รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท

ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูคา เบลลันดี อีกครั้งในรอบห้าปี... คือตอนที่เขายืนอยู่หน้าแท่นพิธีในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเขาเป็นเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาวรถเบนท์ลีย์สีดำจอดเรียงรายอยู่ริมทางเท้าด้านนอกโบสถ์เซนต์บาร์โธโลมิวในชิคาโก บอดี้การ์ดของตระกูลรอสเซตตียืนคุมเชิงอยู่ใต้ซุ้มประตูหิน ขณะที่คนของตระกูลเบลลันดีคอยจับตาดูท้องถนนจากหลังแว่นตากันแดดสีเข้ม ทุกรอยยิ้มในโบสถ์แห่งนี้ล้วนมีกระบอกปืนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้นโซเฟีย รอสเซตตี นั่งอยู่ในห้องพักเจ้าสาวในชุดกระโปรงผ้าซาติน ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและเปี่ยมสุข เธอดึงฉันเข้าไปใกล้กระจกแล้วกระซิบแผ่วเบา “เอเลนา ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังเลย... ตอนที่ลูคาโดนชนที่ถนนนอร์ธเลค ฉันเป็นคนไปพบเขาคนแรก ตอนนั้นคนของเบลลันดียังไปไม่ถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันเลยส่งตัวเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปผ่าตัดที่มอลตาเลย”เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย หมอบอกว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เขาจำชื่อตัวเอง จำครอบครัว และเรื่องธุรกิจได้ แต่ช่

บ่ายวันถัดมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นโซเฟียยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนและกระเป๋าเดินทางอีกสามใบ โดยมีลูคายืนอยู่ข้าง ๆ เขาพาดเสื้อโค้ตสีดำไว้บนแขนข้างหนึ่งฉันเปิดประตูออกไปโดยไม่ทันได้คิดโซเฟียถลันเข้ามาสวมกอดฉันทันที “เอเลนา เธอทำให้ฉันกลัวแทบแย่ ฉันโทรหาเธอทั้งเช้าเลย ตอนเธอเดินออกจากงานแต่งงานไป ดูเหมือนเธอกำลังจะจมหายลงไปในทะเลสาบอย่างนั้นแหละ”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ จนความโกรธเกรี้ยวอันน้อยนิดที่ฉันอุตส่าห์รวบรวมมาได้ มลายกลายเป็นความรู้สึกที่อ่อนแอและย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ฉันปล่อยให้เธอเล่ากอดอยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออก “ฉันสบายดี”“สภาพเธอไม่เหมือนคนสบายดีเลยนะ” เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้องชุดพลางสะท้านเยือก “พระช่วย ห้องนี้มันดูหดหู่จัง ลูคาบอกว่าตึกของเธอมีระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ดีที่สุดในย่านเลควิว เราเลยคิดว่าจะมาขอพักอยู่ด้วยสักสองสามวันน่ะ ตอนนี้คฤหาสน์ตระกูลรอสเซตตีกำลังโดนขู่ฆ่า แล้วไหนจะเรื่องลูกในท้องอีก...”ในที่สุดลูคาก็หันมามองฉัน “โซเฟียกำลังท้อง ฉันคงไม่พาเธอมาที่นี่หรอกถ้ามันมีทางเลือก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โซเฟียยืนกรานที่จะพาฉันไปที่ เวลเวตคลับ ซึ่งเป็นคลับส่วนตัวของตระกูลเบลลันดีทางตอนเหนือของเมือง มันเป็นสถานที่ที่เหล่าตระกูลทรงอิทธิพลใช้เจรจาผลประโยชน์และสาดคำถากถางใส่กันโดยไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง“เธอต้องออกไปสูดอากาศบ้างนะ” เธอพูดขณะช่วยจัดทรงผมให้ฉันที่หน้ากระจก “และเธอต้องได้เจอกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนในความทรงจำด้วย”เธอหวังดี... และนั่นแหละคือปัญหา ทุกความแสนดีที่เธอทำมันยิ่งทำให้ฉันเกลียดเธอลงได้ยากเหลือเกินฉันสวมชุดกระโปรงผ้ากำมะหยี่สีดำ แต่งหน้าอ่อน ๆ และยังคงสวมแหวนของลูคาไว้ที่นิ้ว ฉันไม่ได้ใส่มันเพื่อจะแย่งเขาคืนมา แต่ใส่เพราะฉันยังอ่อนแอเกินกว่าจะตัดใจถอดมันออกก่อนเวลาที่ควรต่างหากเมื่อเราไปถึง ลูคานั่งประจำอยู่ที่โต๊ะหลักเรียบร้อยแล้ว โซเฟียตรงดิ่งเข้าไปหาเขาในทันที เขาลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมเลื่อนเก้าอี้ให้พลางเอ่ยปากถามด้วยความใส่ใจว่าเสียงดนตรีดังเกินไปไหม เธอส่งยิ้มหวานก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่สันกรามของเขาอย่างรวดเร็ว“เอเลนา” โซเฟียเอ่ยขึ้นพลางดึงฉันให้นั่งลงข้าง ๆ “นี่คือ ดันเต วาเลนติ เขาเป็นเพื่อนเก่าของลูคา ได้ยินว่าอันตรายใช่ย่อยเลยล่ะ... และท

ลูคากำลังนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดพร้อมกับบุหรี่ในมือที่มอดไหม้จนเกือบจะถึงก้นกรอง ยามที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาข้างใน สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ชุดกระโปรง นิ้วมืออันว่างเปล่า ไปจนถึงใบหน้าที่เหนื่อยล้าของฉัน ชั่วขณะนั้น พลันเกิดกระแสอารมณ์อันรุนแรงสายหนึ่งแล่นผ่านตัวเขา ก่อนที่เขาจะสะกดกั้นมันลงไปอย่างรวดเร็ว“หมอนั่นทำให้เธอร้องไห้มางั้นเหรอ” เขาเอ่ยถาม “หรือเธอจงใจเก็บน้ำตาส่วนนั้นเอาไว้มาร้องไห้กับฉันกันแน่?”ฉันวางกระเป๋าถือลงด้วยมือที่สั่นเทา “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”“เธอกลับบ้านมาตอนรุ่งสางจากห้องสวีทของดันเต วาเลนติ เนี่ยนะ แล้วบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ฉันย้ำคำเดิมเขาลุกขึ้นยืนและเดินตัดผ่านห้องมาหาฉันด้วยย่างก้าวที่หนักหน่วงเพียงไม่กี่ก้าว “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องพรรค์นั้นงั้นเหรอ?”ฉันก้าวถอยหลังจนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง “เมื่อสามปีก่อน นายยังเชื่อเรื่องโกหกเพราะสายโทรศัพท์แค่สายเดียวเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้จะเชื่อไม่ได้ล่ะ?”คำพูดนั้นฟาดเข้าใส่เขาอย่างจัง “อย่ามาโยนความผิดให้ฉันนะ! ฉันอุตส่าห์กลับมาตามหาเธอ แต่ฉัน

ช่วงเวลาไม่กี่สัปดาห์ต่อมาผ่านพ้นไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าประหลาด โซเฟียส่งข้อความมาหาฉัน... ข้อความที่ฉันไม่อาจตอบกลับได้[ฉันขอโทษ][เธอได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า?][โปรดบอกฉันทีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่]บางครั้งฉันก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไป... ก่อนจะลบมันทิ้งลูคาไม่ได้มาที่เพนท์เฮาส์อีกเลย แต่กลิ่นอายของเขายังคงอบอวลอยู่ทุกหนทุกแห่ง แหวนของเขายังคงวางอยู่ในจานใบเล็กตรงทางเข้า เสื้อโค้ตของเขายังคงแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ชื่อของเขายังคงปรากฏอยู่บนเอกสารติดต่อฉุกเฉินฉบับเก่า ใบประกันภัยใบเก่า และเศษเสี้ยวอดีตของชีวิตที่ครั้งหนึ่งฉันเคยขลาดกลัวเกินกว่าจะรื้อทำลายมันลงฉันค่อย ๆ กำจัดพวกมันออกไป... ช้า ๆครั้งแรกที่ฉันเทวิสกี้ของเขาทิ้ง ฉันถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮบนพื้นห้องครัว ครั้งแรกที่ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนสีเทามาเป็นสีฟ้าอ่อน ฉันรู้สึกผิดบาปราวกับว่าตัวเองกำลังนอกใจคนตายดันเตแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ แต่เขาไม่เคยยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของฉัน บางครั้งเขาก็ทิ้งถุงของสดไว้ที่หน้าประตูห้อง บางครั้งเขาก็ขับรถพาฉันไปตามนัดของหมอและนั่งรออยู่ในรถโดยปิดวิทยุเงียบ หรือบางครั้งเขาก็มานั่งฝั่ง