LOGINห้าปีหลังจากที่ ลูคา เบลลันดี หายตัวไป ฉันก็ได้พบกับเขาอีกครั้งในงานแต่งงานของเพื่อนสนิท ทว่าเขาอยู่ในฐานะเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพียงแค่เพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่งเท่านั้น โซเฟีย เพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันซึ่งอยู่ในชุดเจ้าสาว เกาะแขนฉันเอาไว้ด้วยความเบิกบานใจพล่างพร่ำเพ้อถึงเรื่องราวความรักของพวกเขายกใหญ่ “ฉันเป็นคนช่วยลูคาไว้เองแหละหลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้ยินมาว่าตอนนั้นเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วยนะ แต่ฉันแอบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวฉันน่ะ” “เธอก็เลิกตามหาคู่หมั้นที่หายไปได้แล้วน่า ดูเพื่อนเจ้าบ่าวในงานนี้สิ หล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย เดี๋ยวฉันแนะนำให้สักคนไหม!”
View More“Sign those documents for our annulment,” sabi ni Noah ng hindi man lang tumitingin sa kanya. Nakakunot ang noo nito habang nakatingin sa mga kontratang dapat pirmahan bilang CEO ng Natividad Hotel Group.
Napatingin siya sa papeles na nasa mesa. She’s shocked. They were married for three years, nakakapagtaka na bigla na lamang itong nagdesisyon na tapusin ang kasal nila. Alam niyang darating ang pagkakataong ito pero bakit tila tinutusok ng tatlong libong karayom ang puso niya. Nalalamig ang kanyang buong katawan.
“Don’t worry. You will still be my personal assistant. No one does your work better than you do. I just want to end our useless marriage.”
Napakagat-labi siya upang pigilan ang anumang emosyon.
“I don’t think we need this annulment. We’re okay,” mahina niyang sabi.
“Magkano ang kailangan mo?”
“Ikaw ang kailangan ko. Mahal kita. Mahal na mahal. Noon at ngayon.”
Pero syempre wala siyang lakas ng loob sabihin ang mga salitang ito kay Noah.
“Dalawampung milyon, sapat na ba para sa pirma mo?” Kinuha nito ang checkbook na nasa drawer, pinirmahan at inilagay sa ibabaw ng mga dokumento.
Hindi niya pinansin ang tseke. “Bakit bigla naman yata ang annulment na ito?”
“Actually, two years lang nga ang hiningi ng Mommy na matali sa’yo. After that, we can move on. At para saan ang kasal natin that we never consummate?”
“We can consummate our ---”hindi niya matapos ang gustong sabihin.
They never had sex. Bakit nga ba hindi siya nag-attempt na akitin ang binata. Nanatili siyang naghihintay lamang. She’s beautiful. Madaming lalaking nagtatangkang manligaw sa kanya. She just ignored them dahil isa lamang ang lalaking gusto niya.
“Look, hindi kita mahal noon. Hindi kita mahal ngayon at sigurado ako na never kitang mamahalin. You’re just a very efficient assistant kaya ka nasa buhay ko pa hanggang ngayon.”
His words are like bullets going straight through her heart. Agad niyang inawat ang mga luhang nagbabadyang pumatak. Bawal ang drama, she knew it. Kapag sakit sa ulo inaalis agad nito sa trabaho.
“Wait, don’t tell me, you’re in love with me?”
Nanlaki ang hugis almond niyang mga mata. Aminin na ba siya? Paano kung pati sa trabaho ay alisin din siya nito. Mawawalan na siya ng chance na makasama at makausap ito which was the last thing she wanted to happen.
“You don’t have to answer. I don’t care about what you feel. Anyway, free my schedule this afternoon.”
“Saan ka pupunta?”
Napatingin ang binata sa tono ng boses niyang parang asawang nag-iinterrogate.
“I mean, for sure may mga tatawag about business matters at maghahanap sa’yo,” dugtong niya.
Bumukas ang pinto ng opisina bago pa ito makasagot. Iniluwa ng malaking pintong narra ang isang babaeng gusto niyang ibaon sa lupa noon pa mang bago sila ikasal ni Noah. Si Nisha, his childhood sweetheart, his first love. So, ito ang dahilan ng annulment nila. Did they get back together? Iniwan nito ang binata para sa pangarap na maging international model. It seems that Noah was willing to wait. Kagaya niya na handa din maghintay sa walang kasiguraduhang pag-ibig.
He immediately got up upang salubungin ito. Napatitig siya sa binata. Iba ang ngiti nito, ngiting may pagmamahal at pagsuyo. Nakaramdam siya ng matinding panibugho. He never not even once smiled at her like that. Sana siya na lang si Nisha.
Yumakap ang babae sa kanyang asawa at hinalikan ito sa labi. The windows were open, kita sila mula sa labas. At maraming mga empleyado ang nakatingin. Bahagyang umiwas si Noah but he hugged her tightly.
Grabe, walang pang isang oras, tatlong beses na siyang namatay sa sakit. Kung bubuksan ang dibdib niya, pusong wasak at duguan ang makikita.
No one knew that they were married. Sa Natividad Hotel Group, siya ay isa lamang magaling na assistant ni Noah. Bukod sa stress absorber ng boss nila. Kaya niyang solusyunan ang lahat ng problem nito sa opisina. Siya ang takbuhan lalo na kung tungkol sa technology, kaya niyang talunin ang buong IT department ng kumpanya. She was a tech genius. Plus, she can persuade people with her brilliant ideas. Kaya kapag hopeless case sa pag-deal sa client or investor, siya ang tagasalba ng lahat.
Nanatili lamang siyang nakatitig sa dalawa habang palabas ang mga ito. That was cheating in a broad daylight.
Iniligtas niya ang buhay ng mommy ni Noah, si Debbie Natividad, apat na taon na ang nakakaraan. Muntik itong malunod sa dagat at sinagip niya. They became so close na itinuring siyang parang anak dahil wala daw itong anak na babae. Iniwan naman siya ng kanyang ina at sumama sa ibang lalaki noong isang taong gulang lamang siya. Aaminin niyang kulang siya sa pagmamahal ng isang ina kaya mas lalong nagkalapit ang loob nilang dalawa. Nag-aaral si Noah noon sa kilalang Universidad sa America. Umuwi ito ng ma-diagnose ng stage 4 cancer ang kanyang ina. At hiniling nga nito na makasal silang dalawa. Sa video call niya unang nakita ang binata habang kausap ang ina. He was breathtakingly handsome. Ang sarap din sa tenga ng malalim at baritonong boses nito. She worked as her assistant bago pa man sila makasal. Siya ang nagturo dito ng pasikot sikot ng hotel chain business ng ina nito. She fell in love sa mga lumilipas na araw na magkasama sila. She’s hoping that one day he will fall for her, too.
Hawak pa din niya ang papel na dapat pirmahan ng tumunog ang kayang smartphone. Agad niyang sinagot ang tawag mula kay Noah.
“Once you signed the papers, give them to Mr. Raymundo,” anang nasa kabilang linya.
“Could we talk about it again some other time?”
“No, my decision is final. Nothing can change it.”
Mahabang katahimikan. She didn’t know what to say.
Muli itong nagsalita. “Tell him to do it as fast as he can. I’m willing to pay how much it will cost.”
Ibinaba na nito ang telepono.
Of course, she will delay their annulment process. And she will make him fall in love with her bago pa man dumating ang araw ng kanilang paghihiwalay.
หนึ่งปีต่อมา ฉันย้ายออกจากเพนท์เฮาส์ย่านเลควิวฉันไม่ได้ขายมันทิ้งหรอกนะ... เพราะตอนนั้นฉันยังไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะตัดใจทำทุกอย่างในคราวเดียว ฉันแค่ล็อกกุญแจห้อง ส่งมอบมันให้กับผู้จัดการดูแลอสังหาริมทรัพย์ แล้วย้ายเข้าไปอยู่ในห้องชุดที่เล็กลงมา ซึ่งมีผนังห้องสีขาว พื้นไม้เก่า ๆ และบานหน้าต่างที่คอยเปิดรับแสงแดดยามเช้าคืนแรกที่นั่น ฉันนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ คืนที่สอง ฉันเริ่มหลับได้ดีขึ้นมาอีกนิด และเมื่อสิ้นสุดเดือนนั้น ฉันก็เลิกสะดุ้งตื่นกลางดึกเพื่อคอยเช็กว่าลูคากลับมาบ้านหรือยังการเยียวยาบาดแผลในใจไม่ได้มาถึงราวกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แต่มันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ... การกินข้าวได้เต็มอิ่มสักมื้อ การสวมชุดกระโปรงที่ไม่ใช่สีดำ หรือเช้าวันหนึ่งที่ฉันส่องกระจกแล้วไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนถูกทอดทิ้งอีกต่อไปดันเตยังคงอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขาอยู่ตรงนั้นด้วยการคอยใส่ใจจำวันนัดหมายของฉัน คอยซื้อชาแบบที่ฉันแกล้งทำเป็นไม่ชอบมาให้ และคอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนในยามค่ำคืนโดยไม่เคยร้องขอให้ฉันต้องแสร้งทำเป็นมีความสุขมากไปกว่าที่เป็นอยู่ ยามที่ฉันถอยห่างออกไป เขาก็ปล่อยให้ฉันได้มีพื้นที่
สองเดือนต่อมา โซเฟียนัดเจอฉันที่คาเฟ่เงียบ ๆ แห่งหนึ่งริมทะเลสาบเธอสวมเสื้อโค้ตตัวหลวมสีครีม ใบหน้าดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ในตอนนี้เธอไม่ได้ดูเหมือนเจ้าสาวผู้เปล่งประกายในโบสถ์คนนั้นอีกแล้ว แต่กลับดูเหมือนเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยมานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนโซฟาของฉันไม่มีผิดยามที่เธอเห็นฉัน นัยน์ตาของเธอก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา “เธอมาจริง ๆ ด้วย”“มาแค่แป๊บเดียวน่ะ”เรานั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน ผ่านไปเนิ่นนานโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ผืนน้ำในทะเลสาบที่อยู่นอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น และหยาดฝนก็ไหลรินเป็นสายยาวลงมาตามแผ่นกระจกโซเฟียบิดผ้าเช็ดปากในมือไปมา “ฉันเอาแต่คิดถึงทุกครั้งที่เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะเขา แล้วฉันก็บอกให้เธอตัดใจซะ... ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ คำตอบนั้นมาตลอด”“เธอไม่รู้หรอก” ฉันบอก“ฉันควรจะรู้สิ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันนะ ฉันควรจะถามให้มากกว่านี้ ควรจะถามชื่อเขา ขอดูหน้าเขา หรืออะไรก็ตามแต่ ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องเธอด้วยการไม่เข้าไปซักไซ้... แต่บางที ฉันก็แค่ไม่อยากให
ช่วงเวลาไม่กี่สัปดาห์ต่อมาผ่านพ้นไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าประหลาด โซเฟียส่งข้อความมาหาฉัน... ข้อความที่ฉันไม่อาจตอบกลับได้[ฉันขอโทษ][เธอได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า?][โปรดบอกฉันทีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่]บางครั้งฉันก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไป... ก่อนจะลบมันทิ้งลูคาไม่ได้มาที่เพนท์เฮาส์อีกเลย แต่กลิ่นอายของเขายังคงอบอวลอยู่ทุกหนทุกแห่ง แหวนของเขายังคงวางอยู่ในจานใบเล็กตรงทางเข้า เสื้อโค้ตของเขายังคงแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ชื่อของเขายังคงปรากฏอยู่บนเอกสารติดต่อฉุกเฉินฉบับเก่า ใบประกันภัยใบเก่า และเศษเสี้ยวอดีตของชีวิตที่ครั้งหนึ่งฉันเคยขลาดกลัวเกินกว่าจะรื้อทำลายมันลงฉันค่อย ๆ กำจัดพวกมันออกไป... ช้า ๆครั้งแรกที่ฉันเทวิสกี้ของเขาทิ้ง ฉันถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮบนพื้นห้องครัว ครั้งแรกที่ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนสีเทามาเป็นสีฟ้าอ่อน ฉันรู้สึกผิดบาปราวกับว่าตัวเองกำลังนอกใจคนตายดันเตแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ แต่เขาไม่เคยยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของฉัน บางครั้งเขาก็ทิ้งถุงของสดไว้ที่หน้าประตูห้อง บางครั้งเขาก็ขับรถพาฉันไปตามนัดของหมอและนั่งรออยู่ในรถโดยปิดวิทยุเงียบ หรือบางครั้งเขาก็มานั่งฝั่ง
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง โซเฟียก็จัดกระเป๋าเดินทางสองใบเสร็จเรียบร้อย เธอยืนอยู่ตรงประตูด้วยขอบตาที่บวมช้ำ และปฏิเสธไม่ยอมให้บอดี้การ์ดของลูคาแตะต้องกระเป๋าของเธอ ลูคาคอยเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ราวกับกลัวว่าเธออาจจะแตกสลายไปหากเขาละสายตาไปแม้เพียงวินาทีเดียวฉันยืนอยู่ทว่าอีกฟากหนึ่งของห้องในชุดกระโปรงตัวเดิมจากเมื่อคืน เหนื่อยล้าเกินกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า“พวกเราจะย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลรอสเซตตีค่ะ” โซเฟียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันคิดว่าในตอนนี้... พวกเราไม่ควรจะมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอีกแล้วล่ะ”ฉันพยักหน้ารับเธอก้าวเท้ามาทางฉันก้าวหนึ่ง ก่อนจะชะงักไป แล้วเปลี่ยนเป็นโอบกอดตัวเองเอาไว้แทน “เอเลนา ฉันสาบานเลยนะ ถ้าฉันรู้เรื่องนี้มาก่อน...”“ฉันรู้” ฉันย้ำคำเดิมเธอสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม “แต่ต่อให้รู้... มันก็ไม่ได้ทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้นมาเลย”ใช่... มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยลูคามองดูพวกเราทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดตึงเครียดเสียจนดูเจ็บปวด ยามที่โซเฟียเดินลงบันไดไปพร้อมกับบอดี้การ์ด เขากลับยังคงรั้งรออยู่ข้างหลัง“ฉันจำเป็นต้องอธิบาย” เขาเอ่ย “หลังจากรถชน โซเฟียเป็นคนช่วยชีวิ






reviews