Semua Bab รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท: Bab 11

หนึ่งปีต่อมา ฉันย้ายออกจากเพนท์เฮาส์ย่านเลควิวฉันไม่ได้ขายมันทิ้งหรอกนะ... เพราะตอนนั้นฉันยังไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะตัดใจทำทุกอย่างในคราวเดียว ฉันแค่ล็อกกุญแจห้อง ส่งมอบมันให้กับผู้จัดการดูแลอสังหาริมทรัพย์ แล้วย้ายเข้าไปอยู่ในห้องชุดที่เล็กลงมา ซึ่งมีผนังห้องสีขาว พื้นไม้เก่า ๆ และบานหน้าต่างที่คอยเปิดรับแสงแดดยามเช้าคืนแรกที่นั่น ฉันนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ คืนที่สอง ฉันเริ่มหลับได้ดีขึ้นมาอีกนิด และเมื่อสิ้นสุดเดือนนั้น ฉันก็เลิกสะดุ้งตื่นกลางดึกเพื่อคอยเช็กว่าลูคากลับมาบ้านหรือยังการเยียวยาบาดแผลในใจไม่ได้มาถึงราวกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แต่มันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ... การกินข้าวได้เต็มอิ่มสักมื้อ การสวมชุดกระโปรงที่ไม่ใช่สีดำ หรือเช้าวันหนึ่งที่ฉันส่องกระจกแล้วไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนถูกทอดทิ้งอีกต่อไปดันเตยังคงอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขาอยู่ตรงนั้นด้วยการคอยใส่ใจจำวันนัดหมายของฉัน คอยซื้อชาแบบที่ฉันแกล้งทำเป็นไม่ชอบมาให้ และคอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนในยามค่ำคืนโดยไม่เคยร้องขอให้ฉันต้องแสร้งทำเป็นมีความสุขมากไปกว่าที่เป็นอยู่ ยามที่ฉันถอยห่างออกไป เขาก็ปล่อยให้ฉันได้มีพื้นที่