All Chapters of ย้อนเวลากลับมาใบหย่านี้ข้าจะฉีกทิ้งเอง: Chapter 1 - Chapter 10

แต่งงานกับสามีมา5ปี นอกจากเขาจะเย็นชาและบ้างาน ยังคอยเอาใจสตรีในวัยเด็กของเขาอีก ใครทนได้ก็ทนแต่นางเลือกจะไม่ทน บ้านเดิมคอยส่งจดหมายมาบอกว่ารักนางเสียยิ่งกว่าจะปล่อยให้ไปลำบากในบ้านสามีแสนยากจน บอกว่าหากหย่าขาดนางจะได้ชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องถูกสามีเมินเฉยนางร่ำร้องขอให้เขายอมหย่า และกลับบ้านไปให้ครอบครัวโอบกอดใครจะคิดว่าหลังกลับบ้านได้ไม่นาน นางถูกขายเพื่อแลกกับเงินเพียงไม่กี่ตำลึง เมื่อขัดขืนก็ถูกฆ่าตายอย่างทารุณศพถูกทิ้งไว้ให้หมาป่ากัดกิน มือสั่นเทาของอดีตสามีค่อยๆช่วยฝังศพด้วยความอาวรณ์ วิญญาณของนางขอโทษเขานับพันครั้ง ก่อนจะลืมตามาอีกคราในวันที่ร้องไห้ขอหย่ากับสามี!!“เมื่อครู่…เจ้าบอกว่าอะไรนะ“ ดวงตากลมโตกวาดมองรอบๆกระท่อมหลังเล็กที่ผุพัง ไม่ไกลกันเป็นแคร่ไม้ที่แม่สามีนอนป่วยอยู่ ซูเมิ่งหลานกระพริบตาอีกครั้งก่อนจะมองหน้าสามีอย่างฝานซื่อหยวนนิ่งๆ “ข้าย้อนเวลากลับมาในปีแรกที่แต่งงานกับเขางั้นหรือ” ความร้อนที่ระบายออกจากตาเมื่อนึกถึงวันที่เขาตามหานางก่อนจะทรุดเข่าลงบนพื้นโคนตมเมื่อเห็นศพของนางมีร่องรอยการถูกกัดแทะจากสัตว์ร้าย เขาอุ้มนางขึ้นอย่างไม่นึกรังเกียจ ทั้งยังเดินขึ้นเขาหาฮว

ใบหน้างามเกินกว่าจะเป็นสตรีชาวบ้านสะบัดพรืดไปไม่สนใจ เดินเข้าครัวไปจัดการข้าวของที่แตกและพังจากการอาละวาดของตัวเอง“ข้าทำดีด้วยเพราะไม่อยากตายอย่างอนาจ ข้าเห็นความดีของท่านตอนที่กอบดินมาฝังร่างข้า แต่หากท่านจะมีเมียรอง… ชิส์ ก็เรื่องของท่านเถอะ!!” เรื่องเขาแต่งงานใหม่หรือไม่นางไม่แน่ใจนัก เพราะตอนเป็นวิญญานแม้ล่องลอยอยู่ต่ออีกสิบปี แต่นางกลับได้ไปดูการปกครอง การค้าขาย โรคระบาด ไม่ได้อยู่ข้างกายเขา ในวันนั้นจึงเห็นเพียงเขามากับมารดาและลูกน้องอีก2คน เรียกเขาว่า “ใต้เท้าฝาน” การสอบบัณฑิตของเขาคงมีสักวันที่สมดังปราถนา นางไม่ได้เปลี่ยนใจไม่หย่าเพราะเขาเป็นคนรวยขึ้นในอนาคตอย่างเดียว แต่นางรู้ซึ้งหลังตายแล้วต่างหากว่าใครที่หวังดีกับนางจริงๆ“หากวันหน้าเขาเป็นใต้เท้าจริง เขาต้องปกป้องข้าจากครอบครัวได้ ที่สำคัญ…ต้องสนับสนุนเขาให้ถูกทาง” มือบางยกหม้อดินเผา และถ้วยจานที่แตกหักไม่มีชิ้นดีแล้วเบ้หน้าออกคล้ายอยากจะร้องไห้“ข้าทำบ้าอะไรลงไป บ้านนี้แทบจะไม่มีข้าวกรอกหม้อ ข้ายังทำลายข้าวของพวกนี้อีก!!” แม้จะดึงทึ้งผมตัวเองจนเจ็บ แต่ก็จนปัญญาจะเรียกร้องสิ่งใดคืน “เงินใช้ชีวิตได้มาจากการคัดลอกตำราขาย

คำพูดนั้นแม้จะกังวล แต่คนป่วยก็ยอมพยักหน้า ในใจภาวนาอย่าให้สะใภ้คนเล็กไปก่อเรื่องใดๆอีกเลย“พี่สะใภ้ ท่านอยู่หรือไม่” สตรีที่แม่สามีห่วงใยกำลังยืนถือเสียมอยู่หน้ากระท่อมหลังน้อย ก่อนจะทุบประตูต่อเมื่อคนข้างในยังเงียบเฉย“พี่สะใภ้!! พี่ใหญ่!! ข้ารู้ว่าพวกท่านอยู่ข้างใน ข้าไม่ได้มาก่อความวุ่นวาย ข้าแค่อยากมาขอความช่วยเหลือ” แอ็ดดดด ประตูไม้บานเก่าคร่ำครึถูกเปิดออกเบาๆพร้อมสีหน้าเบื่อหน่ายของหรงเฟย“เมิ่งหลานวันนี้ข้าล่าสัตว์ไม่ได้สักตัว เจ้าอย่ามากวนอารมณ์ข้าจะได้ไหม“ เสียงนั้นไม่ใช่ตวาดแต่ติดจะรำคาญมากกว่า เมิ่งหลานที่เห็นแบบนั้นก็เข้าใจดีก่อนหน้านี้นางร้ายใช่ย่อย มือเล็กจึงยกขึ้นประสานก่อนก้มหัวลงทำความเคารพ”พี่สะใภ้ ก่อนหน้านี้เพราะหลายเรื่องประดังประเดเข้ามา ข้าไม่รู้ความนัก ทำท่านหงุดหงิดใจไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้ข้าเปลี่ยนแปลงแล้วจริงๆที่มาวันนี้อยากมาขอความช่วยเหลือเจ้าค่ะ“ ดวงตาของพี่สะใภ้มีแต่ความตกใจ แปลกใจ และตื่นตระหนก เมิ่งหลานเห็นมันชัดเจนแต่ไม่เอ่ยอะไรทำเพียงยืนตรงหน้าอย่างหนักแน่นในความทรงจำหลังสามีฝังศพนางไว้ในสุสานตระกูลฝาน วันไหว้ป้ายวิญญาณ พี่สะใภ้และพี่ใหญ่ยังต้มน้ำแ

ดวงตากลมโตมองมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามที่หน้าท้องแกร่ง ใบหน้าหวานแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ หากเป็นชาติก่อนนางไม่ได้ใกล้ชิดสามีเลยนับตั้งแต่ขอหย่าครั้งแรก เรียกว่าเกือบ4ปีเห็นจะได้ แต่ตอนนี้ ตอนที่กลับมาเกิดใหม่นี้ นางไม่ได้แนบชิดเขาร่วม100วัน นั่นนับว่ามากพอจะทำให้ใจแกว่งไกวอย่างห้ามยาก“แบบนี้ขิงแก่ แบบนี้ขิงอ่อน รออีกหน่อยค่อยขุด” นางส่ายหัวนั่งลงข้างๆเขาก่อนมองขิงอ่อนที่เขาชี้”ขุดไปด้วยได้หรือไม่ เอาไปปลูกที่บ้าน อย่างน้อยให้มันแพร่พันธุ์ไว้ทำยาให้ท่านแม่“ แววตาที่มองมาคล้ายเคลือบแคลงในตัวนาง แต่เมื่อเม็ดฝนลงหนักขึ้นก็ยอมขุดมาให้อีกหลายหัว”ข้าไปเก็บผักกาดน้ำก่อน“ นางมองเห็นกอผักกาดข้างตลิ่ง รีบนำเสื้อเขามากระชับคลุมหัว และวิ่งไปเก็บพักกาดมาอีกหลายต้น”เมิ่งหลาน!!“ เขาจะห้ามนางเพราะน้ำเชี่ยวแต่ก็ไม่ทัน ก่อนจะรวบขิงขึ้นมาใส่ตระกร้าที่นางทิ้งไว้และรีบตามนางไป”พรุ่งนี้ขาจะไปในตลาดกับท่าน ข้าอยากได้เมล็ดผัก“ ระหว่างเก็บผักกาดน้ำนางยังมองหายอดอ่อนของผักปลั่งมาได้อีกกำมือ ”หากได้ปลากลับไปด้วยก็ดีสิ” เพราะตอนนี้ปลากระโดดดีใจเล่นหยาดฝน นางจึงนึกอยากมีที่ตักปลาดีๆสักอัน“กลั

จบคำพูดนั้นบรรกาศในกระท่อมผุพังเงียบเฉียบลงกว่าเดิม ความอึดอัดแผ่ซ่านจนสุดท้ายบ้านพี่ใหญ่ต้องแยกย้าย ส่วนแม่สามีนั้นดื่มน้ำขิงที่นางเคี่ยวไว้แล้วรู้สึกดีขึ้นหน่อย แถมวันนี้นางยังเลือกหุงข้าวผสมธัญพืชกินกับผักกาดผัดน้ำมัน นับว่าอิ่มท้องในรอบหลายวัน“ท่านแม่” วันนี้เป็นคืนแรกที่นางมานอนเฝ้าแม่สามี นางใช้ฟางมาปูก่อนจะตามด้วยผ้าผืนบางและล้มตัวลงนอน เงาร่างสูงใหญ่มองอยู่ที่หน้าประตูห้องมารดา ซื่อหยวนตัดสินใจไม่ได้ว่าจะก้าวเท้าเข้ามาดีหรือไม่“มีอะไรเจ้าก็พูดเถอะ ข้าดุกับเจ้าไปบ้างเข้มงวดบ้างแต่ทุกวันนี้ข้าก็ยังรู้สึกผิดกับเจ้าไม่น้อย เจ้าแต่งเข้ามาข้าไม่ได้ให้อะไรเจ้าเลยด้วยซ้ำ” จากที่ไอต่อเนื่องบัดนี้ถือว่าดีขึ้นมาก น้ำขิงรสเผ็ดร้อนนั้นเพราะขุดมาสดๆตัวยาจึงได้ผลดีกว่าแบบแห้ง“หากวันนึงซื่อหยวนเป็นคนออกปากขอหย่ากับข้าเพื่อแต่งงานกับแม่นางฉิน ข้า…คงไร้ที่ไป แต่ว่าถึงยามนั้นท่านช่วยข้าดูบ้านเล็กสักหลังได้หรือไม่” คำพูดนั้นทำปลายเท้าที่จะเดินเข้ามาหยุดนิ่งก่อนจะหลบอยู่ในมุมมืดข้างประตู“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น อาหยวนกับม่ออวี๋เป็นเพื่อนเล่นกัน หากมีใจรักกันก็คงแต่งงานกันไปแล้ว“ มือเหี่ยวย่นลูบหั