All Chapters of GEBONDEN AAN DE MAFFIA BAAS[Boek 1 van de serie ‘Entangled’]: Chapter 11 - Chapter 20

AXEL SALVATORE ROSSIViper?Ik wilde het eerst niet geloven, maar toen ik de kreun hoorde die luid genoeg was om in mijn kamer te filteren, wist ik dat er iemand buiten mijn deur stond.Mijn ogen zagen hem— zijn ruwe handen die bleven hangen op de zijden rode jurk die ze aanhad, en zijn vingers die ronddraaiden rond haar puntige tepels.Woede borrelde in me op, en ik voelde mijn gezicht onmiddellijk rood worden.Wat deed hij met haar? En haar zo… ongepast aanraken?En Olivia… Wat deed zij rondlopen in de gang?Nadat ik Rosa had geïnstrueerd om haar opgesloten te houden.“Olivia,” mijn stem was koud, en doordrenkt met woede. Ik zag haar gezicht bleek worden, angst verving de blik in haar ogen. “Ga terug naar je kamer. Nu!”Viper keek me woedend aan, zijn ogen vernauwden zich terwijl ik de woede zag die erin lag. Waarom was hij geïrriteerd? Ik was degene die geacht werd te koken van woede. Hij had mijn vrouw aangeraakt.Olivia’s ogen trilden, en ik zag haar proberen weg te rennen— maar

AXEL SALVATORE ROSSI.“Wie is dat meisje, Axel?”Ik liet een diepe zucht ontsnappen, mijn vingers maakten de knopen van mijn mouwen los. Nelly dreef me tot waanzin met haar aanhoudende vragen over Olivia.“Iemand.”Ik zei het droog, onzeker over de juiste woorden om haar te beschrijven.Ik hoorde haar lichte voetstappen naderen en zag haar recht voor me staan, waardoor ik geen verdere stappen kon zetten om op het bed te gaan liggen.Ik was uitgeput van al het genot dat Olivia’s mond me had gebracht en ik moest even mijn hoofd te rusten leggen.Maar Nelly had andere plannen.“Iemand?” Ze trok haar wenkbrauwen op en ik zag haar ogen zich vernauwen naar mij, gevolgd door een minachtend geluid. “Dat beantwoordt mijn vraag niet.”“Je bent al bezig met dit onderwerp sinds je haar zag,” mijn stem klonk geïrriteerd en geïrriteerd, en mijn gezichtsuitdrukking bevestigde het toen ik mijn rechterhandpalm over mijn gezicht haalde. “Laat het gewoon los.”“Neuk je haar?”Ik probeerde de humor in ha

AXEL SALVATORE ROSSI.Olivia was aan het bloeden.En Nelly stond voor haar, kakelend en nam foto’s van haar op de vloer, terwijl bloed uit haar duim sijpelde.Het geluid van gebroken glas had me in mijn kamer gealarmeerd. Ik was een seconde bevroren na het geluid en was onmiddellijk naar beneden gerend, alleen om… dat te zien.Gekleed in haar nachtjapon had Olivia haar knieën op de vloer. Bloed sijpelde uit haar duim en ze bleef naar adem happen alsof ze moeite had om te ademen.“Olivia!”Angst greep mijn stem, evenals de bezorgdheid die ik haatte toe te geven. Ik haastte me naar haar toe, probeerde haar overeind te trekken, maar Nelly’s handen hielden me tegen.“Wat probeer je te doen?” Haar stem was streng en ik zag haar ogen trillen toen ze de mijne ontmoetten. “Je probeert haar toch niet te redden, of wel?”Natuurlijk deed ik dat.De aanblik van Olivia hulpeloos en gewond zorgde ervoor dat zweetdruppels uitbraken op mijn voorhoofd.‘Ja,’ antwoordde ik in mijn hoofd.Maar ik kon he

AXEL SALVATORE ROSSI.“Ik heb je nodig om me te vertellen waar ik Blade kan vinden.”Zero draaide de sigaret in zijn mond rond voordat hij me een tandpastaglimlach schonk die de bruine vlekken liet zien die tabak op zijn tanden had achtergelaten.Hij leunde dichterbij met opgetrokken wenkbrauwen.“Waarom?”“Niets. Ik moet gewoon weten waar hij is.”Hij duwde zijn lichaam achteruit en leunde achterover in zijn stoel terwijl hij me sceptisch aankeek.Mijn ogen vernauwden zich naar hem, terwijl mijn linkerwijsvinger ontspannen op mijn kin rustte en ongeduldig tegen mijn huid tikte.Zero haalde zijn schouders op en ik wist wat het antwoord zou zijn dat zo uit zijn lippen zou komen.“Ik weet niet waar hij is.”“Liegen niet—‘’“— het toilet is op slot,” Cara, een van Zero’s meisjes, onderbrak me met de minst gewenste informatie toen ze uit de menigte kwam lopen. “Dat is vreemd, want ze ging een paar minuten geleden naar binnen.”Ik probeerde haar woorden van mijn oren te halen en richtte mi

OLIVIA“Axel wilde dat je dit kreeg.”Ik fronste naar de boodschappentas die Rosa naar me uitstak, mijn ogen brandden van de woede die in me borrelde.Mijn handen duwden de tas weg en hij viel op de grond. Maar het enige wat ik deed was onbezorgd achterover in bed gaan liggen, mijn handen trokken het dekbed over mijn lichaam.“Ik wil het niet. Ik wil naar huis.”“Olivia—‘’“— Ik haat het hier,” onderbrak ik haar met een harde stem, voelde de hoek van mijn ogen prikken van de tranen die zich al vormden. “Ik heb niets anders dan vernedering meegemaakt en hij brengt mijn leven in gevaar.”Ik zag haar ogen met me meeleven en ze reikte naar mijn handen met de hare, leunde naar voren terwijl haar lippen zich openden om te spreken.“Hij doet dit allemaal alleen maar omdat hij om je geeft.”Ik snoof en rolde met mijn ogen van ongeloof.Wat zei ze?Of kwam het doordat ze de beproeving die me gisteravond was overkomen niet had gezien?De manier waarop ik was flauwgevallen bij het geluid van het