Lahat ng Kabanata ng ดอกไม้นายหัวเถื่อน: Kabanata 1 - Kabanata 10

​“แกอย่ามาทำสะดีดสะดิ้งนะ นังมาลี” เสียงด่าจิกหัว พร้อมกับสายตาดุดันมองมายังคนตัวเล็กบาง ที่นั่งร้องไห้กระซิกอยู่กับพื้น ฝ่ายนั้นช้อนตามองเธอ นัยน์ตากลมโตตอนนี้เปียกฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำและบวมแดง​“แต่ แต่ว่า...”​“ไม่มีคำว่าแต่ สำหรับเรื่องที่ฉันร้องขอ นังมาลี แกจะต้องทำตามที่ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้น น้องแกก็จะไม่ได้เรียน เอาสิ...จะให้ทำแบบนั้นก็ได้นะ ไม่ต้องเรียนมันล่ะ อีนังมีนาน่ะ ฉันจะได้ไปเอามันออกมา”​“ไม่ หนูยอมแล้วน้าเพียง หนูยอมทุกอย่างแล้ว” มาลีรินทร์ ตรงเข้าไปเกาะขาของเพียงพิมพ์ ที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอ​“เลิกร้องไห้ซะ แล้วก็ไปพักผ่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปเสริมสวย ฉีดผิว ทำผม แต่งเนื้อแต่งตัวให้สวยๆ”​“ค่ะ ฮึก ได้ค่ะ”​มาลีรินทร์ยังคงสะอื้น เธอลุกขึ้นจากท่านั่งกับพื้นพรม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเหมือนคนไม่มีแรง กลับไปที่ห้อง​เพียงพิมพ์มองตามแล้วเบะปาก อีเด็กนี่มารยามาก​ถ้าไม่ติด ว่าท่านชอบมันละก็ อีเพียงนี่ละ จะเสนอตัวให้แทน แต่ท่านไม่ชอบมะพร้าวแก่อย่างเธอทั้งที่เสนอตัวสารพัด ลงทุนอ่อยก็แล้ว แทบจะแก้ผ้าเต้นส่ายเอวด้วยท่าเพลงเมร่อน แต่ท่านดันสนใจนังมาลีรินทร์ ที่ไปรำนาคี ตอ

​“ไปอาบน้ำให้สบายใจ ก่อนจะไปกินข้าวกับท่านนะลูก” เสียงหวานของมารดาเลี้ยงทำให้มาลีรินทร์ไม่ค่อยจะชินหู ปรกติแล้วถ้าเพียงพิมพ์อยากได้อะไร ถึงเอ่ยเสียงอ่อนโยน แม่ทุกคำลูกทุกคำแบบนี้ ​เธอแอบหยิกตัวเองพบว่าไม่ได้ฝันไป เธอเม้มปาก แล้วเอ่ยเสียงสั่น​“น้าเพียงคะ เราจะต้องนอนที่นี่นานแค่ไหนคะ”​“อาจจะสักอาทิตย์หนึ่งแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก ทำตัวตามสบาย อยู่ที่นี่ก็เหมือนซ้อมเป็นเมียท่านไง? ท่านน่ะใจดี” ​เพียงพิมพ์ยังเอ่ยเสียงหวานเหมือนเก่าไม่มีดุด่าเธอ ทำให้มาลีรินทร์งงเล็กน้อย เพียงพิมพ์ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา​“ไม่ต้องห่วงไป ท่านไม่จับแกทำอะไรหรอก ฉันรับประกัน แต่ถ้าแกดื้อมาก นังมานีโดนฉันแน่ ฉันจะไปพามันลาออกจากโรงเรียนมาช่วยกันทำมาหากิน อันนี้ฉันก็รับประกัน”​“...”​มาลีรินทร์ตัวสั่นเล็กน้อย เพียงพิมพ์ยิ้มส่งให้ แต่สายตาขู่เข็ญ เธอหันไปหยิบเอาผ้าขนหนูส่งให้กับสาวน้อย และเอ่ยเสียงหวาน​“ไปอาบน้ำสิลูก อ่างน้ำอุ่นรอหนูอยู่”​“หนูอาบอ่างน้ำไม่เป็นหรอกค่ะ” มาลีรินทร์บอกตามตรง เพียงพิมพ์หัวเราะแล้วรุนหลังสาวน้อยเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำใส่อ่างให้ และใส่เกลือหอมลงในอ่าง แถมเติมบาร์ทบอมตีฟอ

เวลาสี่ทุ่มตรง............​ประตูในห้องของมาลีรินทร์ที่ใช้ร่วมกับเพียงพิมพ์ถูกเปิดเข้ามาอย่างช้าๆ ​สายตาของสิงห์มองกวาดไปบนร่างที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง เศรษฐีเฒ่าหัวเราะหึๆ น้ำลายสอเต็มปาก จินตนาการเตลิดไกล น่าเอ็นดูแท้หนูน้อย นอนเหมือนกลัวผีคลุมโปงมิดเชียว แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว​พี่จะมานอนเป็นเพื่อนหนู ให้ผีจับหัวทั้งคืน​สิงห์เดินย่องไปที่เตียงแล้วกระตุกผ้าออก ร่างที่นอนเกร็งระวังไม่ยอมหลับลุกผางขึ้นมาในทันที เธอล้วงหยิบเอาของที่ซ่อนไว้ใต้หมอน มาจ่อใส่หน้าเขา แล้วทำเสียงขู่​“ออกไปจากห้องของหนูนะ ออกไป!”​“เฮ้ เล่นอะไรน่ะ หนูมาลี วางลง วางลง”ตาเฒ่าหัวเราะเมื่อเห็นอาวุธอันเล็กจิ๋วในมือของเด็กสาว มาลีรินทร์กลัวเขาจนน้ำตาคลอ ขนาดตัวของเธอเล็กจิ๋วเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของเขา แม้เขาจะอยู่ในวัยชราแต่ก็ยังดูแข็งแรง​“ไม่ ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้”​“คุยกันดีๆ ก่อน ยอมเป็นของท่านเถอะน่าหนูมาลี อยากได้อะไรท่านจะให้ทุกอย่าง”​“ไม่หนูไม่เอา ไม่เอาอะไรทั้งนั้น” ความรักตัวหวงตัว และขยะแขยงเขา ทำให้มาลีรินทร์ลืมเรื่องคำขู่ของเพียงพิมพ์ไปจนดับสิ้น ตาเธอมองไปยังโต๊ะข้างเตียง ตามองสะดุดกับบา

มาลีรินทร์หลังจากที่ก่อเรื่องกับประมุขของบ้านไป เธอก็เป็นลมสลบสาเหตุมาจากที่เธอช็อกกับการกระทำของตัวเอง​สาวน้อยตีหัวของท่านสิงห์แตก และแน่นอนว่าเพียงพิมพ์เกรี้ยวโกรธอย่างมาก เธอถูกตบตีจนน่วมหลังออกมาจากโรงพยาบาล และเพียงพิมพ์ขังเธอไว้ในห้อง ให้คนมาส่งข้าวส่งน้ำให้เพียงแค่วันละหน บอกว่าเป็นโทษที่เธอกล้าทำท่านเจ็บตัว​เพียงพิมพ์ขู่ว่าจะไปพามีนาพรออกมาจากโรงเรียนประจำ และจะพามีนาพรไปขายให้กับร้านคาราโอเกะให้เป็นเด็กดริ๊งค์ และถ้าทำไม่ดีอีก ทั้งเธอทั้งน้องอาจจะถูกส่งออกไปมาเลย์​มาลีรินทร์ขวัญเสียกับคำขู่นั้น ทางรอดของเธอมีแค่ทางเดียวคือต้องยอมและต้องจดทะเบียนสมรสกับท่าน เพียงพิมพ์บอกว่าวันนี้จะมาฟังว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ทำไมจะต้องมาถามในเมื่อคำตอบมี ล็อกไว้ให้เธอเพียงแค่ทางเดียว คือต้องตอบตกลง​มาลีรินทร์ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา เธอต้องเลือกทางนี้จริงๆ แล้วใช่ไหม? สาวน้อยตัวสั่นเยือกเพียงแค่คิดถึงสายตาและมือของท่านสิงห์ที่จะมาแตะเนื้อต้องตัวเธอ แต่เธอก็คงต้องทำเพื่อน้อง เพียงพิมพ์บอกว่าถ้าเธอหนีไป หรือฆ่าตัวตาย มีนาพรคือตัวตายตัวแทนของเธอ สกัดเธอไว้แม้กระทั่งทางนี้​ในเมื่อชะตากรรมเป็นอย่างน

​รถตู้สีดำติดฟิลม์ทึบทั้งคันแล่นเข้ามาในบ้าน ศรีไกรสรณ์ ติดสติกเกอร์ด้านหลังไว้ว่า สวนปาล์มจิระคุณ ​คนตัวสูงใหญ่ลงมาจากรถ คนรับใช้บางคนที่ไม่เคยเห็นเขา มองเขาอย่างสงสัยและตะลึงกับใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั่น จันที่ยืนรออยู่แล้วตรงบริเวณประตูโถงเข้าบ้านใหญ่ เมื่อเห็นคนที่เธอรับหน้าที่เลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย ก็วิ่งปรี่เข้ามาทันที​“คุณคิงมาแล้วหรือคะ เร็วๆ เลยค่ะ นังนั่นมันอยู่ที่สวนหลังบ้าน”​ชี้พิกัดเรียบร้อย ก็ยิ้มแก้มแทบแตก เมื่อสิงหราชยัดเงินใส่มือเธอปึกหนึ่ง ก่อนจะเดินเร็วๆ ไปทางหลังบ้าน จันยิ้มอย่างสมใจมองตามเจ้านายหนุ่มของตนไป​“หึ...สมน้ำหน้า แกโดนคุณคิงเอาตายแน่ๆ อีนังเด็กดอก”​เขาเดินก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็เดินถึงตรงจุดที่จันชี้บอก ว่ามีคนที่เขาพุ่งมาตามหาอยู่ตรงนั้น เขามองไปรอบๆ สายตาสะดุดกับร่างเล็ก ที่นั่งไกวชิงช้าอยู่ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่​เด็กที่ไหนวะ?​จินตนาการถึงเด็กสาวที่จันเล่า คือลักษณะโตเกินวัย มีจริตจะก้าน แต่คนที่นั่งไกวชิงช้า หน้าเศร้าหมองนั่น ไม่ได้ใกล้เคียงกับที่เขาจินตนาการเลยแม้แต่น้อย​สายตาคมกริบมองจ้องเธอขณะที่เดินตรงเข้าไปหาเธอ เจ้าตัวหันข้างให้เขา ท่าทางเหม่อลอ