บททั้งหมดของ คล้องรักครอบครองใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

“นำใบสั่งยานี้ไปรับยาและจ่ายเงินที่โรงสมุนไพรเดินตรงไปเลี้ยวซ้าย”“ขอบคุณท่านหมอหรง ขอบคุณฮูหยินน้อย”อิ่นเฉียนกุมพู่กันในมือแน่น นางยิ้มจากนั้นมองคนไข้รายต่อไปเดินเข้ามา ตั้งสมาธิเต็มที่เพื่อฟังว่าหรงเสียงจะสั่งยาอะไรให้คนไข้รายถัดไปนางไม่รู้ตัวสักนิดว่าคนของเขากลับมาแล้ว ทว่าเมื่อเห็นท่าทีจริงจังของฮูหยินน้อย เขาจึงแอบเดินไปหาหรงอวี๋คุน ถามว่าตนควรไปช่วยจุดไหนดี เพราะตอนนี้คุณชายสามตระกูลหรงมีฮูหยินมาช่วยงานแล้ว...เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมาหรงเสียงจึงได้พัก เขาหันมามองหญิงสาว “เหนื่อยหรือไม่”นางมือสั่นเล็กน้อยข้อมือรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร “เล็กน้อยเจ้าค่ะ ท่าน...ทำเช่นนี้ทุกวันเลยหรือเจ้าคะ”“ไม่ทุกวันหรอก บางวันแทบไม่มีใครมาเลย วันนี้นับว่าคนเยอะจริงๆ มาเถิด ไปนั่งพักใต้ต้นหลิวฝั่งนั้นสักครู่ ท่านพ่อพักแล้วและกลับมาแล้ว ตอนนี้เราจะได้พักหนึ่งชั่วยาม”นางเพิ่งสังเกตว่าเขากับบิดาผลัดกันออกไปพัก และตอนนี้หรงอวี๋คุนก็กลับมานั่งประจำตำแหน่งเดิมแล้ว ดังนั้นหรงเสียงจึงจะได้พักบ้าง“หิวหรือไม่ อีกครู่หนึ่งบ่าวไพร่คงจะเตรียมมื้อเที่ยงมาให้ เจ้าไปล้างหน้าล้างมือทางนั้นก่อนก็ได้ ข้าจะไ

...ขอสนทนากับฮูหยินผู้อื่นทั้งยังเป็นบุรุษขอพบสตรี ‘หวังซี’ ผู้นี้ไร้มารยาทเกินไปแล้ว!! หญิงสาวมองหรงเสียง จากนั้นกล่าว “ไปบอกเขาว่าข้าไม่สะดวกพบ...”“ฮูหยิน ผู้มาเป็นแขก...”“แต่...”“ไม่เป็นไร ข้าจะไปพบเขาเป็นเพื่อนเจ้า” อิ่นเฉียนเลิกคิ้วจากนั้นแขนก็ถูกเขาประคองให้ออกเดินหรงเสียงกล่าวกับนางเสียงเบา “ข้าบังเอิญเป็นพยานการสนทนาของคนสามคนในวันหนึ่งเข้าพอดี สองพี่น้องตระกูลหวังจงใจหาเรื่องเจ้า เพียงเพราะเขาประกาศว่าจะไม่แต่งฮูหยินชั่วชีวิตหากสตรีผู้นั้นไม่ใช่เจ้า ...เรื่องนี้ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง ดังนั้นเขามาก็ดีแล้ว”นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยความตกตะลึง “เป็นพยาน? นั่นมิใช่เรียกว่าการแอบฟังหรือเจ้าคะ” เรื่องเกิดขึ้นหลังราชโองการประกาศออกไปแล้ว เขาจะไม่รู้เลยหรือว่าทั้งสามกำลังพูดถึงตัวเอง?“ก็จริง” เขากลับยอมรับออกมาเสียอย่างนั้น!หวังซีลงจากรถม้าทันทีที่เห็นสองสามีภรรยาเดินตรงเข้าไปหา เขาขมวดคิ้วมองหรงเสียง จากนั้นละสายตาจดจ้องอิ่นเฉียนนางมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย รับรู้ว่าอีกฝ่ายจ้องเขม็งไปยังมือของหรงเสียงที่ประคองแขนนาง“คุณชายหรง แม่นางอิ่น” หวังซีประสานมือคารวะ

“บิดาของเจ้าหวังให้เจ้าช่วยดูแลกิจการ มารดาของเจ้าพยายามประคับประคองฐานะของเจ้าในจวน น้องสาว น้องชายของเจ้าเพราะโกรธแค้นแทนเจ้าจึงล่วงเกินข้า กระทั่งถูกส่งออกนอกเมือง แล้วดูตัวเจ้าในวันนี้เคยคิดถึงพวกเขาหรือไม่ พวกเขาล้วนดีต่อเจ้า แล้วดูเจ้าตอนนี้สิ! คู่ควรกับความดีของพวกเขาหรือไม่”มองเขาดวงตาแดงก่ำด้วยความสะเทือนใจ อิ่นเฉียนถอยหลังขยับไปยืนข้างกายหรงเสียง“กลับไปเสีย เห็นแก่นายท่านและหวังฮูหยิน อย่าแสร้งโง่งมแล้วหลอกตัวเองต่อไปเลย ข้าไม่ชอบท่าน เมื่อก่อนไม่เคย ชอบ วันนี้ไม่ชอบ วันหน้าก็ไม่มีวันชอบ ข้าแต่งงานแล้วและข้าก็มีสามีที่ข้าเลือกแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างเขา”หรงเสียงก้มลงสบตากับนาง สองมือกุมกันแน่นขึ้น ชายหนุ่มโอบไหล่พานางเดินหมุนตัวกลับไปยังห้องพัก ไม่ได้หันกลับไปมองหวังซีอีกเลย“ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะเก็บคำพูดของข้าไปคิดบ้าง” นางพึมพำกับหรงเสียงมื้อเที่ยงวันนั้นอิ่นเฉียนได้แต่กังวลว่าหรงเสียงจะขุ่นเคือง นางลอบมองเขาหลายครั้ง จนแล้วจนรอดก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรก่อนดี กระทั่งอาหารลำเลียงเข้ามาจนครบหรงเสียงคีบปลานึ่งซีอิ๊วหวานให้นาง จากนั้นตักซุบใส่ถ้วย คีบเต้าหู้เผ็ดให้ ตามด้วยผัดผ

หญิงสาวเลื่อนสองแขนโอบกอดแผ่นหลังกว้าง แนบกายเข้าหาเขาด้วยความไว้วางใจ แม้ในยามที่ยาอุ่นร้อนทว่าขมฝาดถูกป้อนเข้ามาก็เปิดปากรับ ด้วยเสียงกระซิบอ่อนโยนนั้นนำทางจนนางไม่อาจต้านทาน“รั่วรั่ว”“หืม” นางงัวเงียอยากหลับถึงอย่างนั้นเขากลับเอาแต่ชวนนางคุย“ชีวิตนี้อยากทำอะไรที่สุด”“อยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากทำอะไรเลย”เขาหัวเราะ “ไม่อยากทำอะไรเลย? จริงๆ หรือ?”“จริงๆ ข้าเหนื่อย ไม่อยากทำอะไรแล้ว อยากอยู่เงียบๆ ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี เป็นสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง ขี้เกียจรับผิดชอบ ขี้เกียจปั้นหน้าแสร้งทำเป็นคนสุขุมเยือกเย็น”เขาเงียบไปนานมากทว่านางรู้ว่าเขาเข้าใจ“ได้ เช่นนั้นให้เจ้าอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร”“อืม แต่ว่า...” นางรับรู้ว่าเขาวักน้ำอุ่นช่วยนางสระผมพร้อมกับนวดเบาๆ “ตอนนี้หนาวแล้ว” นางสั่นเทาขึ้นมาเพราะรู้สึกหนาวอิ่นเฉียนไม่อาจลืมตา นางคล้อยตามไม่ว่าเขาจะทำอะไร แม้รับรู้แต่ก็ไม่ได้ต่อต้าน ท่ามกลางความเลือนรางนางรับรู้ว่าเขาพานางขึ้นจากถังอาบน้ำ ช่วยเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า พานางไปนั่งบนเตียง ให้นางพิงอกจากนั้นช่วยนางเช็ดผมจนแห้งอย่างใจเย็นความทรมานลดลง หลงเหลือเอาไว้เพียงอาการแสบร้อนจากกลางอก ลำคอข

หญิงสาวรับชามยามาจากหรงเสียง “ข้าไม่ได้นั่งชมสวนมานานมากแล้ว แม้ว่าสวนนี้จะอยู่ในเรือนของข้าเอง”“นั่นเพราะเจ้ามีเรื่องให้คิดมากเกินไป แม้นั่งอยู่ตรงนี้แต่ความคิดของเจ้ากลับล่องลอยไปไกล ไกลมาก อย่างเช่นตอนนี้” ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ มองนางดื่มยาจนหมดจากนั้นส่งชามให้เสี่ยวฉิง “รั่วรั่ว ไม่มีสิ่งใดให้เจ้าต้องกังวลแล้ว น้องชายของเจ้าทำได้ดี อนาคตก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันข้างหน้า กังวลไปก็เท่านั้น”นางสบตาเขาจากนั้นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ข้าเชื่อฟังท่าน”“เช่นนั้นกลับเข้าไปพักในเรือนเถิด ลมแรงมากเดี๋ยวไข้ไม่ลด ข้าต้องมั่นใจว่าเจ้าไม่มีไข้จึงจะได้ไปเดินเที่ยวงานเทศกาลชีซี”“ได้” นางยอมให้เขาอุ้มเข้าไปในเรือนและนอนพักโดยดีในคืนเทศกาลชีซีหรงเสียงเดินกุมมืออิ่นเฉียนไปตามท้องถนนที่ประดับด้วยโคมไฟบุปผา ร้านรวงมากมายมีโคมกระดาษหลากสีที่ทำออกมาได้งดงามยิ่งคู่หนุ่มสาวจูงมือกันออกมาเดินเล่น คู่สามีภรรยาเองก็ออกมาชื่นชมดวงดาวที่พร่างพราวทั้งท้องฟ้า คบเพลิง ดอกไม้ไฟ การละเล่นบนท้องถนนอันละลานตาอีกฟากของถนนมีนักเล่านิทานกำลังเล่าตำนานของหนุ่มเลี้ยงวัวและสาวทอผ้า ตำนานรักอันซาบซึ้งที่ถูกขวางกันด้วยทางช้