ทะลุมิติไปเป็นมารดาเกอของลูกแฝด

ตอนที่ 1

ร่างนี้เป็นของใครละเนี่ย

“อย่า เอามันออกไป”

สองมือเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งที่อยู่เหนือร่างให้ลุกหนีออกจากตัวของเธอ ใบหน้านองไปด้วยคราบน้ำตาเหยเกหยามถูกสะโพกสอบกระแทกใส่ไม่ยั้ง

ขณะคนด้านบนที่กำลังเมามันในอารมณ์ คิดว่านี้คงเป็นการแสดงเสริมของนักศึกษาสาวที่ผันตัวมาทำงานหารายได้เสริม เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของลูกค้า ลูกค้าจะได้ติดใจ ยอมซื้ออีกในครั้งต่อไป ซึ่งนับว่ากลยุทธ์นี้ได้ผลดีทีเดียว เพราะคนซื้ออย่าง ‘โม่เสี่ยวถง’ ติดใจจนอยากจะเหมานักศึกษาสาวให้อยู่ต่ออีกหลายคืน

“เธอนี้บริการถึงอารมณ์เสียจริง ร้องอีก ร้องดัง ๆ ฉันชอบ” พูดพลางขยับสะโพกเข้าออกเร็วขึ้นกว่าเดิม สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน “แน่นชะมัด เหมือนกับเป็นครั้งแรกอย่างนั้นแหละ ซี้ด!” ชายหนุ่มถึงกลับซูดปากด้วยความเสียวซ่านยามถูกรัดจากโพรงเนื้ออ่อนนุ่ม

แต่ร่างเล็กที่ถูกกระทำไม่ได้รู้สึกเหมือนที่ชายหนุ่มรู้สึก ความเจ็บปวดจากการถูกกระทำ ทำให้หยดน้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมาพร้อมกับร้องประท้วง

“เจ็บ หยุดเสียที ฉันไม่ใช้สาวไซด์ไลน์นะ”

คนที่กำลังตกอยู่ในฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และอารมณ์กำหนัด ใช้เวลาอยู่นานถึงจะรับรู้ว่าคนใต้ร่างตนเองนั้นพูดว่าอะไร พอเริ่มมีสติลองก้มลงมองจุดที่เชื่อมประสานกันอยู่ ก็เห็นเหมือนเลือดสีแดงไหลออกมาจากบริเวณนั้น

“เธอ นี่คือครั้งแรกของเธอหรือ งั้นก็...” แม้จะตกใจว่าเขาพาหญิงสาวเข้าห้องผิดคน ใครจะไปรู้ว่านักศึกษาที่ไม่ได้ทำงานพิเศษจะมาอยู่ในโรงแรมที่เป็นจุดนัดหมายด้วย แต่ถึงรู้ว่าผิดตัว เขาก็ไม่อาจหยุดสิ่งที่กำลังกระทำอยู่ได้แล้ว นอกจากปล่อยเลยตามเลย และเมื่อเสร็จกิจ ก็มอบเงินขวัญถุงปลอบใจไปก้อนโต ไม่ได้คิดจะรับผิดชอบพรหมจรรย์ของนักศึกษารายนี้แต่อย่างใด

เนื่องจากโม่เสี่ยวถงเชฟหนุ่มขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ ไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก ไม่ชอบการมีพันธะเป็นห่วงคล้องคอ ผู้หญิงที่ผ่านมาล้วนผ่านไป หญิงสาวเหล่านั้นใช้ร่างกายปรนเปรอเขา เขาก็มอบเงินก้อนโตให้พวกหล่อนไป ที่ผ่านมาต่างก็แยกย้ายกันด้วยดี พึ่งจะมีเหตุการณ์ครั้งนี้แหละ ที่เขาทำพลาดดันไปมีอะไรกับหญิงสาวที่ไม่เต็มใจ

“เลิกร้องไห้เถอะนะ นี้ก็ดึกมากแล้วนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยแยกย้าย เงินก้อนนี้ที่ฉันให้เธอ พอจ่ายค่าเทอมของเธอได้ปีหนึ่งเลยนะ” พูดจบโม่เสี่ยวถงก็หลับสนิทไป ไม่มีแม้แต่คำขอโทษสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

แต่ใครบางคนไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เมื่อพรหมจรรย์ที่ถูกเก็บเอาไว้ให้แฟนหนุ่มถูกพรากไป ก็เหมือนกับถูกพรากคุณค่าในตัวไปด้วย หญิงสาวรอให้ชายหนุ่มหลับสนิท เดินเหม่อลอยไปหยิบมีดสั้นที่พกติดตัวไว้เสมอในกระเป๋า ก่อนจะลงมือเพียงพริบตาเชือดคอหอยของคนเลวที่กระทำย่ำยีศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง

รุ่งเช้าสำนักข่าวทุกสำนักต่างเผยแพร่ภาพข่าว การตายอย่างสยดสยองของเชฟหนุ่ม นอกจากจะถูกปาดคอแล้ว อวัยวะสำคัญที่แสดงออกถึงความเป็นชาย ยังถูกเฉือนทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี ส่วนผู้ลงมือไม่ได้หนีไปได้ ยืนรอให้การและรับสารภาพความจริงทุกอย่าง...

เฮือก!

ภาพที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองคล้ายกับความฝันนั้น ทำให้ร่างสูงโปร่งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสะดุ้งเฮือก เปิดเปลือกตาขึ้นมา เผยให้เห็นแววตื่นตระหนกตกใจ ไม่นานนักร่างนั้นก็ลุกพรวดลุกขึ้นมานั่ง จับผ้าห่มผืนเก่าที่คลุมกายออก แล้วจับเอวกางเกงยกขึ้น เพื่อดูว่าเจ้ามังกรของเขายังอยู่หรือเปล่า

“เฮ้อ!...ตกใจหมด ถงน้อยยังอยู่ดี นึกว่าถูกเฉือนไปเสียแล้ว”

เสียงทอดถอนใจดังขึ้นมาอย่างโล่งอก ที่ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน หากเป็นความจริงละก็ ถูกปาดคอตายยังพอทน แต่ถูกตัดอวัยวะแสดงความเป็นชายนี้พอเลย

มัวแต่ดีใจที่น้องชายไม่ถูกตัดจนลืมสังเกตเห็นความแตกต่างบวกกับพึ่งรู้สึกตัวตื่น พอสติเริ่มกลับเข้าที่เข้าทาง ชายหนุ่มบนเตียงก็ต้องยกเอวกางเกงขึ้นดูอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาถลนค้างนิ่ง เพราะเจ้ามังกรน้อยอันน่าภูมิใจขนาด 56 นั้น บัดนี้กลายเป็นหนอนน้อยขนาดเล็กกว่า 49 ไปแล้ว 

“อ้าก!...ทำไมน้องชายฉันหดเหลือแค่นี้ ไม่จริง”

โม่เสี่ยวถงพยายามเอามือลูบ ๆ คลำ ๆ แล้ว เจ้าหนอนน้อยนี้เหมือนกับไม่ใช่ส่วนหนึ่งของร่างกายเขาเลย จะว่าไปไม่ใช่แค่หนอนน้อย สองมือนี้ก็หยาบกร้านและผอมแห้งเกินไป พอลองตั้งใจสำรวจร่างกายจริง ๆ เขาก็ต้องพบกับความจริงอันน่าตกใจ

“นี้มันไม่ใช่ร่างกายของฉันนี้ แล้วร่างของฉันอยู่ไหน”

แล้วไม่ใช่ร่างกายเท่านั้นนะที่เปลี่ยนแปลง สภาพแวดล้อมรอบตัวก็ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากโรงแรมหรูระดับห้าดาว กลายมาเป็นห้องนอนเล็ก ผนังไม้บางส่วนหลุดร่อนออกเป็นรูโหว่ หลังคาเต็มไปด้วยรูพรุน หากฝนตกคาดว่าห้องนี้คงจะอยู่ไม่ได้แน่

“นี้มันเรื่องตลกอะไรวะเนี่ย แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

สมองของเชฟหนุ่มทำงานอย่างหนัก พยายามคิดว่าตัวเขามานอนอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จักได้อย่างไร แต่คิดเท่าไรก็หาคำตอบให้ตนเองไม่ได้เสียที ระหว่างนั้นบานประตูเก่าก็เปิดออกดังเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับร่างเล็กสองร่างเดินเข้ามาในห้อง ในมือเล็กของเด็กชาย ถือชามเข้ามาด้วยใบหนึ่ง

“ท่านแม่ฟื้นแล้วหรือขอรับ”

โม่เสี่ยวถงหันมองซ้ายมองขวา เพื่อมองหาว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องอีกหรือเปล่า แต่มองจนทั่วแล้วก็ไม่เห็นมีผู้ใด ‘เด็กนี้พูดกับใคร’ คนบนเตียงหันมาให้ความสนใจกับเด็กชายและเด็กหญิงที่เดินมาหยุดยืนข้างเตียง ทั้งสองคงเป็นพี่น้องฝาแฝดเพราะมีใบหน้าเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนเป็นลูกเต้าเหล่าใครนั้น เขาเองก็ไม่รู้จัก

ฝ่ายเด็กหญิงเห็นมารดาเอาแต่จ้องหน้านิ่งไม่พูดไม่จา ก็เอื้อมมือเล็กมาจับมือของมารดาเอาไว้ เสียงใสเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ท่านแม่รู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“ท่านแม่ หนูเรียกใครว่าแม่หรือ” โม่เสี่ยวถงลองมองไปรอบตัวอีกรอบก็ไม่เห็นใคร แล้วที่สำคัญเจ้าตัวเล็กยังจับมือเขาเอาไว้ แบบนี้จะให้เขาเข้าใจว่าอย่างไร มือข้างที่ว่างยกขึ้นมาชี้เข้าหาตัวเอง พร้อมพูดว่า “หนูเรียกฉันว่าแม่หรือ”

เด็กหญิงพยักหน้าขึ้นลง แม้ว่าคำพูดของมารดาจะฟังดูแปลก ๆ ไปบ้าง แต่ก็พอเข้าใจความหมายได้

เพียงเท่านั้นโม่เสี่ยวถงก็มองเด็กทั้งสองด้วยสายตาประหลาด คิดว่าอาจจะเป็นเด็กสติไม่ดี ถึงได้คิดว่าผู้ชายเช่นเขาเป็นมารดาไปได้ มือใหญ่รีบสะบัดมือเล็กออก จนสีหน้าของเด็กหญิงเจื่อนลงทันตาเห็น

“พวกหนูคงเข้าใจอะไรผิดแล้วละ ฉันเป็นผู้ชาย จะเป็นแม่ของพวกหนูได้ยังไง ว่าแต่พากันรู้หรือเปล่า ว่าที่นี่คือที่ไหน”

“ท่านแม่ จำพวกเราไม่ได้หรือขอรับ ข้าเซี่ยงเฟิง ส่วนนี้เสี่ยวอิง พวกเราเป็นลูกท่านแม่อย่างไรเล่า” ถึงแม้ ‘หานเซี่ยงเฟิง’ จะอายุเพียงหกขวบ แต่มีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เกินตัวไปแล้ว เขาคิดว่าที่มารดาเป็นเช่นนี้อาจจะเพราะหมดสติไปนาน เลยทำให้เกิดอาการหลงลืมไปชั่วขณะ

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง ไม่เห็นหรือว่าฉันเป็นผู้ชาย ถึงนี้จะไม่ใช่ร่างกายของฉันก็เถอะ”