جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 2เรียกท่านพ่อแทน“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง ไม่เห็นหรือว่าฉันเป็นผู้ชาย ถึงนี้จะไม่ใช่ร่างกายของฉันก็เถอะ”โม่เสี่ยวถงเสียงดัง เริ่มหงุดหงิดที่เด็กน้อยพวกนี้เอาแต่เรียกเขาว่าแม่ แถมคำพูดคำจาก็ฟังดูโบราณเหลือเกิน เรื่องที่มาอยู่ในร่างคนอื่นยังคิดไม่ตก ยังมีเรื่องของเด็กแปลกหน้าเข้ามาเพิ่มอีก นี่มันเกินกว่าที่เขาจะรับได้‘หานเสี่ยวอิง’ ไม่เคยถูกมารดาขึ้นเสียงใส่มาก่อน ตกใจเป็นอย่างมากถึงกลับปล่อยโฮออกมา แล้ววิ่งไปหลบหลังพี่ชาย“ฮือ ๆ”หานเซี่ยงเฟิงเป็นแฝดที่คลอดออกมาก่อนก็ทำหน้าที่พี่ชายได้เป็นอย่างดี รีบปลอบขวัญน้องสาว ไม่วายหันมาตัดพ้อมารดาน้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ“ท่านแม่ท่านเป็นอะไรไป ท่านไม่เคยเสียงดังใส่พวกเรามาก่อน”โม่เสี่ยวถงตาขวางกำลังจะอ้าปากต่อว่าเด็กพวกนี้ อยู่ ๆ ก็มีความทรงจำสายหนึ่งแล่นเข้ามา พลอยทำให้หัวสมองปวดแทบระเบิด จนต้องยกสองมือขึ้นมากุมเอาไว้ พร้อมกับหลับตาแน่น ปล่อยให้ภาพเหล่านั้นฉายให้ดู เหมือนกำลังชมซีรีส์เรื่องหนึ่งอยู่ความทรงจำนี้เป็นของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อว่า โม่เสี่ยวถง เขาเกิดมาพร้อมสถานะภาพพิเศษ เป็นเพศที่สามที่เรียกว่า ‘เกอ’ คือสามารถท้องและคลอดลูก

ตอนที่ 4หมดยุคสะใภ้อ่อนแอแล้วตกเย็นของวันนั้นระหว่างที่โม่เสี่ยวถงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เด็กน้อยฝาแฝดก็นั่งเล่นกันอยู่บนพื้น เสียงเคาะประตูรัว ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกดังลั่นปัง! ๆ“เจ้าเด็กเหลือขอเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”น้ำเสียงกราดเกรี้ยวของคนด้านนอก ทำให้ร่างเล็กสองร่างสะดุ้งสุดตัว รีบพากันลุกขึ้นถลาไปหามารดา ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งแล้ว“ไม่ต้องกลัว” โม่เสี่ยวถงหันไปปลอบเด็กน้อย ก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืน เพียงแค่ได้กินอิ่มนอนหลับเต็มตื่น ร่างกายนี้ก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงที่ถดถอยไปกลับคืนมา ร่างสูงโปร่งเดินไปเปิดประตู เพื่อดูว่าเจ้าของเสียงเกรี้ยวกราดเป็นผู้ใดเพียงบานประตูเปิดออก สตรีรูปร่างสมส่วน ใบหน้าถือว่างดงามไม่ใช่น้อย จึงไม่แปลกที่บุตรชายคนรองของบ้านหานจะคว้ามาเป็นภรรยา ถึงกลับชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนป่วยที่มีสภาพใกล้ตายเมื่อเช้า กลับดูเหมือนไม่ใช่คนป่วยเลยแม้แต่น้อย“นี้เจ้าหายดีแล้วหรือ” ตอนนี้ ‘จูลี่เซียน’ คิดได้แล้วว่า บางทีคู่สะใภ้เกอผู้นี้อาจจะแกล้งป่วย เพราะอยากอู้งานก็เป็นไปได้ มัวแต่คิดเรื่องนี้จนลืมสาเหตุที่ทำให้มาเยือนห้องนอนเก่าของคนที่ตนไม่ชอ

ตอนที่ 6เดินหางานทำหลังจากตื่นเช้าทำกิจวัตรส่วนตัวกันเรียบร้อยแล้ว โม่เสี่ยวถงก็พาลูกทั้งสองออกจากบ้าน เดินไปขึ้นเกวียนเดินทางเข้าตัวอำเภอเพื่อหาสมัครงาน ถึงแม้จะมีความทรงจำจากร่างเดิมเรื่องการทำงานในสวน แต่จิตวิญญาณของเชฟหนุ่มที่ชื่นชอบการทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ อยากจะลองไปสมัครงานเป็นพ่อครัวในเหลาอาหารดูก่อน หากได้งานจริงทำงานเก็บเงินไปสักพัก ค่อยหาทางขยับขยายมีร้านเป็นของตนเอง“ท่านพ่อ จะพาพวกเราไปด้วยจริง ๆ หรือเจ้าคะ” เด็กหญิงเสี่ยวอิงเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น ตั้งแต่เกิดมาเด็กหญิงยังไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวไหนเลย นอกจากหมู่บ้านของตนเองส่วนเด็กชายนั้นถึงแม้จะดีใจที่ได้ไปกับมารดา แต่ก็ยังกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายอยู่ “พวกเรามีเงินพอจ่ายค่าเกวียนหรือขอรับ”“มีสิ สหายของพ่อให้ยืมก่อน” เนื่องจากเงินค่าแรงที่โม่เสี่ยวถงคนเดิมทำงานเสียเหงื่อแลกเงิน ถูกแม่สามียึดเอาไว้ตลอด ไม่เคยให้ลูกสะใภ้ได้ถือเงินเลย ยังดีที่จางไห่บุตรชายของแม่เฒ่าจาง ที่กลายมาเป็นสหายกันเรียบร้อยแล้ว ให้หยิบยืมเงินมาก่อน มีเมื่อไรค่อยคืน เขาถึงได้มีเงินพาลูกทั้งสองมาด้วย หากปล่อยให้อยู่บ้าน ก็เกรงว่าผู้ใหญ่ในบ้านหานจะหาเ

ตอนที่ 8ทำดีหวังผลกับไม่หวังผลมันต่างกันผ่านไปเพียงแค่สามวัน เหลาอาหารเป่าฟู่ภายใต้การทำอาหารของพ่อครัวโม่เสี่ยวถงก็แน่นขนัดไปด้วยลูกค้า และคำพูดปากต่อปากว่ารสชาติของอาหารที่นี่อร่อยกลมกล่อมมากเพียงไหน และราคาก็ไม่แพง ชาวบ้านผู้มีรายได้น้อย สามารถเข้ามาลิ้มลองรสชาติได้ ทำให้ชิงหลางที่มีอคติกับเสี่ยวถงเพราะเพศที่สาม เปลี่ยนใจกลับมาชื่นชมในความสามารถ ถึงขนาดยอมรับให้กลายเป็นพี่ใหญ่ของเขา“พี่เสี่ยวถง อาหารฝีมือท่านนี้อร่อยจริง ๆ น่ะ เพียงแค่สามวันร้านเราก็กลับมาคึกคัก ข้าลองไปแอบดูร้านเซ่งฝูมา คนเริ่มบางตาลงแล้ว” ชิงหลางกล่าวชมจากใจจริงโม่เสี่ยวถงเพียงยิ้มรับคำชมนั้น ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เขาก็จูงมือลูกน้อยไปที่ร้านขายเสื้อผ้า ตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็กน้อยทั้งสอง“ชุดสำหรับเด็ก ขายเท่าไรขอรับ”“หากเป็นเนื้อผ้าธรรมดาชุดละแปดสิบอีแปะ หากเป็นผ้าไหมชุดละร้อยหกสิบอีแปะ” ผู้ดูแลร้านแจ้งราคา แววตาเจือความดูถูกสามคนแม่ลูกอยู่บ้าง จากการแต่งกายที่มอซอกว่าคนปกติโม่เสี่ยวถงไม่ใส่ใจต่อสายตาคนอื่นอยู่แล้ว ล้วงหยิบเงินออกจากถุงยื่นให้ผู้ดูแลร้าน “ข

ตอนที่ 10ไม่สามารถกลับไปเป็นชายแท้ได้อีกเมื่อแสงรัตติกาลมาเยือน โม่เสี่ยวถงก็พาลูกน้อยทั้งสองมานอนอยู่บ้านแม่เฒ่าจางก่อน ส่วนตัวเขากับจางไห่พากันเหมาเกวียนเดินทางเข้าตัวอำเภอ เพราะต้องการพิสูจน์ให้แน่ชัดว่า คนที่เกิดมามีเพศสภาพเกอแล้ว ไม่สามารถกลับมาเป็นชายหนุ่มแท้ ๆ ได้พอมาถึงหอคณิกาที่จางไห่มาเที่ยวบ่อยที่สุด เขาก็จองห้องส่วนตัว แล้วหาหญิงคณิกามาสองคน พร้อมกับสุรากับแกล้มนางคณิกาที่ถูกเลือกมางดงามถูกใจโม่เสี่ยวถงยิ่งนัก เขาปล่อยให้นางปรนนิบัติป้อนเหล้าป้อนกับแกล้มเข้าปาก ส่วนมือของเขาก็โอบกอดรอบเอวคอดกิ่ว บางทีก็จับนั้นลูบนี้ ผ่านไปไม่นานหัวคิ้วก็เริ่มขมวดมุ่นเข้าหากัน เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น‘ทำไมนกเขาไม่ขัน’ปกติตอนที่เป็นเชฟหนุ่มเพียงได้กลิ่นกายหญิงสาวที่ถูกใจ มังกรของเขาจะผงาดพร้อมสู้ศึกแล้ว แต่พอมาอยู่ในร่างกายนี้ เจ้าหนอนน้อยกับนิ่งสงบ ไม่มีความรู้สึกตอบสนองต่อสิ่งเร้าเลยแม้แต่น้อย‘อย่าบอกนะว่า ร่างกายนี้จะไม่ตอบสนองผู้หญิงจริง ๆ’ความจริงอันน่าตื่นตระหนก ทำให้เสี่ยวถงยากจะทำใจยอมรับ เพราะตอนแรกยังมีความหวังว่าจะกลับมาใช้ชีวิตลูกผู้ชายได้ปกติ แต่ตอนนี้ดูเหมื