All Chapters of คล้องรักครอบครองใจ: Chapter 11 - Chapter 15

อิ่นเฉียนยิ้มให้จินเยว่หลัน “คุณหนูจิน ท่านอย่าได้คิดว่าผู้อื่นโง่งมไปเสียหมด แม้ข้าไม่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกับคนของหอโอสถ แต่ชื่อเสียงอันน่านับถือของคนที่นั่นข้าเคยได้ยินมาบ้าง ท่านรั้งอยู่ปิงซานมาหลายปี หากคุณชายสามจะแต่งท่านเป็นฮูหยิน เขาต้องรั้งรอมาจนถึงป่านนี้หรือ แม้ข้าไม่รู้จักเขาแต่ด้วยเหตุผลนี้แม้แต่เด็กห้าขวบยังคิดได้ ท่านกล่าวอ้างถึงข่าวลือ? เช่นนั้นข้าขอถาม...เขาแสดงท่าทีใดกับข่าวลือนั่นบ้างเล่า ไม่ถือสาหรือว่า...ไม่แยแส?”จินเยว่หลันเม้มปาก ในใจโกรธกรุ่นทั้งอับอายเพราะทันทีที่เขารู้ เขากลับให้หรงฮูหยินส่งนางกลับตระกูลจินอย่างไรเล่า!!!“ท่านกลับไปเถิด หวังหลอกใช้ข้า ทำให้ข้าขุ่นเคืองใจกับหอโอสถจนเป็นฝ่ายขัดราชโองการ? ท่านประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว ถึงตอนนี้ข้าก็ยังรักตัวกลัวตายอยู่”เห็นอีกฝ่ายเม้มปากมีท่าทีไม่ยินยอม อิ่นเฉียนหรี่ตาลงเล็กน้อยกระทั่งจินเยว่หลันตะโกนออกมา “หากข้าบอกว่ายอมเป็นอนุเล่า?!!”หญิงสาวถอนหายใจมองสตรีตรงหน้านิ่ง ดวงตาแดงก่ำริมฝีปากเม้มแน่นจนเกือบเป็นเส้นตรง ดูเหมือนแม่นางผู้นี้คงจะมีใจให้หรงเสียงอย่างลึกซึ้ง“แม่นางจิน ท่านโง่งมหรือไร”“อะไรนะ! ...เจ้า!”อิ

หมอหลวงกล่าวว่าหากโชคดีนางจะอยู่ต่อได้อีกครึ่งปี หากโชคร้ายก็สามเดือนหรือน้อยกว่านั้น เพราะเช่นนี้นางจึงอยากวางมือให้เร็วหน่อย อยากใช้ช่วงชีวิตที่เหลือตามใจโดยไม่ต้องกังวล ทว่าผู้ใดจะคาดว่าฮ่องเต้จะให้นางแต่งกับหรงเสียงคราแรกนางโกรธ ต่อมานางสงสารบุรุษที่จำต้องแต่งนางเป็นฮูหยิน กระทั่งบอกตัวเอง...หากเขาปรารถนารับอนุ หรือหากเขามีสตรีที่พึงใจ นางจะอยู่บนปิงซานเงียบๆ ให้เขารับฮูหยินที่เท่าเทียมมาปรนนิบัติ รอให้นางจากไปอย่างสงบเขาก็สามารถอยู่กับคนที่รักได้อย่างสบายใจ...ส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอได้!ความจริง...นางควรได้นั่งทำใจในห้องหอสักหลายชั่วยาม อีกทั้งเจ้าบ่าวก็สมควรอยู่ข้างนอกเพื่อดื่มสุราอวยพร กับแขกเหรื่อ แล้ว...เหตุใดเขาจึงเข้าห้องหอมาแล้วเล่า!!!“พวกเจ้าออกไปเถิด”เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นจากแถวประตูห้อง อยู่ๆ อิ่นเฉียนก็รู้สึกตัวเกร็งขึ้นมา นางนั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนเตียงนอน มองเงาวอมแวมผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเงาร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้านาง อิ่นเฉียนเองก็เงยหน้าขึ้นทั้งที่มีผ้าคลุมหน้า เขาค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าขึ้นช้าๆ หญิงสาวกะพริบตามองแนวคางได้รูป ริมฝีปากที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

ชายหนุ่มเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวนอกห้องหอ เมื่อมั่นใจว่าด้านนอกไม่มีใครก็ลุกขึ้นนั่งจากนั้นก้าวลงจากเตียง เทียนที่ทิ้งไว้เล่มหนึ่งถูกยกขึ้นและนำมาวางใกล้หน้าเตียง หรงเสียงแขวนม่านหน้าเตียงจากนั้นนั่งลงมองคนที่หลับสนิทเขาให้นางกินยาช่วยให้นอนหลับสนิท ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่านางจะตื่นขึ้นมาระหว่างที่เขาตรวจอาการของนางโดยละเอียดเทียบยาของนางไม่มีปัญหา ตัวยาที่ใช้สุราอาจทำให้สรรพคุณด้อยลงจริงๆ ผิวพรรณของนางยังดูปกติไม่ซีดขาวเว้นเพียงใบหน้า ริมฝีปากแต้มชาดวันนี้จึงไม่ซีดขาวเช่นวันก่อนที่เขาเห็น ชีพจรของนางเต้นอ่อนทั้งยังสับสน ร่างกายอ่อนแอปวกเปียก อวัยวะภายในไม่สมดุล ชี่พร่อง ต่อมรับรสมีปัญหา เพราะเช่นนี้สุราลูกท้อจึงช่วยเปิดต่อมรับรสของนาง ยาจึงมีรสขมมากกว่าปกติ...“ลูกเสียง”“ขอรับ” เขาลุกขึ้นจากนั้นเดินไปเปิดประตู มารดาของเขายืนรออยู่ “เชิญท่านแม่ขอรับ”“เหตุใดต้องทำลับๆ ล่อๆ เจ้าตรวจนางเองก็สิ้นเรื่องแล้ว”“จริงๆ แล้วลูกอยากให้ท่านแม่ช่วยดูให้ละเอียด”“ละเอียดแค่ไหน”“ลูกอยากรู้ว่าตามข้อพับของนางทุกส่วนมีรอยฟกช้ำหรือไม่ขอรับ”อ้อ...เพราะอย่างนี้เขาจึงให้นางเข้ามา? “มิใช่ไหว้ฟ้าดินกั