Todos los capítulos de GEBONDEN AAN DE MAFFIA BAAS[Boek 1 van de serie ‘Entangled’]: Capítulo 1 - Capítulo 10

OLIVIA.Ik dwong mijn ogen open. Het was pijnlijk om ze zelfs maar te openen. Mijn hoofd tolde, en de scherpe pijn die ik op mijn arm voelde gooide me terug op de koude vloer.De kamer was donker. Niet helemaal donker, want ik kon een beetje licht van het raam naar binnen zien gluren. Ik dwong mezelf rechtop te zitten, merkend dat mijn handen achter mijn rug vastgebonden waren.Tranen begonnen zich weer in mijn ogen te vormen. Ik herinnerde me alles wat er was gebeurd. De sterke grip op mij, de naald die in mijn huid was geprikt, het pistool dat voor mijn gezicht was gehouden. Ik herinnerde me alles.Ik was alleen gekomen om Isabella te vinden. Om haar te informeren over het leven van onze moeder dat aan een sterfbed hing. Maar hier was ik, vastgebonden in een donkere, lege kamer zonder enig zicht op mijn enige zus ergens.Ik hoorde een zachte klop op de deur en duwde mezelf achteruit, voelend hoe mijn rug de muur raakte. Ze waren terug. Wat gingen ze nu met me doen? Zou ik gedood wor

OLIVIA.Madam Rosa was erg aardig. En ik merkte dat ik me na een paar woorden en gesprekken aan haar opende. Ze had een vergelijkbare vibe als mijn moeder, en het maakte dat ik mijn moeder nog meer miste.“Je zult het prima doen, lieverd.” Haar stem kalmeerde me. En haar handen veegden de tranen van mijn gezicht. Maar ik voelde me nog steeds zwaar.“Is hij meestal zo?” Vroeg ik haar terwijl ze mijn kleren uittrok. Ik voelde me een beetje beschaamd, staand daar, naakt voor haar. Ik voelde me als een klein kind dat op het punt stond gewassen te worden door haar moeder.“Je hoeft niet verlegen te zijn bij mij, lieverd.” Ze merkte mijn verlegenheid op, “En, Nee. Axel is meestal niet zo.”Axel… Ik vroeg me af of hij zomaar iedereen toestond hem zo te noemen.Ik zuchtte, haar handen leidden me het bad in. Het water voelde erg warm, en ik merkte dat mijn lichaam zich ontspande.“De meeste meisjes die ik meestal verzorg zijn ofwel gewond, of half ademend.” Zei ze, waardoor ik mijn wenkbrauwen

OLIVIA“Je moet iets eten,” de stem van mevrouw Rosa drong van buitenaf bij me aan, maar ik negeerde haar volledig, snufte met mijn neusgaten en huilde mijn ogen uit.Ik had mezelf opgesloten. Ik wilde niets. Wilde het eten niet dat ze aanbood. Of het leven waarin ik mezelf plotseling bevond.Ik had mijn zus nodig. Mijn familie. Mijn oude leven.Mijn tranen stroomden over mijn gezicht, vielen harder dan ik me ooit had voorgesteld. Isabella was meegenomen door die enge, stevige oude man. En Axel? Hij had me voor iedereen geslagen. En het vergrootte alleen maar mijn haat voor hem.“Wat gebeurt er, Rosa?”Mijn hart bonkte in mijn borst, en mijn ogen schoten recht naar de deur. Dat was zijn stem. Ik stond angstig op van de vloer, mijn handen klam terwijl ik worstelde met wat ik hierna moest doen.“Ze heeft zichzelf daarbinnen opgesloten,” antwoordde Rosa op bezorgde toon, haar stem bracht dezelfde angst over die in mij groeide. Ik kon haar gezicht voor me zien terwijl ze probeerde uit te

OLIVIAIk knipperde met mijn ogen, dwong ze open tegen hun wil. Mijn hoofd voelde alsof het op het punt stond in twee helften te splijten, en mijn hele lichaam voelde gevoelloos.Ik was flauwgevallen.Ik kon me niets herinneren, behalve het irritante gevoel dat ik had nadat Rosa me een kopje smerige vloeistof had gegeven. Wat er daarna ook gebeurd was, was geschiedenis in mijn geheugen. De kamer was vreselijk helder– zonlicht dat door de ramen gluurde dreigde me te verblinden terwijl het recht in mijn ogen ging. En mijn mond smaakte bitter alsof ik kruimels van verbrand brood, knoflook en kaas had gegeten. Wat ik ook had ingenomen gisteravond van Rosa was de oorzaak van de onplezierige smaak in mijn mond.En ik had geen idee wat het was.Ik dwong mezelf omhoog van het grote bed, probeerde de pijn te negeren die ik tussen mijn benen voelde. Axels vinger had me pijn gedaan, en terwijl ik nadacht over wat er gisteravond was gebeurd, was ik blij dat hij zich had teruggetrokken. Omdat e

OLIVIA.Axel…Hij had tegen me geschreeuwd dat ik uit zijn zicht moest verdwijnen— nadat de vreemde vrouw ons had betrapt.Ik beet op mijn onderlip, voelde me op dat moment volkomen nutteloos. En het feit dat ik halfnaakt was met mijn japon omhoog getrokken boven mijn dijen toen hij me gewelddadig wegduwde.Maar waarom zou ik verrast moeten zijn?Hij was een harteloze duivel.Een man die mijn familie had gebroken.Alles in mijn leven uit elkaar had gescheurd.Rosa’s handen leidden me terug naar mijn kamer— of mijn kooi, want dat was hoe het voelde.Verstikkend. Beperkend. “Wie is zij?” Ik kon het niet helpen om te vragen, terwijl ik mezelf op het bed gooide met mijn lichaam volledig uitgestrekt op de zachte oppervlakte.Rosa slaakte een diepe zucht, en ik hoorde haar voetstappen richting de badkamer gaan. “Ze is Nelly.”Nelly… Ik liet de naam bezinken.Ik herinnerde me de uitdrukking op Axels gezicht toen hij haar zag en hoe hij bijna buiten adem had geklonken nadat hij haar stem