกมือขึ้นปัดปอยผมไปทัดหลังหูอย่างช้าๆ ด้วยท่า

มุมมองของอารียา ฉันจ้องมองผู้ชายที่กำลังสะอื้นไห้อย่างบ้าคลั่งแทบเท้าฉันอย่างเย็นชาน้ำตาของเขาผสมกับเลือดเปรอะเปื้อนชุดราตรีสีขาวสั่งตัดของฉันแต่ฉันทำเพียงก้าวถอยหลังด้วยความรังเกียจ ฉันกระชากชายกระโปรงออกจากมือที่เปื้อนเลือดของเขา"อารียา..." มือของคิลเลียนค้างอยู่กลางอากาศ เขามองความเย็นชาในดวงตาฉันด้วยความไม่อยากเชื่อ"อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือที่เปื้อนเลือดและคำโกหกของคุณ" ฉันก้มมองเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ตลอดสามปี คุณทำให้ฉันดูเหมือนคนโง่ที่ต้องคอยนับเงินทุกเพนนีในอพาร์ตเมนต์รูหนูนั่น ในขณะที่คุณใช้ชีวิตในโรงแรมหรูเหยียบย่ำความรักและศักดิ์ศรีของฉันไว้ใต้รองเท้า""คุณพร่ำบอกว่ากำลังปกป้องฉัน แต่คุณนั่นแหละที่เป็นคนเกือบฆ่าฉันตายในพายุหิมะลูกนั้น"คิลเลียนกระตุกอย่างรุนแรง เขาส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง "ไม่... ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก... อารียา ให้โอกาสผมได้แก้ไขเถอะ...""แก้ไขงั้นเหรอ?" ฉันแค่นหัวเราะ ตัดบทเขาอย่างไม่ไยดี"คุณติดหนี้ชีวิตพี่ชายเธอ คุณก็เอาสามปีของฉันไปชดใช้แทนจนหมดแล้ว"ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้งของเขา แล้วเอ่ยประโ