All Chapters of ดอกไม้นายหัวเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

เรื่องของนายหัวคู่อริติดอยู่ในหัวของสิงหราชไม่นาน...เพราะมีเรื่องอื่นน่าสนใจกว่ามาก มือใหญ่จับมือของมาลีรินทร์ไว้ตลอดเวลา เขาสลัดเรื่องของนายหัวชัชพงศ์ออกไปได้ ก็มองน้องตาหวานเยิ้ม มือลูบบ้างจับบ้าง จนมานีพรสังเกตเห็น สาวน้อยแกล้งปิดปากหาวเมื่อกลับถึงบ้าน บอกว่าขอไปนอนทั้งที่เวลาพึ่งจะสามทุ่ม​“คืนนี้น้องนอนคนเดียวได้นะพี่มาลี” พูดแบบนั้นทิ้งท้ายให้ได้ยินกันทั้งสองคน แล้วก็เดินเร็วๆ ขึ้นบันไดไปยังชั้นสองไม่ยอมหันมามองว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อ เดาไม่ยากหรอก...คืนนี้เธอต้องนอนคนเดียว พี่คิงไม่มีทางปล่อยพี่มาลีกลับมาแน่ๆ​“อุ๊ย”มาลีรินทร์อุทานเบาๆ เมื่อคนข้างตัวเธอช้อนอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนอุ้มเด็ก เขายิ้มใส่ตาสาวน้อย ความเครียดใดๆ ละลายหายไปหมด แค่ได้กอดแบบนี้​“เราก็ไปนอนกันบ้างนะครับ”​“ค่ะ”​ซุกหน้ากับอกเขา เธอยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างยิ่งในคืนนี้...เพราะร่างกายของเธอหายดีแล้วจากการบุกรุกในคืนนั้น​คืนนี้เธอจะมอบกายให้เขาอย่างเต็มใจ...ไม่ต่อต้าน ทั้งตัวและใจ ​เขาอุ้มเธอมาวางบนเตียง สาวน้อยนอนทอดกายให้เขามองอยู่แบบนั้น หน้าแดงนิดๆ แต่เธอไม่หลบตาเขา ให้เขามองเธออย่างเต็มตา...เธอยินดีที่เขาชื่น

ข่าวเรื่องนายหัวสิงหราชและมาลีรินทร์ ลอยไปไกลถึงกรุงเทพฯ คนที่ทำตัวเงียบแต่คอยฟังข่าวอย่างท่านสิงห์ ถอนใจเฮือก เมื่อรู้ว่าเหยื่อของตนหลุดไปถึงมือบุตรชายเสียแล้ว จะไปทวงคืนก็คงไม่ได้ เพราะคนอย่างไอ้คิง ท่านรู้ดีว่าเป็นคนยังไง ​ก็เหมือนๆ นายหัวเทพ พ่อตาของเขานั่นแหละ เบากว่าตรงความเป็นพ่อยังค้ำคอมัน มันคงไม่ถึงกับยิงไล่เหมือนกับตาของมัน เมียของเขาคุณกัญญานั้น พอตัดใจจากเขาแล้ว เขาก็ไปตามง้องอนหนเดียว แต่โดนไล่ยิง แถมไม่พอโดนอุ้มไปกระทืบแบบจัดหนักจนกลับไปหยอดน้ำข้าวต้ม ปิดช่องทางการติดต่อระหว่างเขาและเมีย แค่นี้คนอย่างท่านสิงห์ก็ไม่กล้าเหยียบกรายเข้าไปอีกเลย ตอนเธอเสียชีวิต งานของเธอเขายังได้รับอนุญาตให้เข้าแค่วันเผา เอากับพ่อตาเขาสิ​ลูกของเขาเลือดตาเข้มข้น มันเกลียดเขา เขารู้ หึ...แต่พอลูกมาล้วงเหยื่อไปจากอกแบบนี้ก็ชักจะกลัว ไม่กล้าจะทำอีก ไม่รู้ว่าไอ้คิงมันจะถึงขั้นตาหรือเปล่า หลังๆ มานี้หลอน เห็นข่าวพวกลูกทรพีเยอะแยะที่ทำร้ายบุพการี ถึงจะระแวงและคิดว่าสิงหราชไม่น่าทำขนาดนั้น แต่ก็ระวังไว้ก่อนล่ะ...เกิดมันบ้ากระทืบพ่อขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ​เขาเลยถอดใจไม่ไปต่อเรื่องคิดจะจดทะเบียนกับใคร

หลายเดือนผ่านไป...​​“วันนี้เมียพี่ทำอะไรให้กิน” เสียงนุ่มดังมาก่อนตัว เมียสาวน้อยของเขาขอไปเรียนทำอาหาร ทำขนม บอกว่าอยากมีวิชาติดตัวไว้ อยากทำกับข้าวให้เขากิน นายหัวเลยรีบส่งน้องไปเรียนเพราะอยากกินฝีมือของเมียเด็ก​ป้าแครงคนครัวไม่ได้เคืองอะไร ที่เมียนายมาขอใช้ห้องครัวทำอาหารให้นาย แกคิดว่าแกจะได้พักมือบ้างอะไรบ้าง แล้วอีกอย่างแกก็เอ็นดูหนูมาลี เพราะสาวน้อยน่ารักพูดเพราะ เรียกแกว่าป้าแครงขา มักจะเข้ามาในครัวมาขอเป็นลูกมือ อวยยศฝีมืออาหารแกจนแกตัวลอย นายกินมานานไม่เคยชมสักแอะ บ้านนี้ถ้าผู้ชายจะปากหนัก แต่ถ้าผู้หญิงจะปากหวาน แกอยู่มาตั้งแต่รุ่นตาของนายหัวสิงหราช อายุมากแล้วแต่มีแรงทำไปเรื่อยๆ แล้วแกก็ต้องตายสักวัน อยากถ่ายทอดฝีมือทำอาหารให้ใครสักคนเห็นว่าจะเป็นหนูมาลีนี่แหละ ค่อยมาเก็บฝีมือจากแกวันละนิดละหน่อย หนูมาลีบอกว่าขอผ่อนรสจัดบ้างป้าแครงจะว่าไหม โถ...น่าเอ็นดูเลยบอกว่าปรับผ่อนลงได้ ป้าติดทำรสเข้ม รสจัด ไม่ผิดสูตร ได้เมนูอาหารใต้ไปหลายเมนู บางวันอาสาทำขึ้นโต๊ะ แกก็ไม่ว่าอะไร ชอบด้วยซ้ำที่ได้พัก จะได้ไปจิ้มหวยออนไลน์หาเงินบนความเสี่ยงสนุกๆ ​“มีแกงหอยขมใส่ใบชะพูล ปลากะพงสามรส แ

ตั้งแต่วันที่โดนไอ้นายหัวนั่นทำร้ายเอา นายหัวชัชพงศ์ก็เกิดอาการเสียเส้น...แม้ปากจะยอม แต่ใจไม่ยอม คิดแค้นทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงกับไม่ทำงานทำการวันๆ นั่งกินแต่เหล้า เมาขึ้นมาปากก็ก่นด่านายหัวสิงหราชไม่วาย​น้องสาวของชัชพงศ์อย่างชาริ มองพี่ชายด้วยความสมเพชปนสงสาร แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเธอมักจะโดนเขาด่าทอต่อว่าหนักเข้าก็โดนเขาตีเอา เธออายุห่างจากนายหัวชัชพงศ์มากถึงสามสิบปี เธอเป็นลูกซุกซ่อนของบิดาชัชพงศ์ เอามาเปิดตัวตอนงานศพของท่าน มารดาของเธอไม่มีทางเลือกเลยต้องมาแสดงตัว เพราะตอนที่ชัยยศตายไปไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เธอได้เลี้ยงลูกเลย สร้างความเกลียดโกรธให้กับชัชพงศ์มาก เนื่องจากพ่อของเขาไปจดรับรองบุตรให้กับชาริ มันหมายถึงมรดกทุกอย่างต้องหารให้นังเด็กนี่ไปด้วย​เขาจำต้องเลี้ยงดูเธอ และคิดยึดเอาส่วนของเธอไปดูแลไม่ยอมมอบให้ตามพินัยกรรมของพ่อ ใครจะสน แค่ดูแลก็ดีมากแล้ว ส่งเธอเรียนก็จริง แต่เอาไว้เพื่อช่วยงาน เก็บหญิงสาวไว้ในบ้านเพื่อทำงานไม่เปิดตัวกับสังคมว่าเธอเป็นน้องสาว เป็นทายาทของพ่อเขาเหมือนกัน​มารดาของชาริเสียชีวิตหลังจากที่บิดาของเธอเสียไปไม่นาน เพราะตรอมใจด้วยส่วนหนึ่งที่ถูกนายหัวชัชพงศ์

​“มานี่ ตามมาดีๆ”​“หนูไม่ได้ขัดขืนแล้ว...หนูไม่อยากเจ็บตัว”สาวน้อยพยายามทำเสียงไม่ให้สั่นด้วยความกลัว เธอหวังว่าสามีจะมาช่วยเธอทัน เขาดึงกระชากเธอเข้าไปที่บ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางสวนปาล์ม เมื่อจอดรถไว้แล้วเรียบร้อย เธอพยายามถ่วงเวลาและทำให้ชัชพงศ์ไว้วางใจ ตอนนี้เธอคิดว่าเขาน่าจะคลั่งเหมือนคนบ้า เธอพอจะรู้ความบาดหมางระหว่างสามีและนายหัวชัชพงศ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้ เขาชอบพูดว่าเธอต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกัน และให้ไปไหนมาไหนกับนายผันถ้าเขาไม่อยู่ อาจจะเพราะแบบนี้ นึกเป็นห่วงนายผันแวบหนึ่ง ป้าแครงแม่ครัวก็เล่าเปรยให้ฟังว่าเพราะอะไรชัชพงศ์ถึงเกลียดโกรธสามีของเธอมาก และทางนั้นเหมือนหมาบ้า พร้อมจะทำทุกอย่างไม่เลือกวิธีเพื่อแก้แค้น เรื่องคราวที่นายหัวชัชพงศ์ส่งคนมาแกล้งทางจิระคุณ สิงหราชก็ประกาศบอกให้รู้กันทั่ว เขาบอกว่าจะไม่เอาเรื่อง แต่ให้ชัชพงศ์ไปขอโทษต่อหน้านายอำเภอ ให้ท่านเป็นพยานว่าจะไม่ระรานกันอีก เหมือนประจานนั่นแหละ สร้างความอับอายขายหน้าให้กับชัชพงศ์เป็นอย่างมาก​มันพานไปถึงความเชื่อมั่นในสวนปาล์มของชัชพงศ์ด้วย ของสวนนั้นพานขายไม่ดี ต้องขนไปขายนอกจังหวัด...ตอนนี้แถบนี