All Chapters of กับดักรัก ยัยตัวแสบ: Chapter 1 - Chapter 5

‘ชีวิตไม่เดินทางตอนนี้ แล้วจะไปเดินทางเอาตอนไหน’ นี่อาจเป็นประโยคที่กระตุ้นต่อมคนที่มีหัวใจรักการเดินทางต้องสั่นระริกๆ ประโยคง่ายๆ ที่จะช่วยเปิดมุมมองความคิดของคุณให้กว้างขึ้น ด้วยสองเท้าที่จะนำพาตัวคุณออกไปเผชิญโลกกว้าง เพราะการเดินทางให้อะไรมากกว่าที่คุณคิด ได้เห็นมุมมองในการมองโลกที่กว้างขึ้น ได้รู้จักมิตรภาพใหม่ๆ ได้ใช้ชีวิตนอกกรอบ…“แล้วอยากใช้ชีวิตนอกกองมรดกบ้างไหม” น้ำเสียงกราดเกรี้ยวดังลั่นสนั่นคฤหาสน์หลังงามบนเนินเขา ณ ไร่จันทรัช หลังจากฟังลูกคนรองสาธยายข้อดีของการท่องเที่ยวมาสักพัก“โห่ปะป๊า ปะป๊า!! ปะป๊า!!!” ธารา เฌอวินท์ ร้องเรียกคนเป็นพ่อที่เดินหนีไป เสียงเรียกนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ตามความห่างไกล“เออ รู้แล้วว่าเป็นปะป๊า” เดลตะโกนตอบโต้โดยไม่หยุดฝีเท้าที่ก้าวพ้นประตูบ้าน หรือแม้แต่จะหันกลับไปมองเจ้าลูกชายที่มักหนีเที่ยวเป็นประจำตั้งแต่อายุเพียง 15 ปี พอใช้คำนำหน้าว่านายปุ๊บก็เริ่มริอาจหนีเที่ยวปั๊บ เรียกได้ว่าเผลอไม่ได้ เผลอเป็นหนีเที่ยว แม้จะรู้ดีว่าสถานที่ท่องเที่ยวที่ลูกไปไม่ใช่ที่อโคจร แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เด็กหนุ่มในวัย 17 ปี พร้อมกระเป๋าเป้สะพายหลัง แต่งกายด้วยชุดทะมั

หนีพ่อเที่ยว เพจท่องเที่ยวที่ใครไม่อยากพลาดเรื่องเที่ยวต้องกดติดตามเพจนี้ โดยเฉพาะสายรักธรรมชาติ ที่จะพาทุกคนไปสูดอากาศบริสุทธิ์ไม่ว่าจะเป็น ภูเขา น้ำตก ทะเล แม้แต่กลางทุ่งนา นอกจากจะมีรีวิว ข้อมูลท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศมากมายแล้ว ยังแชร์เรื่องราวดีๆ อย่างการบริจาคสิ่งของในพื้นที่ห่างไกล หรือโรงเรียนยากไร้ หากอาคารเรียนหรือโรงเรือนผุพังก็ช่วยปรับปรุงซ่อมแซม เหมือนกับครั้งนี้ที่มากันที่โรงเรียนห่างไกล พื้นที่อยู่บนภูเขา ในจังหวัดหนองคาย ที่ขาดแคลนงบประมาณสร้างอาคารห้องสมุด สีทาอาคาร และสร้างห้องน้ำนักเรียน“กว่าจะมาได้นะครับคุณสารวัตรต้นน้ำ” น่านเพื่อนเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับธาราทักทายต้นน้ำ ทั้งคู่เพิ่งมาสนิทกันก็ตอนรวมกลุ่มรวมแก๊งออกทริปกันแบบนี้ แต่ด้วยหน้าที่การงานของต้นน้ำทำให้ไม่สามารถมาร่วมแจมได้บ่อย ครั้งนี้ก็ในรอบปีเลยก็ว่าได้ ด้วยตอนนี้ย้ายมาประจำการที่จังหวัดสกลนคร แม้จะเป็นจังหวัดที่อยู่ติดกับหนองคาย แต่กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ก็ใช้เวลากว่าห้าชั่วโมง“มาได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว กว่าจะหาเวลาว่างได้ แล้วไอ้ธาราล่ะวะ” ต้นน้ำสอดส่ายสายตามองหาตัวตั้งตัวตีที่จัดทริปนี้ขึ้นมา แล

“ไปไหนวะ” ธารายืนดูคนงานของร้านขายวัสดุก่อสร้างยกถังสีขึ้นรถ แต่พอหันมาก็ไม่เห็นคะนิ้งแล้ว ในรถก็ไม่มี“ไม่เห็นหน้าหนูแป๊บเดียว ก็คิดถึงหนูแล้วล่ะสิ” ธาราหันไปมองคนหน้าระรื่นปนทะเล้น“แล้วจะไปไหนทำไมไม่บอก ปล่อยทิ้งไว้นี่เลยเสียดีมั้ง”“หนูไปซื้อนี่มา พี่กินไหม” คะนิ้งให้ธาราดูถุงผลไม้ในมือข้างหนึ่ง มีทั้งมะม่วง ฝรั่ง สับปะรด ยื่นชิ้นมะม่วงที่ตนกัดกินแล้วไปจ่อปากคนตัวสูงที่มองนิ่งติดดุ“ไปขึ้นรถได้แล้ว”“หนูว่าหนูก็ไม่ดื้อนะ ทำไมพี่ชอบดุจัง หรือว่าหนูไม่น่ารัก แต่หนูว่าหนูก็น่ารักนะ พี่ดูสิ หนูน่ารักไหม” คะนิ้งเขย่งปลายเท้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของธารา หันหน้าไปทางซ้าย หันหน้าไปทางขวา ให้เขาสำรวจใบหน้าของเธอ ใบหน้าเนียนใส แก้มสีชมพูระเรื่อ นัยน์ตาเป็นประกายไร้เดียงสา แพขนตางอนยาว คิ้วโค้งเรียวสวย จมูกโด่งเชิดรั้น ปากอิ่มสีชมพู…“จะไปขึ้นรถได้ยัง หรืออยากอยู่ที่นี่” คนตัวสูงรู้สึกถึงความผิดปกติของหัวใจ อัตราการเต้นที่ระรัวราวกับเด็กหนุ่มเพิ่งหัดมีความรัก ความรัก… ธารารีบดึงสติตัวเอง พูดจบก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง และสตาร์ทรถทันที“พี่จะทิ้งหนูจริงๆ เหรอ พี่!! พี่รอหนูด้วย” ค