Nagising ako bago pa tumunog ang alarm ko.Not because I was responsible now. Hindi dahil bigla akong naging morning person after makipag-deal kay Death.Nagising ako kasi nasusunog ang wrist ko.I sat up with a sharp gasp, clutching my left arm against my chest. For a second, akala ko may sugat talaga. Like actual blood, actual burn na kailangan kong ipaliwanag kay Mama without sounding insane.Pero wala.Just the mark.Only now, it wasn’t 27 anymore.It was 26.Napatitig ako sa wrist ko habang unti-unting lumalamig ang kwarto.Twenty-six.Isang araw na ang nawala.“Okay,” I whispered. “Hindi nakakapanic. Totally normal. Very fun.”My voice cracked on the last word.I pressed my thumb over the number, but the pale mark stayed there, clean and quiet and impossible. Parang reminder na kahit magising ako sa sarili kong kwarto, kahit marinig ko ang kapitbahay naming nagbubukas ng gripo, kahit naamoy ko ang sinangag mula sa kitchen, nothing about my life was normal anymore.I had twenty-s
Last Updated : 2026-06-28 Read more