Short
รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท

รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท

By:  กันยายนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapters
2.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ห้าปีหลังจากที่ ลูคา เบลลันดี หายตัวไป ฉันก็ได้พบกับเขาอีกครั้งในงานแต่งงานของเพื่อนสนิท ทว่าเขาอยู่ในฐานะเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพียงแค่เพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่งเท่านั้น โซเฟีย เพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันซึ่งอยู่ในชุดเจ้าสาว เกาะแขนฉันเอาไว้ด้วยความเบิกบานใจพล่างพร่ำเพ้อถึงเรื่องราวความรักของพวกเขายกใหญ่ “ฉันเป็นคนช่วยลูคาไว้เองแหละหลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้ยินมาว่าตอนนั้นเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วยนะ แต่ฉันแอบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวฉันน่ะ” “เธอก็เลิกตามหาคู่หมั้นที่หายไปได้แล้วน่า ดูเพื่อนเจ้าบ่าวในงานนี้สิ หล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย เดี๋ยวฉันแนะนำให้สักคนไหม!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูคา เบลลันดี อีกครั้งในรอบห้าปี... คือตอนที่เขายืนอยู่หน้าแท่นพิธีในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน

เขาเป็นเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาว

รถเบนท์ลีย์สีดำจอดเรียงรายอยู่ริมทางเท้าด้านนอกโบสถ์เซนต์บาร์โธโลมิวในชิคาโก บอดี้การ์ดของตระกูลรอสเซตตียืนคุมเชิงอยู่ใต้ซุ้มประตูหิน ขณะที่คนของตระกูลเบลลันดีคอยจับตาดูท้องถนนจากหลังแว่นตากันแดดสีเข้ม ทุกรอยยิ้มในโบสถ์แห่งนี้ล้วนมีกระบอกปืนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

โซเฟีย รอสเซตตี นั่งอยู่ในห้องพักเจ้าสาวในชุดกระโปรงผ้าซาติน ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและเปี่ยมสุข เธอดึงฉันเข้าไปใกล้กระจกแล้วกระซิบแผ่วเบา “เอเลนา ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังเลย... ตอนที่ลูคาโดนชนที่ถนนนอร์ธเลค ฉันเป็นคนไปพบเขาคนแรก ตอนนั้นคนของเบลลันดียังไปไม่ถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันเลยส่งตัวเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปผ่าตัดที่มอลตาเลย”

เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย หมอบอกว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เขาจำชื่อตัวเอง จำครอบครัว และเรื่องธุรกิจได้ แต่ช่วงเวลาไม่กี่เดือนก่อนรถชนกลับเลือนหายไปหมด ฉันเอาแต่คิดในใจว่า... น่าสงสารผู้ชายคนนี้จัง สภาพเขาเหมือนคนที่เพิ่งตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมาจากนรกเลย”

นิ้วมือของฉันเย็นเฉียบขณะกำชับช่อดอกไม้แน่น

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันออกตามหาลูคาแทบพลิกแผ่นดิน ทั้งจ้างนักสืบเอกชน ยื่นเรื่องขอความช่วยเหลือจากตำรวจ โรงพยาบาล สถานที่เก็บศพ ท่าเรือ และด่านตรวจคนเข้าเมือง หรือแม้กระทั่งไปยืนรอหน้าคลินิกใต้ดินพร้อมซ่อนรูปถ่ายของเขาไว้ในสาบเสื้อโค้ต พ่อของเขาเคยจัดพิธีมิสซาส่วนตัวและบอกให้ฉันตัดใจ เพื่อน ๆ ต่างขอร้องให้ฉันหยุดทรมานตัวเองเพราะวิญญาณที่ไม่มีวันกลับมา พ่อแม่ของฉันเองก็บอกว่าคนตายไม่ควรค่าแก่การเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปแลก

มีเพียงโซเฟียเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างฉันในค่ำคืนเหล่านั้น เธอคอยประคับประคองฉันในยามที่ใจสลายที่สุด

เธอรู้ว่าฉันสูญเสียคู่หมั้นไป แต่เธอไม่เคยเจอเขา การหมั้นหมายของเราถูกปิดเป็นความลับเพราะตอนนั้นตระกูลเบลลันดีกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้าน และหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุรถชน ฉันก็ไม่เคยเอารูปเขาให้ใครดูอีกเลย เพราะแค่เพียงมองภาพเหล่านั้นมันก็เจ็บปวดเกินทนแล้ว

ดังนั้น ยามที่เธอเล่าเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้มเขินอายของเจ้าสาว ฉันจึงรู้ดีว่า... เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอพูดมันกำลังทำร้ายฉันสาหัสเพียงใด

ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก และลูคาก็ก้าวเข้ามา

เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำและสวมแหวนแต่งงานของตระกูลรอสเซตตี เขาดูผอมเพรียวลงกว่าเมื่อห้าปีก่อน ใบหน้าดูคมคายและกร้าวแกร่งขึ้น แต่ฉันจำเขาได้ในทันที... รอยแผลเป็นที่พาดผ่านเรียวคิ้ว ท่าทางการขยับกระดุมข้อมือเสื้อ และกลิ่นอายไม้ซีดาร์ผสมยาสูบอันเป็นเอกลักษณ์

เขาเห็นฉันเช่นกัน ชั่วขณะที่สบตากัน ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปในวินาทีนั้น

ทว่า เขากลับเบือนหน้าหนี เดินตัดผ่านห้องไปจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้โซเฟีย ราวกับว่าฉันเป็นเพียงเก้าอี้อีกตัวที่ตั้งอยู่ในห้อง “แขกเหรื่อเข้าไปนั่งประจำที่กันหมดแล้ว อย่าปล่อยให้บาทหลวงต้องรอนานเลย”

โซเฟียคล้องแขนเขาพลางเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน “ค่ะ สามี” จากนั้นเธอก็หันมาหาฉัน ใบหน้ายังคงเปล่งประกาย “เอเลนา ยืนใกล้ ๆ ฉันไว้นะเข้าใจไหม? ถ้าฉันเกิดเป็นลมขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบทางกฎหมายนะ”

ลูคาไม่ได้หันมามองฉันอีกเลย เขาเพียงแต่หันไปสั่งเพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงประตู “เฝ้าบัญชีรายชื่อไว้ให้ดี อย่าให้ใครที่ไม่มีบัตรเชิญเล็ดลอดเข้ามาในโถงจัดงานเด็ดขาด”

ในกลุ่มชายเหล่านั้น มีหลายคนที่รู้จักฉันดี พวกเขาเคยเห็นฉันเคียงข้างลูคาเมื่อหลายปีก่อน เคยเปิดประตูรถให้ฉัน และเคยเรียกฉันว่า "คุณหนูเวน" ด้วยความเคารพนบนอบ ทว่าในวันนี้ พวกเขาเอาแต่ก้มมองพื้นและทำเป็นไม่รู้จักผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยมีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างกายเขามากที่สุด

ในวินาทีนั้นเอง... ที่ฉันเข้าใจทุกอย่าง

โซเฟียไม่รู้เรื่องอะไรเลย

แต่ลูคารู้

เขารู้จักฉันดีพอ... ที่จะเลือกหันหลังให้กัน

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Niida
Niida
เป็นเรื่องสั้นที่ดีมาก ไม่มีการทำร้ายร่างกายแสนสาหัส ไม่มีตัวอิจฉาที่เสแสร้ง แต่ใดๆแล้วก็ยังเป็นรักสามเศร้าที่เจ็บปวด บทสรุปดีมาก
2026-08-21 14:14:39
0
0
11 Chapters
บทที่ 1
ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูคา เบลลันดี อีกครั้งในรอบห้าปี... คือตอนที่เขายืนอยู่หน้าแท่นพิธีในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเขาเป็นเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาวรถเบนท์ลีย์สีดำจอดเรียงรายอยู่ริมทางเท้าด้านนอกโบสถ์เซนต์บาร์โธโลมิวในชิคาโก บอดี้การ์ดของตระกูลรอสเซตตียืนคุมเชิงอยู่ใต้ซุ้มประตูหิน ขณะที่คนของตระกูลเบลลันดีคอยจับตาดูท้องถนนจากหลังแว่นตากันแดดสีเข้ม ทุกรอยยิ้มในโบสถ์แห่งนี้ล้วนมีกระบอกปืนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้นโซเฟีย รอสเซตตี นั่งอยู่ในห้องพักเจ้าสาวในชุดกระโปรงผ้าซาติน ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและเปี่ยมสุข เธอดึงฉันเข้าไปใกล้กระจกแล้วกระซิบแผ่วเบา “เอเลนา ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังเลย... ตอนที่ลูคาโดนชนที่ถนนนอร์ธเลค ฉันเป็นคนไปพบเขาคนแรก ตอนนั้นคนของเบลลันดียังไปไม่ถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันเลยส่งตัวเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปผ่าตัดที่มอลตาเลย”เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย หมอบอกว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เขาจำชื่อตัวเอง จำครอบครัว และเรื่องธุรกิจได้ แต่ช่
Read more
บทที่ 2
เมื่อพิธีการเริ่มขึ้น ฉันยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของโซเฟียสามก้าว และเฝ้ามองลูคาที่ทอดสายตาไปยังใบหน้าของเธอตลอดเวลา ยามที่มือของเธอสั่นเทาขณะถือช่อดอกไม้ เขาจะเอื้อมมือไปกุมมันไว้พลางใช้หัวแม่มือลูบไล้เบา ๆ บนหลังมือของเธอครั้งหนึ่งที่สนามยิงปืนใต้ดินของตระกูลเบลลันดี ฉันเคยลองเหนี่ยวไกปืนเป็นครั้งแรก และเกือบทำมันหลุดมือเพราะแรงสะท้อนกลับที่กระแทกเข้าข้อมืออย่างแรง ตอนนั้นลูคาก็กุมมือฉันไว้แบบนี้... แล้วกระซิบแผ่วเบาว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”เขายังคงเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนคนเดิม เขายังจำวิธีประคบประหงมใครสักคนราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าได้เป็นอย่างดีเพียงแต่เขาไม่ได้ทำมันเพื่อฉันอีกต่อไปแล้ว“คุณจะรับ โซเฟีย รอสเซตตี เป็นภรรยาหรือไม่” บาทหลวงเอ่ยถาม “เพื่อเคียงข้างเธอทั้งในยามมีเกียรติและยามเผชิญภัยพิบัติ ทั้งในยามรุ่งโรจน์และร่วงโรจน์ของทั้งสองตระกูล?”ลูคาชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมาทางฉันไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ ทว่าบรรยากาศรอบโบสถ์กลับคล้ายจะเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเขาฉายแววเจ็บปวด แต่ความรู้สึกนั้นก็จางหายไปรวดเร็วเสียจนฉันไม่กล้าปักใจเชื่อ“รับครับ” เขาเอ่ย
Read more
บทที่ 3
บ่ายวันถัดมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นโซเฟียยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนและกระเป๋าเดินทางอีกสามใบ โดยมีลูคายืนอยู่ข้าง ๆ เขาพาดเสื้อโค้ตสีดำไว้บนแขนข้างหนึ่งฉันเปิดประตูออกไปโดยไม่ทันได้คิดโซเฟียถลันเข้ามาสวมกอดฉันทันที “เอเลนา เธอทำให้ฉันกลัวแทบแย่ ฉันโทรหาเธอทั้งเช้าเลย ตอนเธอเดินออกจากงานแต่งงานไป ดูเหมือนเธอกำลังจะจมหายลงไปในทะเลสาบอย่างนั้นแหละ”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ จนความโกรธเกรี้ยวอันน้อยนิดที่ฉันอุตส่าห์รวบรวมมาได้ มลายกลายเป็นความรู้สึกที่อ่อนแอและย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ฉันปล่อยให้เธอเล่ากอดอยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออก “ฉันสบายดี”“สภาพเธอไม่เหมือนคนสบายดีเลยนะ” เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้องชุดพลางสะท้านเยือก “พระช่วย ห้องนี้มันดูหดหู่จัง ลูคาบอกว่าตึกของเธอมีระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ดีที่สุดในย่านเลควิว เราเลยคิดว่าจะมาขอพักอยู่ด้วยสักสองสามวันน่ะ ตอนนี้คฤหาสน์ตระกูลรอสเซตตีกำลังโดนขู่ฆ่า แล้วไหนจะเรื่องลูกในท้องอีก...”ในที่สุดลูคาก็หันมามองฉัน “โซเฟียกำลังท้อง ฉันคงไม่พาเธอมาที่นี่หรอกถ้ามันมีทางเลือก
Read more
บทที่ 4
โซเฟียเกลียดเพนท์เฮาส์ของฉันทันทีที่ย้ายเข้ามาอยู่ พอเข้าสู่วันที่สาม เธอก็เดินเท้าเปล่าข้ามพรมสีชาร์โคลโดยมีผ้าห่มคลุมไหล่พลางย่นจมูกใส่หินอ่อนสีดำ ชั้นวางของสีเข้ม และผนังสีเทา“เอเลนา ยาหยี ทำไมบ้านเธอถึงดูเหมือนห้องสอบสวนของตระกูลเบลลันดีขนาดนี้ล่ะ? เป็นใครก็คงเป็นบ้าตายในห้องนี้แน่ ๆ”ฉันวางแก้วกาแฟลง “เคยมีบางคนชอบให้มันเป็นแบบนี้น่ะ”“ผู้ชายชอบสีดำ เธอก็เลยทาสีชีวิตตัวเองเป็นสีดำทั้งหมดเลยเหรอ?” เธอส่ายหัว “เธอต้องมีอะไรที่เป็นของตัวเองบ้างนะ อย่างผ้าปูที่นอนของฉันเป็นสีชมพูบลัช ลูคาเกลียดมันจะตาย แต่เขาก็นอนบนนั้นอยู่ดี”ลูคาซึ่งกำลังยืนกลัดกระดุมข้อมือเสื้ออยู่ริมหน้าต่าง พลันชะงักมือลงทันทีโซเฟียส่งยิ้มให้เขา “เขาบ่นทุกครั้งนั่นแหละ แต่สุดท้ายก็ยังคลานขึ้นเตียงมานอนเหมือนสามีที่ดีอยู่ดี”ฉันจำได้ถึงผ้าปูที่นอนสีชมพูที่ฉันเคยซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นลูคายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงครึ่งนาที ก่อนจะหยิบหมอนของตัวเองเดินไปนอนห้องนอนแขก ตอนนั้นเขาพูดว่า “เอเลนา อย่าแต่งตัวให้ฉันเหมือนเป็นพระเอกในบ้านตุ๊กตาของเธอหน่อยเลย” ฉันได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนและแสร้งทำเป็นไม่เจ็บปวด หลังจา
Read more
บทที่ 5
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โซเฟียยืนกรานที่จะพาฉันไปที่ เวลเวตคลับ ซึ่งเป็นคลับส่วนตัวของตระกูลเบลลันดีทางตอนเหนือของเมือง มันเป็นสถานที่ที่เหล่าตระกูลทรงอิทธิพลใช้เจรจาผลประโยชน์และสาดคำถากถางใส่กันโดยไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง“เธอต้องออกไปสูดอากาศบ้างนะ” เธอพูดขณะช่วยจัดทรงผมให้ฉันที่หน้ากระจก “และเธอต้องได้เจอกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนในความทรงจำด้วย”เธอหวังดี... และนั่นแหละคือปัญหา ทุกความแสนดีที่เธอทำมันยิ่งทำให้ฉันเกลียดเธอลงได้ยากเหลือเกินฉันสวมชุดกระโปรงผ้ากำมะหยี่สีดำ แต่งหน้าอ่อน ๆ และยังคงสวมแหวนของลูคาไว้ที่นิ้ว ฉันไม่ได้ใส่มันเพื่อจะแย่งเขาคืนมา แต่ใส่เพราะฉันยังอ่อนแอเกินกว่าจะตัดใจถอดมันออกก่อนเวลาที่ควรต่างหากเมื่อเราไปถึง ลูคานั่งประจำอยู่ที่โต๊ะหลักเรียบร้อยแล้ว โซเฟียตรงดิ่งเข้าไปหาเขาในทันที เขาลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมเลื่อนเก้าอี้ให้พลางเอ่ยปากถามด้วยความใส่ใจว่าเสียงดนตรีดังเกินไปไหม เธอส่งยิ้มหวานก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่สันกรามของเขาอย่างรวดเร็ว“เอเลนา” โซเฟียเอ่ยขึ้นพลางดึงฉันให้นั่งลงข้าง ๆ “นี่คือ ดันเต วาเลนติ เขาเป็นเพื่อนเก่าของลูคา ได้ยินว่าอันตรายใช่ย่อยเลยล่ะ... และท
Read more
บทที่ 6
ประตูลิฟต์ปิดลงก่อนที่เข่าของฉันจะทรุดลงไปกับพื้น ฉันยันฝ่ามือข้างหนึ่งเข้ากับกำแพงกระจกและพยายามฝืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ชั่ววินาทีนั้น ฉันเกือบจะเดินย้อนกลับไปหาเขาแล้ว... แม้จะผ่านเรื่องราวแย่ ๆ ทั้งหมดมา แต่เศษเสี้ยวหัวใจอันแหลกสลายของฉันส่วนหนึ่งก็ยังคงหวังลึก ๆ ให้เขาเดินตามมาและอธิบายทุกอย่างประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นส่วนตัว ดันเตยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว เขายืนพิงกำแพงพลางล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง“หมอนั่นส่งเธอขึ้นมาสินะ” เขาเอ่ยทักฉันพยักหน้ารับ“แล้วเธอมาที่นี่เพราะเธออยากมาจริง ๆ หรือเปล่า?”คำถามง่าย ๆ นั้นเกือบจะทำให้ฉันพังทลายลงมาตรงนั้น ห้าปีแล้วที่ลูคาไม่เคยเอ่ยปากถามเลยว่าฉันต้องการอะไร... ไม่มีใครในห้องนั้นเคยถามเลยด้วยซ้ำ ฉันก้มลงมองคีย์การ์ดในมือแล้วกระซิบตอบ “ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนแล้วจริง ๆ”สีหน้าของดันเตเปลี่ยนไปทันที เขาหยิบคีย์การ์ดไปจากมือของฉันแล้วช่วยเปิดประตูห้องสวีทให้ จากนั้นจึงเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างโดยไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลยแม้แต่น้อย “ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาสิ นั่งลง แล้วก็สูดหายใจลึก ๆ... แค่นั้นพอ”ภายในห้องนั้นเงียบสงัดและหรูหราราคาแพงเกินไป มองออ
Read more
บทที่ 7
ลูคากำลังนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดพร้อมกับบุหรี่ในมือที่มอดไหม้จนเกือบจะถึงก้นกรอง ยามที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาข้างใน สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ชุดกระโปรง นิ้วมืออันว่างเปล่า ไปจนถึงใบหน้าที่เหนื่อยล้าของฉัน ชั่วขณะนั้น พลันเกิดกระแสอารมณ์อันรุนแรงสายหนึ่งแล่นผ่านตัวเขา ก่อนที่เขาจะสะกดกั้นมันลงไปอย่างรวดเร็ว“หมอนั่นทำให้เธอร้องไห้มางั้นเหรอ” เขาเอ่ยถาม “หรือเธอจงใจเก็บน้ำตาส่วนนั้นเอาไว้มาร้องไห้กับฉันกันแน่?”ฉันวางกระเป๋าถือลงด้วยมือที่สั่นเทา “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”“เธอกลับบ้านมาตอนรุ่งสางจากห้องสวีทของดันเต วาเลนติ เนี่ยนะ แล้วบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ฉันย้ำคำเดิมเขาลุกขึ้นยืนและเดินตัดผ่านห้องมาหาฉันด้วยย่างก้าวที่หนักหน่วงเพียงไม่กี่ก้าว “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องพรรค์นั้นงั้นเหรอ?”ฉันก้าวถอยหลังจนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง “เมื่อสามปีก่อน นายยังเชื่อเรื่องโกหกเพราะสายโทรศัพท์แค่สายเดียวเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้จะเชื่อไม่ได้ล่ะ?”คำพูดนั้นฟาดเข้าใส่เขาอย่างจัง “อย่ามาโยนความผิดให้ฉันนะ! ฉันอุตส่าห์กลับมาตามหาเธอ แต่ฉัน
Read more
บทที่ 8
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง โซเฟียก็จัดกระเป๋าเดินทางสองใบเสร็จเรียบร้อย เธอยืนอยู่ตรงประตูด้วยขอบตาที่บวมช้ำ และปฏิเสธไม่ยอมให้บอดี้การ์ดของลูคาแตะต้องกระเป๋าของเธอ ลูคาคอยเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ราวกับกลัวว่าเธออาจจะแตกสลายไปหากเขาละสายตาไปแม้เพียงวินาทีเดียวฉันยืนอยู่ทว่าอีกฟากหนึ่งของห้องในชุดกระโปรงตัวเดิมจากเมื่อคืน เหนื่อยล้าเกินกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า“พวกเราจะย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลรอสเซตตีค่ะ” โซเฟียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันคิดว่าในตอนนี้... พวกเราไม่ควรจะมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอีกแล้วล่ะ”ฉันพยักหน้ารับเธอก้าวเท้ามาทางฉันก้าวหนึ่ง ก่อนจะชะงักไป แล้วเปลี่ยนเป็นโอบกอดตัวเองเอาไว้แทน “เอเลนา ฉันสาบานเลยนะ ถ้าฉันรู้เรื่องนี้มาก่อน...”“ฉันรู้” ฉันย้ำคำเดิมเธอสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม “แต่ต่อให้รู้... มันก็ไม่ได้ทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้นมาเลย”ใช่... มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยลูคามองดูพวกเราทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดตึงเครียดเสียจนดูเจ็บปวด ยามที่โซเฟียเดินลงบันไดไปพร้อมกับบอดี้การ์ด เขากลับยังคงรั้งรออยู่ข้างหลัง“ฉันจำเป็นต้องอธิบาย” เขาเอ่ย “หลังจากรถชน โซเฟียเป็นคนช่วยชีวิ
Read more
บทที่ 9
ช่วงเวลาไม่กี่สัปดาห์ต่อมาผ่านพ้นไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าประหลาด โซเฟียส่งข้อความมาหาฉัน... ข้อความที่ฉันไม่อาจตอบกลับได้[ฉันขอโทษ][เธอได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า?][โปรดบอกฉันทีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่]บางครั้งฉันก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไป... ก่อนจะลบมันทิ้งลูคาไม่ได้มาที่เพนท์เฮาส์อีกเลย แต่กลิ่นอายของเขายังคงอบอวลอยู่ทุกหนทุกแห่ง แหวนของเขายังคงวางอยู่ในจานใบเล็กตรงทางเข้า เสื้อโค้ตของเขายังคงแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ชื่อของเขายังคงปรากฏอยู่บนเอกสารติดต่อฉุกเฉินฉบับเก่า ใบประกันภัยใบเก่า และเศษเสี้ยวอดีตของชีวิตที่ครั้งหนึ่งฉันเคยขลาดกลัวเกินกว่าจะรื้อทำลายมันลงฉันค่อย ๆ กำจัดพวกมันออกไป... ช้า ๆครั้งแรกที่ฉันเทวิสกี้ของเขาทิ้ง ฉันถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮบนพื้นห้องครัว ครั้งแรกที่ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนสีเทามาเป็นสีฟ้าอ่อน ฉันรู้สึกผิดบาปราวกับว่าตัวเองกำลังนอกใจคนตายดันเตแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ แต่เขาไม่เคยยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของฉัน บางครั้งเขาก็ทิ้งถุงของสดไว้ที่หน้าประตูห้อง บางครั้งเขาก็ขับรถพาฉันไปตามนัดของหมอและนั่งรออยู่ในรถโดยปิดวิทยุเงียบ หรือบางครั้งเขาก็มานั่งฝั่ง
Read more
บทที่ 10
สองเดือนต่อมา โซเฟียนัดเจอฉันที่คาเฟ่เงียบ ๆ แห่งหนึ่งริมทะเลสาบเธอสวมเสื้อโค้ตตัวหลวมสีครีม ใบหน้าดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ในตอนนี้เธอไม่ได้ดูเหมือนเจ้าสาวผู้เปล่งประกายในโบสถ์คนนั้นอีกแล้ว แต่กลับดูเหมือนเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยมานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนโซฟาของฉันไม่มีผิดยามที่เธอเห็นฉัน นัยน์ตาของเธอก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา “เธอมาจริง ๆ ด้วย”“มาแค่แป๊บเดียวน่ะ”เรานั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน ผ่านไปเนิ่นนานโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ผืนน้ำในทะเลสาบที่อยู่นอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น และหยาดฝนก็ไหลรินเป็นสายยาวลงมาตามแผ่นกระจกโซเฟียบิดผ้าเช็ดปากในมือไปมา “ฉันเอาแต่คิดถึงทุกครั้งที่เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะเขา แล้วฉันก็บอกให้เธอตัดใจซะ... ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ คำตอบนั้นมาตลอด”“เธอไม่รู้หรอก” ฉันบอก“ฉันควรจะรู้สิ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันนะ ฉันควรจะถามให้มากกว่านี้ ควรจะถามชื่อเขา ขอดูหน้าเขา หรืออะไรก็ตามแต่ ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องเธอด้วยการไม่เข้าไปซักไซ้... แต่บางที ฉันก็แค่ไม่อยากให
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status