《คล้องรักครอบครองใจ》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“อย่างที่ข้าบอก หากเขามีใจให้คุณหนูจิน เช่นนั้นวันนี้คนที่มาพบข้าก็คงเป็นเขาไม่ใช่นาง”“อาจเพราะเขาไม่อาจขัดคำสั่งบิดามารดา หรือเป็นเพราะไม่อาจขัดราชโองการ?”“ชื่อเสียงดีงามของหอโอสถเลื่องลือไปทั่วแคว้น บิดาพยัคฆ์ย่อมไม่มีบุตรสุนัข[1] นายท่านหรงเป็นบุคคลน่ายกย่อง เขาไม่มีทางมีบุตรที่มีความคิดตื้นเขิน เขาไม่มาพบข้ายิ่งไม่มีทางส่งคุณหนูจินมา ดังนั้นเรื่องที่คุณหนูจินมาพบข้าวันนี้ เกรงว่าคนจากหอโอสถคงไม่มีใครรู้” กล่าวจบอิ่นเฉียนก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ข้าเห็นใจเขานะ”“ผู้ใดหรือเจ้าคะ”“หรงเสียง”“เอ๋” เสี่ยวฉิงเลิกคิ้วมองผู้เป็นนาย“การแต่งงานทั้งยังเป็นสมรสพระราชทาน ชีวิตนี้เขากับข้าอย่างไรเสียก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ได้แต่หวังว่าในอนาคตข้าจะชดเชยให้เขาได้บ้าง”“แต่งกับท่านก็มิใช่เรื่องเสียหายนี่เจ้าคะ คุณหนูท่านออกจะงดงามทั้งเก่งกาจ” เสี่ยวฉิงไม่เห็นด้วย“แต่ข้า...อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”“คุณหนู! อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ ไม่จริงอย่างแน่นอน ท่านต้องอายุยืนยาว ข้าเชื่อเช่นนั้น”อิ่นเฉียนยิ้มลูบหลังมือสาวใช้ของตน “ก็มีแต่เจ้าที่เชื่อมั่นใจตัวข้า วางใจเถิดข้าต้องหาคู่ครองดีๆ ให้เจ้าแน่นอน”“ข้าจ

นางขมวดคิ้วมองเขาพับเทียบยาใบนั้นวางลงข้างๆ “เปลี่ยนหรือเจ้าคะ”“ไม่เชื่อหรือว่าข้าเป็นหมอ”อิ่นเฉียนจ้องเขานานมาก นานจริงๆ “เช่นนั้นรบกวนแล้ว” นางยกจอกสุราขึ้นแต่เขาแตะแขนเอาไว้ “อ้อ” นางต้องคล้องแขนดื่มสุราสินะ”บ่าวสาวคล้องแขนดื่มสุราจอกแรก อิ่นเฉียนลิ้มรสสุราดอกท้อหอมหวานด้วยความพึงพอใจ นางยิ้มมองจอกสุราที่ว่างเปล่า จากนั้นยื่นมือไปหมายรินสุราจอกที่สอง ทว่าจอกสุรากลับถูกแย่งไป“ข้าเอง” เขารินสุราจอกที่สองให้นาง หญิงสาวรีบยกจอกสุราขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุข สุรารสหวานทำให้นางอารมณ์ดีสุราจอกที่สองคล้องแขนดื่มเพื่อพันผูกสุราจอกที่สามคล้องแขนดื่มเพื่อเป็นหนึ่งเดียวสองสามีภรรยาวางจอกสุราลง หรงเสียงคีบกับข้าวป้อนถึงปากนาง นางกัดครึ่งหนึ่ง เขากินอีกครึ่งที่เหลือจนครบทุกจาน มองเขาที่ทำอะไรก็ดูสุภาพน่ามองไปหมด หญิงสาวได้แต่แอบมองเขาเงียบๆ บางทีนางอาจต้องสนทนากับเขาให้แน่ใจ“คุณชายหรง”“ท่านพี่” เขาแก้ “ข้ากับเจ้าเพิ่งไหว้ฟ้าดินกันไปเมื่อครู่ลืมไปแล้วหรือ”“อ้อ” นางพยักหน้า “ท่านพี่ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากสนทนากับท่านให้กระจ่าง”“เรื่องอาการป่วยของเจ้าหรือ”“นั่นก็ด้วย แต่เรื่องสำคัญก็คือหากท่

เช้าวันถัดมาอิ่นเฉียนพบว่าตัวเองตื่นสาย นางหลับสนิทมากจนน่าประหลาดทั้งที่ในห้องมีผู้อื่นอยู่ด้วย“ตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยถามหลังเดินออกมาจากฉากกั้น หรงเสียงแต่งตัวเสร็จแล้ว “สาวใช้ของเจ้ากระวนกระวายแล้ว แต่งตัวเถิดต้องออกไปห้องโถงด้านนอกแล้ว”“ขออภัยข้า...นอนหลับสนิทมาก” นางกล่าวจากนั้นก็ลุกจากเตียง “เสี่ยวฉิง”เมื่อเสี่ยวฉิงได้ยินเสียงก็เปิดประตูเข้ามาทันที หรงเสียงเดินเลี่ยงไปอีกด้านนั่งรออย่างใจเย็น “นับเป็นเรื่องดี สุราลูกท้อแม้รสหวานแต่ก็ทำให้คนเมามายไม่รู้ตัว เจ้าหลับสนิทถือว่าได้พักผ่อน” เขากล่าวเสียงเรียบ “วันนี้หลังคารวะน้ำชาเจ้าก็กลับมาพักผ่อนในห้อง ข้าต้องออกไปยังโรงตรวจหน้าหอโอสถ”“โรงตรวจ?” นางเคยได้ยินว่าในทุกวันตั้งแต่เช้าจนเที่ยง หอโอสถจะเปิดโรงตรวจให้ชาวบ้านที่เจ็บป่วยมาหาหมอ คนที่ประจำอยู่ที่นั่นเสมอก็คือหรงเสียง“ข้า...ไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”เขาชะงักแต่ก็ไม่ได้หันไปมองเพราะเกรงว่านางกำลังแต่งตัว “วันหลังก็แล้วกัน วันนี้กลับมาพักผ่อนที่ห้องก่อน เสร็จแล้วข้าจะกลับมากินมื้อเที่ยงเป็นเพื่อน แล้วจะพาออกไปเดินรอบๆ หอโอสถ”นางเงียบไปไม่ได้คัดค้านรีบล้างหน้าบ้วนปากจากนั้

รอบๆ เรือนที่เขาบอกคือรอบๆ ยอดเขาปิงซานซึ่งเป็นที่ตั้งของหอโอสถ!อิ่นเฉียนเดินจนเมื่อยขาทว่าก็ไม่บ่น นางชอบบรรยากาศบนเขาที่มีสายลมพัดผ่าน มันทั้งสดชื่นและเย็นสบาย เสียงหัวเราะและเสียงกรีดร้องของเด็กๆ เรียกความสนใจของนางหรงเสียงเองก็สงสัยจึงเดินตามเสียงไปลำธารเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากบนเขาตอนนี้มีคันดินและหินกั้นไม่ให้น้ำผ่าน บ่าวไพร่หลังเรือนกำลังลุยโคลนในลำธารจับปลาตัวอ้วน เด็กๆ ลูกหลานของบ่าวไพร่เองก็ลงเล่นน้ำจับปลา นั่นคือต้นเสียงสดใสที่ทำให้อิ่นเฉียนเผลอยิ้ม“คารวะฮูหยินน้อย” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ที่ทำตามผู้ใหญ่เรียกความเอ็นดูจนอิ่นเฉียนหัวเราะ นางเดินเข้าไปใกล้เด็กคนหนึ่งที่สองมือจับปลาตัวโต“เจ้าจับปลาได้นี่ เก่งจริงๆ”“ขอรับข้าจับปลาได้ ฮูหยินน้อยอยากกินซุปปลาเผ็ดหรือไม่ขอรับ” เขายื่นปลาออกมาให้นาง เจ้าปลาตัวโตดิ้นพล่านสะบัดโคลนกระเด็นไปทั่ว อิ่นเฉียนไม่ทันระวังขยับถอยหลบ เท้าของนางลื่นล้มหงายลงไปจนชุดเปรอะเปื้อนเงยหน้าขึ้นมองหรงเสียงที่ตกตะลึงเสี่ยวฉิงอุทานเสียงดังลั่นบ่าวไพรหน้าซีดขาวด้วยความตกใจ...อิ่นเฉียนเองก็ตกใจทว่านาง “ฮ่าๆๆ” นางขบขันจนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ก้มลงม

เช้าวันถัดมาหรงเสียงก็ยังตื่นก่อนนางเช่นเดิม อิ่นเฉียนรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง นางรีบลุกจากเตียงล้างหน้าเปลี่ยนชุดโดยมีเสี่ยวฉิงคอยช่วย ตอนที่นางแต่งตัวเสร็จและลุกขึ้นหรงเสียงก็พานางเดินออกมายังเรือนใหญ่ กินมื้อเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากับคนตระกูล กระทั่งแยกย้ายไปทำตามหน้าที่ของตนอิ่นเฉียนตามหรงเสียงไปที่โรงตรวจหน้าหอโอสถ นางนั่งอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม ดูเขาตรวจคนไข้หลายคนที่มานั่งรออยู่ก่อน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาวบ้านในละแวกใกล้เคียง เมื่อเห็นนางนั่งอยู่ชาวบ้านล้วนอวยพรคู่แต่งงานใหม่ให้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง...จริงๆ แล้วบรรยากาศโรงตรวจทำให้หญิงสาวนึกถึงโรงพยาบาลในยุคปัจจุบันมาก ตระกูลหรงนับว่าจัดระเบียบทุกอย่างได้เป็นอย่างดี บวกกับชาวบ้านล้วนนับหน้าถือตาตระกูลที่เป็นหมออยู่แล้ว ดังนั้นการดูแลจึงเป็นไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยที่โรงตรวจมีท่านหมอหลายคน ทั้งที่เป็นศิษย์ซึ่งชำนาญแล้วและศิษย์ใหม่ที่ยังคงเรียนรู้ แต่ที่แน่ๆ หรงเสียงและบิดาจะประจำอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้ากระทั่งบ่ายคล้อย แม้ในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ หรือไม่มีชาวบ้านมารอตรวจก็ตามมองผู้เป็นสามีสนทนากับท่านยายผู้หนึ่ง เขามีท่าทีใจเย็น พยาย