Short
รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท

รักทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิท

By:  กันยายนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ห้าปีหลังจากที่ ลูคา เบลลันดี หายตัวไป ฉันก็ได้พบกับเขาอีกครั้งในงานแต่งงานของเพื่อนสนิท ทว่าเขาอยู่ในฐานะเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพียงแค่เพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่งเท่านั้น โซเฟีย เพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันซึ่งอยู่ในชุดเจ้าสาว เกาะแขนฉันเอาไว้ด้วยความเบิกบานใจพล่างพร่ำเพ้อถึงเรื่องราวความรักของพวกเขายกใหญ่ “ฉันเป็นคนช่วยลูคาไว้เองแหละหลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้ยินมาว่าตอนนั้นเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วยนะ แต่ฉันแอบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวฉันน่ะ” “เธอก็เลิกตามหาคู่หมั้นที่หายไปได้แล้วน่า ดูเพื่อนเจ้าบ่าวในงานนี้สิ หล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย เดี๋ยวฉันแนะนำให้สักคนไหม!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“Sign those documents for our annulment,” sabi ni Noah ng hindi man lang tumitingin sa kanya. Nakakunot ang noo nito habang nakatingin sa mga kontratang dapat pirmahan bilang CEO ng Natividad Hotel Group.

Napatingin siya sa papeles na nasa mesa. She’s shocked. They were married for three years, nakakapagtaka na bigla na lamang itong nagdesisyon na tapusin ang kasal nila. Alam niyang darating ang pagkakataong ito pero bakit tila tinutusok ng tatlong libong karayom ang puso niya. Nalalamig ang kanyang buong katawan.

“Don’t worry. You will still be my personal assistant. No one does your work better than you do. I just want to end our useless marriage.”

Napakagat-labi siya upang pigilan ang anumang emosyon.

“I don’t think we need this annulment. We’re okay,” mahina niyang sabi.

“Magkano ang kailangan mo?”

“Ikaw ang kailangan ko. Mahal kita. Mahal na mahal. Noon at ngayon.”

Pero syempre wala siyang lakas ng loob sabihin ang mga salitang ito kay Noah.

“Dalawampung milyon, sapat na ba para sa pirma mo?” Kinuha nito ang checkbook na nasa drawer, pinirmahan at inilagay sa ibabaw ng mga dokumento.

Hindi niya pinansin ang tseke. “Bakit bigla naman yata ang annulment na ito?”

“Actually, two years lang nga ang hiningi ng Mommy na matali sa’yo. After that, we can move on. At para saan ang kasal natin that we never consummate?”

“We can consummate our ---”hindi niya matapos ang gustong sabihin.

They never had sex. Bakit nga ba hindi siya nag-attempt na akitin ang binata. Nanatili siyang naghihintay lamang. She’s beautiful. Madaming lalaking nagtatangkang manligaw sa kanya. She just ignored them dahil isa lamang ang lalaking gusto niya.

“Look, hindi kita mahal noon. Hindi kita mahal ngayon at sigurado ako na never kitang mamahalin. You’re just a very efficient assistant kaya ka nasa buhay ko pa hanggang ngayon.”

His words are like bullets going straight through her heart. Agad niyang inawat ang mga luhang nagbabadyang pumatak. Bawal ang drama, she knew it. Kapag sakit sa ulo inaalis agad nito sa trabaho.

“Wait, don’t tell me, you’re in love with me?”

Nanlaki ang hugis almond niyang mga mata. Aminin na ba siya? Paano kung pati sa trabaho ay alisin din siya nito. Mawawalan na siya ng chance na makasama at makausap ito which was the last thing she wanted to happen.

“You don’t have to answer. I don’t care about what you feel. Anyway, free my schedule this afternoon.”

“Saan ka pupunta?”

Napatingin ang binata sa tono ng boses niyang parang asawang nag-iinterrogate.

“I mean, for sure may mga tatawag about business matters at maghahanap sa’yo,” dugtong niya.

Bumukas ang pinto ng opisina bago pa ito makasagot. Iniluwa ng malaking pintong narra ang isang babaeng gusto niyang ibaon sa lupa noon pa mang bago sila ikasal ni Noah. Si Nisha, his childhood sweetheart, his first love. So, ito ang dahilan ng annulment nila. Did they get back together? Iniwan nito ang binata para sa pangarap na maging international model. It seems that Noah was willing to wait. Kagaya niya na handa din maghintay sa walang kasiguraduhang pag-ibig.

He immediately got up upang salubungin ito. Napatitig siya sa binata. Iba ang ngiti nito, ngiting may pagmamahal at pagsuyo. Nakaramdam siya ng matinding panibugho. He never not even once smiled at her like that. Sana siya na lang si Nisha.

Yumakap ang babae sa kanyang asawa at hinalikan ito sa labi. The windows were open, kita sila mula sa labas. At maraming mga empleyado ang nakatingin. Bahagyang umiwas si Noah but he hugged her tightly.

Grabe, walang pang isang oras, tatlong beses na siyang namatay sa sakit. Kung bubuksan ang dibdib niya, pusong wasak at duguan ang makikita.

No one knew that they were married. Sa Natividad Hotel Group, siya ay isa lamang magaling na assistant ni Noah. Bukod sa stress absorber ng boss nila. Kaya niyang solusyunan ang lahat ng problem nito sa opisina. Siya ang takbuhan lalo na kung tungkol sa technology, kaya niyang talunin ang buong IT department ng kumpanya. She was a tech genius. Plus, she can persuade people with her brilliant ideas. Kaya kapag hopeless case sa pag-deal sa client or investor, siya ang tagasalba ng lahat.

Nanatili lamang siyang nakatitig sa dalawa habang palabas ang mga ito. That was cheating in a broad daylight.

Iniligtas niya ang buhay ng mommy ni Noah, si Debbie Natividad, apat na taon na ang nakakaraan. Muntik itong malunod sa dagat at sinagip niya. They became so close na itinuring siyang parang anak dahil wala daw itong anak na babae. Iniwan naman siya ng kanyang ina at sumama sa ibang lalaki noong isang taong gulang lamang siya. Aaminin niyang kulang siya sa pagmamahal ng isang ina kaya mas lalong nagkalapit ang loob nilang dalawa. Nag-aaral si Noah noon sa kilalang Universidad sa America. Umuwi ito ng ma-diagnose ng stage 4 cancer ang kanyang ina. At hiniling nga nito na makasal silang dalawa. Sa video call niya unang nakita ang binata habang kausap ang ina. He was breathtakingly handsome. Ang sarap din sa tenga ng malalim at baritonong boses nito. She worked as her assistant bago pa man sila makasal. Siya ang nagturo dito ng pasikot sikot ng hotel chain business ng ina nito. She fell in love sa mga lumilipas na araw na magkasama sila. She’s hoping that one day he will fall for her, too.

Hawak pa din niya ang papel na dapat pirmahan ng tumunog ang kayang smartphone. Agad niyang sinagot ang tawag mula kay Noah.

“Once you signed the papers, give them to Mr. Raymundo,” anang nasa kabilang linya.

“Could we talk about it again some other time?”

“No, my decision is final. Nothing can change it.”

Mahabang katahimikan. She didn’t know what to say.

Muli itong nagsalita. “Tell him to do it as fast as he can. I’m willing to pay how much it will cost.”

Ibinaba na nito ang telepono.

Of course, she will delay their annulment process. And she will make him fall in love with her bago pa man dumating ang araw ng kanilang paghihiwalay.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Niida
Niida
เป็นเรื่องสั้นที่ดีมาก ไม่มีการทำร้ายร่างกายแสนสาหัส ไม่มีตัวอิจฉาที่เสแสร้ง แต่ใดๆแล้วก็ยังเป็นรักสามเศร้าที่เจ็บปวด บทสรุปดีมาก
2026-08-21 14:14:39
0
0
11 Chapters
บทที่ 1
ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูคา เบลลันดี อีกครั้งในรอบห้าปี... คือตอนที่เขายืนอยู่หน้าแท่นพิธีในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเขาเป็นเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาวรถเบนท์ลีย์สีดำจอดเรียงรายอยู่ริมทางเท้าด้านนอกโบสถ์เซนต์บาร์โธโลมิวในชิคาโก บอดี้การ์ดของตระกูลรอสเซตตียืนคุมเชิงอยู่ใต้ซุ้มประตูหิน ขณะที่คนของตระกูลเบลลันดีคอยจับตาดูท้องถนนจากหลังแว่นตากันแดดสีเข้ม ทุกรอยยิ้มในโบสถ์แห่งนี้ล้วนมีกระบอกปืนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้นโซเฟีย รอสเซตตี นั่งอยู่ในห้องพักเจ้าสาวในชุดกระโปรงผ้าซาติน ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและเปี่ยมสุข เธอดึงฉันเข้าไปใกล้กระจกแล้วกระซิบแผ่วเบา “เอเลนา ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังเลย... ตอนที่ลูคาโดนชนที่ถนนนอร์ธเลค ฉันเป็นคนไปพบเขาคนแรก ตอนนั้นคนของเบลลันดียังไปไม่ถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันเลยส่งตัวเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปผ่าตัดที่มอลตาเลย”เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย หมอบอกว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เขาจำชื่อตัวเอง จำครอบครัว และเรื่องธุรกิจได้ แต่ช่
Read more
บทที่ 2
เมื่อพิธีการเริ่มขึ้น ฉันยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของโซเฟียสามก้าว และเฝ้ามองลูคาที่ทอดสายตาไปยังใบหน้าของเธอตลอดเวลา ยามที่มือของเธอสั่นเทาขณะถือช่อดอกไม้ เขาจะเอื้อมมือไปกุมมันไว้พลางใช้หัวแม่มือลูบไล้เบา ๆ บนหลังมือของเธอครั้งหนึ่งที่สนามยิงปืนใต้ดินของตระกูลเบลลันดี ฉันเคยลองเหนี่ยวไกปืนเป็นครั้งแรก และเกือบทำมันหลุดมือเพราะแรงสะท้อนกลับที่กระแทกเข้าข้อมืออย่างแรง ตอนนั้นลูคาก็กุมมือฉันไว้แบบนี้... แล้วกระซิบแผ่วเบาว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”เขายังคงเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนคนเดิม เขายังจำวิธีประคบประหงมใครสักคนราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าได้เป็นอย่างดีเพียงแต่เขาไม่ได้ทำมันเพื่อฉันอีกต่อไปแล้ว“คุณจะรับ โซเฟีย รอสเซตตี เป็นภรรยาหรือไม่” บาทหลวงเอ่ยถาม “เพื่อเคียงข้างเธอทั้งในยามมีเกียรติและยามเผชิญภัยพิบัติ ทั้งในยามรุ่งโรจน์และร่วงโรจน์ของทั้งสองตระกูล?”ลูคาชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมาทางฉันไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ ทว่าบรรยากาศรอบโบสถ์กลับคล้ายจะเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเขาฉายแววเจ็บปวด แต่ความรู้สึกนั้นก็จางหายไปรวดเร็วเสียจนฉันไม่กล้าปักใจเชื่อ“รับครับ” เขาเอ่ย
Read more
บทที่ 3
บ่ายวันถัดมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นโซเฟียยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนและกระเป๋าเดินทางอีกสามใบ โดยมีลูคายืนอยู่ข้าง ๆ เขาพาดเสื้อโค้ตสีดำไว้บนแขนข้างหนึ่งฉันเปิดประตูออกไปโดยไม่ทันได้คิดโซเฟียถลันเข้ามาสวมกอดฉันทันที “เอเลนา เธอทำให้ฉันกลัวแทบแย่ ฉันโทรหาเธอทั้งเช้าเลย ตอนเธอเดินออกจากงานแต่งงานไป ดูเหมือนเธอกำลังจะจมหายลงไปในทะเลสาบอย่างนั้นแหละ”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ จนความโกรธเกรี้ยวอันน้อยนิดที่ฉันอุตส่าห์รวบรวมมาได้ มลายกลายเป็นความรู้สึกที่อ่อนแอและย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ฉันปล่อยให้เธอเล่ากอดอยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออก “ฉันสบายดี”“สภาพเธอไม่เหมือนคนสบายดีเลยนะ” เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้องชุดพลางสะท้านเยือก “พระช่วย ห้องนี้มันดูหดหู่จัง ลูคาบอกว่าตึกของเธอมีระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ดีที่สุดในย่านเลควิว เราเลยคิดว่าจะมาขอพักอยู่ด้วยสักสองสามวันน่ะ ตอนนี้คฤหาสน์ตระกูลรอสเซตตีกำลังโดนขู่ฆ่า แล้วไหนจะเรื่องลูกในท้องอีก...”ในที่สุดลูคาก็หันมามองฉัน “โซเฟียกำลังท้อง ฉันคงไม่พาเธอมาที่นี่หรอกถ้ามันมีทางเลือก
Read more
บทที่ 4
โซเฟียเกลียดเพนท์เฮาส์ของฉันทันทีที่ย้ายเข้ามาอยู่ พอเข้าสู่วันที่สาม เธอก็เดินเท้าเปล่าข้ามพรมสีชาร์โคลโดยมีผ้าห่มคลุมไหล่พลางย่นจมูกใส่หินอ่อนสีดำ ชั้นวางของสีเข้ม และผนังสีเทา“เอเลนา ยาหยี ทำไมบ้านเธอถึงดูเหมือนห้องสอบสวนของตระกูลเบลลันดีขนาดนี้ล่ะ? เป็นใครก็คงเป็นบ้าตายในห้องนี้แน่ ๆ”ฉันวางแก้วกาแฟลง “เคยมีบางคนชอบให้มันเป็นแบบนี้น่ะ”“ผู้ชายชอบสีดำ เธอก็เลยทาสีชีวิตตัวเองเป็นสีดำทั้งหมดเลยเหรอ?” เธอส่ายหัว “เธอต้องมีอะไรที่เป็นของตัวเองบ้างนะ อย่างผ้าปูที่นอนของฉันเป็นสีชมพูบลัช ลูคาเกลียดมันจะตาย แต่เขาก็นอนบนนั้นอยู่ดี”ลูคาซึ่งกำลังยืนกลัดกระดุมข้อมือเสื้ออยู่ริมหน้าต่าง พลันชะงักมือลงทันทีโซเฟียส่งยิ้มให้เขา “เขาบ่นทุกครั้งนั่นแหละ แต่สุดท้ายก็ยังคลานขึ้นเตียงมานอนเหมือนสามีที่ดีอยู่ดี”ฉันจำได้ถึงผ้าปูที่นอนสีชมพูที่ฉันเคยซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นลูคายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงครึ่งนาที ก่อนจะหยิบหมอนของตัวเองเดินไปนอนห้องนอนแขก ตอนนั้นเขาพูดว่า “เอเลนา อย่าแต่งตัวให้ฉันเหมือนเป็นพระเอกในบ้านตุ๊กตาของเธอหน่อยเลย” ฉันได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนและแสร้งทำเป็นไม่เจ็บปวด หลังจา
Read more
บทที่ 5
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โซเฟียยืนกรานที่จะพาฉันไปที่ เวลเวตคลับ ซึ่งเป็นคลับส่วนตัวของตระกูลเบลลันดีทางตอนเหนือของเมือง มันเป็นสถานที่ที่เหล่าตระกูลทรงอิทธิพลใช้เจรจาผลประโยชน์และสาดคำถากถางใส่กันโดยไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง“เธอต้องออกไปสูดอากาศบ้างนะ” เธอพูดขณะช่วยจัดทรงผมให้ฉันที่หน้ากระจก “และเธอต้องได้เจอกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนในความทรงจำด้วย”เธอหวังดี... และนั่นแหละคือปัญหา ทุกความแสนดีที่เธอทำมันยิ่งทำให้ฉันเกลียดเธอลงได้ยากเหลือเกินฉันสวมชุดกระโปรงผ้ากำมะหยี่สีดำ แต่งหน้าอ่อน ๆ และยังคงสวมแหวนของลูคาไว้ที่นิ้ว ฉันไม่ได้ใส่มันเพื่อจะแย่งเขาคืนมา แต่ใส่เพราะฉันยังอ่อนแอเกินกว่าจะตัดใจถอดมันออกก่อนเวลาที่ควรต่างหากเมื่อเราไปถึง ลูคานั่งประจำอยู่ที่โต๊ะหลักเรียบร้อยแล้ว โซเฟียตรงดิ่งเข้าไปหาเขาในทันที เขาลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมเลื่อนเก้าอี้ให้พลางเอ่ยปากถามด้วยความใส่ใจว่าเสียงดนตรีดังเกินไปไหม เธอส่งยิ้มหวานก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่สันกรามของเขาอย่างรวดเร็ว“เอเลนา” โซเฟียเอ่ยขึ้นพลางดึงฉันให้นั่งลงข้าง ๆ “นี่คือ ดันเต วาเลนติ เขาเป็นเพื่อนเก่าของลูคา ได้ยินว่าอันตรายใช่ย่อยเลยล่ะ... และท
Read more
บทที่ 6
ประตูลิฟต์ปิดลงก่อนที่เข่าของฉันจะทรุดลงไปกับพื้น ฉันยันฝ่ามือข้างหนึ่งเข้ากับกำแพงกระจกและพยายามฝืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ชั่ววินาทีนั้น ฉันเกือบจะเดินย้อนกลับไปหาเขาแล้ว... แม้จะผ่านเรื่องราวแย่ ๆ ทั้งหมดมา แต่เศษเสี้ยวหัวใจอันแหลกสลายของฉันส่วนหนึ่งก็ยังคงหวังลึก ๆ ให้เขาเดินตามมาและอธิบายทุกอย่างประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นส่วนตัว ดันเตยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว เขายืนพิงกำแพงพลางล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง“หมอนั่นส่งเธอขึ้นมาสินะ” เขาเอ่ยทักฉันพยักหน้ารับ“แล้วเธอมาที่นี่เพราะเธออยากมาจริง ๆ หรือเปล่า?”คำถามง่าย ๆ นั้นเกือบจะทำให้ฉันพังทลายลงมาตรงนั้น ห้าปีแล้วที่ลูคาไม่เคยเอ่ยปากถามเลยว่าฉันต้องการอะไร... ไม่มีใครในห้องนั้นเคยถามเลยด้วยซ้ำ ฉันก้มลงมองคีย์การ์ดในมือแล้วกระซิบตอบ “ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนแล้วจริง ๆ”สีหน้าของดันเตเปลี่ยนไปทันที เขาหยิบคีย์การ์ดไปจากมือของฉันแล้วช่วยเปิดประตูห้องสวีทให้ จากนั้นจึงเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างโดยไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลยแม้แต่น้อย “ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาสิ นั่งลง แล้วก็สูดหายใจลึก ๆ... แค่นั้นพอ”ภายในห้องนั้นเงียบสงัดและหรูหราราคาแพงเกินไป มองออ
Read more
บทที่ 7
ลูคากำลังนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดพร้อมกับบุหรี่ในมือที่มอดไหม้จนเกือบจะถึงก้นกรอง ยามที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาข้างใน สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ชุดกระโปรง นิ้วมืออันว่างเปล่า ไปจนถึงใบหน้าที่เหนื่อยล้าของฉัน ชั่วขณะนั้น พลันเกิดกระแสอารมณ์อันรุนแรงสายหนึ่งแล่นผ่านตัวเขา ก่อนที่เขาจะสะกดกั้นมันลงไปอย่างรวดเร็ว“หมอนั่นทำให้เธอร้องไห้มางั้นเหรอ” เขาเอ่ยถาม “หรือเธอจงใจเก็บน้ำตาส่วนนั้นเอาไว้มาร้องไห้กับฉันกันแน่?”ฉันวางกระเป๋าถือลงด้วยมือที่สั่นเทา “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”“เธอกลับบ้านมาตอนรุ่งสางจากห้องสวีทของดันเต วาเลนติ เนี่ยนะ แล้วบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ฉันย้ำคำเดิมเขาลุกขึ้นยืนและเดินตัดผ่านห้องมาหาฉันด้วยย่างก้าวที่หนักหน่วงเพียงไม่กี่ก้าว “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องพรรค์นั้นงั้นเหรอ?”ฉันก้าวถอยหลังจนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง “เมื่อสามปีก่อน นายยังเชื่อเรื่องโกหกเพราะสายโทรศัพท์แค่สายเดียวเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้จะเชื่อไม่ได้ล่ะ?”คำพูดนั้นฟาดเข้าใส่เขาอย่างจัง “อย่ามาโยนความผิดให้ฉันนะ! ฉันอุตส่าห์กลับมาตามหาเธอ แต่ฉัน
Read more
บทที่ 8
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง โซเฟียก็จัดกระเป๋าเดินทางสองใบเสร็จเรียบร้อย เธอยืนอยู่ตรงประตูด้วยขอบตาที่บวมช้ำ และปฏิเสธไม่ยอมให้บอดี้การ์ดของลูคาแตะต้องกระเป๋าของเธอ ลูคาคอยเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ราวกับกลัวว่าเธออาจจะแตกสลายไปหากเขาละสายตาไปแม้เพียงวินาทีเดียวฉันยืนอยู่ทว่าอีกฟากหนึ่งของห้องในชุดกระโปรงตัวเดิมจากเมื่อคืน เหนื่อยล้าเกินกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า“พวกเราจะย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลรอสเซตตีค่ะ” โซเฟียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันคิดว่าในตอนนี้... พวกเราไม่ควรจะมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอีกแล้วล่ะ”ฉันพยักหน้ารับเธอก้าวเท้ามาทางฉันก้าวหนึ่ง ก่อนจะชะงักไป แล้วเปลี่ยนเป็นโอบกอดตัวเองเอาไว้แทน “เอเลนา ฉันสาบานเลยนะ ถ้าฉันรู้เรื่องนี้มาก่อน...”“ฉันรู้” ฉันย้ำคำเดิมเธอสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม “แต่ต่อให้รู้... มันก็ไม่ได้ทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้นมาเลย”ใช่... มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยลูคามองดูพวกเราทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดตึงเครียดเสียจนดูเจ็บปวด ยามที่โซเฟียเดินลงบันไดไปพร้อมกับบอดี้การ์ด เขากลับยังคงรั้งรออยู่ข้างหลัง“ฉันจำเป็นต้องอธิบาย” เขาเอ่ย “หลังจากรถชน โซเฟียเป็นคนช่วยชีวิ
Read more
บทที่ 9
ช่วงเวลาไม่กี่สัปดาห์ต่อมาผ่านพ้นไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าประหลาด โซเฟียส่งข้อความมาหาฉัน... ข้อความที่ฉันไม่อาจตอบกลับได้[ฉันขอโทษ][เธอได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า?][โปรดบอกฉันทีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่]บางครั้งฉันก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไป... ก่อนจะลบมันทิ้งลูคาไม่ได้มาที่เพนท์เฮาส์อีกเลย แต่กลิ่นอายของเขายังคงอบอวลอยู่ทุกหนทุกแห่ง แหวนของเขายังคงวางอยู่ในจานใบเล็กตรงทางเข้า เสื้อโค้ตของเขายังคงแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ชื่อของเขายังคงปรากฏอยู่บนเอกสารติดต่อฉุกเฉินฉบับเก่า ใบประกันภัยใบเก่า และเศษเสี้ยวอดีตของชีวิตที่ครั้งหนึ่งฉันเคยขลาดกลัวเกินกว่าจะรื้อทำลายมันลงฉันค่อย ๆ กำจัดพวกมันออกไป... ช้า ๆครั้งแรกที่ฉันเทวิสกี้ของเขาทิ้ง ฉันถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮบนพื้นห้องครัว ครั้งแรกที่ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนสีเทามาเป็นสีฟ้าอ่อน ฉันรู้สึกผิดบาปราวกับว่าตัวเองกำลังนอกใจคนตายดันเตแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ แต่เขาไม่เคยยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของฉัน บางครั้งเขาก็ทิ้งถุงของสดไว้ที่หน้าประตูห้อง บางครั้งเขาก็ขับรถพาฉันไปตามนัดของหมอและนั่งรออยู่ในรถโดยปิดวิทยุเงียบ หรือบางครั้งเขาก็มานั่งฝั่ง
Read more
บทที่ 10
สองเดือนต่อมา โซเฟียนัดเจอฉันที่คาเฟ่เงียบ ๆ แห่งหนึ่งริมทะเลสาบเธอสวมเสื้อโค้ตตัวหลวมสีครีม ใบหน้าดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ในตอนนี้เธอไม่ได้ดูเหมือนเจ้าสาวผู้เปล่งประกายในโบสถ์คนนั้นอีกแล้ว แต่กลับดูเหมือนเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยมานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนโซฟาของฉันไม่มีผิดยามที่เธอเห็นฉัน นัยน์ตาของเธอก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา “เธอมาจริง ๆ ด้วย”“มาแค่แป๊บเดียวน่ะ”เรานั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน ผ่านไปเนิ่นนานโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ผืนน้ำในทะเลสาบที่อยู่นอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น และหยาดฝนก็ไหลรินเป็นสายยาวลงมาตามแผ่นกระจกโซเฟียบิดผ้าเช็ดปากในมือไปมา “ฉันเอาแต่คิดถึงทุกครั้งที่เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะเขา แล้วฉันก็บอกให้เธอตัดใจซะ... ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ คำตอบนั้นมาตลอด”“เธอไม่รู้หรอก” ฉันบอก“ฉันควรจะรู้สิ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันนะ ฉันควรจะถามให้มากกว่านี้ ควรจะถามชื่อเขา ขอดูหน้าเขา หรืออะไรก็ตามแต่ ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องเธอด้วยการไม่เข้าไปซักไซ้... แต่บางที ฉันก็แค่ไม่อยากให
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status