คล้องรักครอบครองใจ

เมืองจี๋หลิน แคว้นฉินช่วงนี้อยู่ๆ ก็เกิดข่าวลือที่ทำให้ผู้คนแตกตื่น เรื่องที่ว่านั้นเป็นเรื่องที่ว่าอาจทำให้การค้าของแคว้นเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ข่าวลือดังกล่าวพูดถึงเรื่องที่คุณหนูอิ่นเฉียน สตรีผู้กุมบังเหียนท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นกำลังจะวางมือปล่อยให้ผู้เป็นน้องชายขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทนว่ากันว่านับตั้งแต่อายุสิบสี่อิ่นเฉียนก็ควบคุมท่าเรือตระกูลอิ่นเอาไว้ได้ทั้งหมด เพราะนายท่านอิ่นล้มป่วยนางจึงจำเป็นต้องยืนหยัด หลังต้องรับมือกับเหล่าอนุมากมายของบิดา บุตรสาวและบุตรชายต่างมารดาที่หมายตากิจการอันมั่งคั่งของตระกูลนางพิสูจน์แล้วว่าไม่มีผู้ใดในตระกูลอิ่นคู่ควรที่จะเป็นผู้นำตระกูลไปมากกว่านาง เพราะทั้งงานบัญชี ตารางการเดินเรือ การขนส่งสินค้า นางล้วนคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยมาเป็นอย่างดี แม้เพิ่งเรียนรู้งานเพียงเดือนเดียวสิ่งที่พิสูจน์ความเก่งกาจของนางซึ่งทำให้คนทั้งแคว้นยอมรับ แม้ว่านางจะเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน นั่นก็คือเรื่องข้อเสนอที่นางตกลงกับราชสำนัก ในปีแรกที่นางก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลอิ่นปีนั้นบัลลังก์ผลัดเปลี่ยน การค้าในแคว้นพลิกผัน ระหว่างความขัดแย้งของคห

เสี่ยวฉิงอ้าปากค้าง “ทรงเกรงว่าคุณหนูจะแต่งให้ตระกูลใดตระกูลหนึ่งในหกตระกูลแห่งจี๋หลิน?”อิ่นเฉียนเป็นสตรีที่มีความคิดไม่เหมือนสตรีใด ทั้งเรื่องการค้า มุมมองในด้านต่างๆ การใช้ชีวิต จิตใจที่แข็งแกร่ง ความฉลาดหลักแหลม สายตาที่สามารถมองผู้คนทะลุปรุโปร่ง พิสูจน์ได้จากการเป็นผู้นำตระกูลอิ่นชื่อเสียงของนางในสายตาของผู้คนแคว้นฉินเป็นไปในทางที่ดี ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีเมื่อกล่าวถึงนางก็เป็นไปด้วยความเคารพชื่นชมจากใจแม้ระหว่างตระกูลคหบดีและราชสำนักจะมีภาษีเป็นตัวกลางคลี่คลายความขัดแย้ง แต่หากเมื่อมองให้กว่านั้น ทันทีที่มีตระกูลใดกล้าปลอมแปลงบัญชีการจ่ายภาษี ตระกูลนั้นๆ จะถูกลงโทษโดยไม่ละเว้น นี่จึงจะนับเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูราชสำนักกำลังคิดจะควบคุมอิทธิพลของคหบดีในแคว้น ทว่าตอนนี้ยังไม่มีจังหวะจึงได้แต่หยั่งเชิงกันไปมาก่อนหน้านี้มีข่าวว่านางอาจได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนม แต่จนแล้วจนรอดหญิงสาวก็ยังไม่ออกเรือนเสียที มัวยุ่งง่วนกับงานที่ท่าเรือไม่ได้หยุดพัก การที่หลังๆ มานี้หญิงสาวบังเอิญได้พบกับคุณชายตระกูลใหญ่อีกห้าตระกูล ไม่เพียงทำให้นางเองก็รู้สึกประหลาดใจ กระทั่งแม้แต่ฮ่องเต้เองก็ยังตรัสถึ

นึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะส่งคนไปตามหมอหลวง ทั้งยังให้หมอหลวงตรวจอาการของนาง อาการป่วยของนางเรื้อรังจนหมอหลวงเองก็จนใจที่จะรักษา เพียงคุกเข่าเพื่อรอรับอาญา...‘เจ้ากำลังจะตายหรือ’ฮ่องเต้ถามนางแต่อิ่นเฉียนกลับยิ้ม ‘ทรงอยากให้หม่อมฉันตายหรือเพคะ’‘เพราะอะไรร่างกายจึงทรุดโทรมถึงเพียงนี้ ทั้งที่อายุยังน้อย’‘ถูกพิษเพคะ หลังจากนั้นไม่ได้รักษาตัวให้หายดีก็ต้องแบกรับภาระใหญ่หลวงของตระกูล แบกรับชีวิตของคนมากมาย เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ทำให้ร่างกายถูกบั่นทอนลงเรื่อยๆ’‘เจ้ายังเก็บพวกนางเอาไว้อยู่อีกหรือ!’แม้แต่เรื่องนี้ยังทรงทราบ ดังนั้นไม่ต้องประหลาดใจหากนางโกหกแล้วฮ่องเต้ทรงล่วงรู้ ‘หม่อมฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเพคะ’‘อิ่นเฉียน’‘เพคะฝ่าบาท’‘หากเราบอกว่ารู้จักคนที่สามารถรักษาอาการป่วยของเจ้าให้หาย เจ้าจะยินดีเข้าวังหรือไม่’‘ไม่ยินดีเพคะ’นางจำได้ว่ามองเห็นความโกรธในพระเนตรของฮ่องเต้ แต่เขากลับสะกดเอาไว้ได้ในทันที นางรู้ว่าเขาไม่ได้รัก อย่างน้อยก็ไม่มีประกายดวงตาหลงใหลในดวงตาคมคู่นั้น เพราะตลอดมามันเต็มไปด้วยความสงสัย ความใคร่รู้ เขาเพียงปรารถนาจะเห็นนางแก้ไขปัญหาต่างๆ ราวกับทุกครั้งทั้งส

หรงเสียงจ้องเขม็งไปยังสตรีชุดเขียวที่อยู่ๆ ก็เดินลงเนินตรงไปยังรถม้า เขาหันไปบอกคนของตนให้ไปสืบเรื่องการวางยาพิษ เป็นพิษชนิดใดและผู้ใดโดนพิษบ้าง จากนั้นกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าควบตามรถม้าของอิ่นเฉียนไปชายหนุ่มตามอิ่นเฉียนมาจนถึงกำแพงเมืองจี๋หลิน อยู่ๆ รถม้าคันหนึ่งก็วิ่งมาขวางรถม้าของตระกูลอิ่น คนบังคับม้าดึงบังเหียนหลบกะทันหันทำให้รถม้าวิ่งตกลงไปยังข้างถนน เสียงหวีดร้องดังขึ้นจากรถม้าทั้งสองคัน เพราะต่างฝ่ายต่างก็หลบไปคนละทางชายหนุ่มหยุดมองอยู่ห่างๆ หลังจากเห็นแล้วว่าคนน่าจะไม่เป็นอะไร เห็นชัดจากคนที่อยู่ด้านในค่อยๆ เดินลงจากรถม้าหลังได้สติ“เป็นรถม้าจวนใดกันกันเหตุใดทะเล่อทะล่าไม่ระวังเลย!” หวังซวี่ตะโกนออกมาทันทีที่ลงจากรถม้า เบื้องหลังยังมีน้องสาวตามลงมาติดๆอิ่นเฉียนหันไปมองสองพี่น้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่กล่าวคำ“ข้าก็นึกว่าผู้ใด” หวังเซียนแค่นยิ้ม “ที่แท้ก็แม่นางอิ่นผู้โด่งดังนี่เอง”หญิงสาวยังคงมีท่าทีเยือกเย็นจนหรงเสียงรู้สึกสนใจ เขาลงจากหลังม้าพร้อมผูกม้าหลบหลังต้นหลิวข้างทาง มุมโค้งถนนทำให้หากไม่หันมามองก็สังเกตเห็นได้ยากบทสนทนาระหว่างหญิงสาวตระกูลอิ่นและสองพี่น้องตระกูลหวัง

หรงเสียงมองใบหน้าซีดขาวของหญิงสาวชุดเขียว เขา...ไม่ใคร่จะเห็นด้วยนัก หากเป็นเช่นที่อวี่เซิงกล่าวจริงแค่ยกนางให้แต่งกับขุนนางสักคนไม่ดีกว่าหรือ แล้วเหตุใดต้องส่งนางขึ้นปิงซานให้นางแต่งกับเขาที่เป็นหมอ...เมื่อครู่เขามองออกว่านางยืมแรงสาวใช้พยุงตัว เรี่ยวแรงน้อยนิดยกเท้าถีบหวังเซียนจนล้มลง ทั้งที่หากเป็นสตรีแม้เรี่ยวแรงน้อยนิด หวังเซียนอย่างน้อยก็ต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว“ไม่แน่ฝ่าบาทอาจอยากให้ข้ารักษาชีวิตนางเอาไว้?”“ท่านว่าอะไรนะขอรับ”“ไม่มีอะไร ข้าจะกลับขึ้นเขาพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“เอ๋ ไม่ใช่รั้งอยู่ในเมืองสองสามวัน?”“ข้ามีเรื่องอื่นต้องจัดการ”ใช่...เป็นต้นว่าเรื่องญาติผู้น้องของพี่สะใภ้ผู้นั้น สตรีที่หวังเซียนเพิ่งกล่าวถึงด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ หรงเสียงเดินไปได้หลายก้าวก็หันมามองคนของตน “อวี่เซิง”“ขอรับคุณชาย”“บอกข้ามาตามตรง”อวี่เซิงขมวดคิ้วมองผู้เป็นนายด้วยความงุนงง “เรื่องอะไรหรือขอรับ”“หลายปีมานี้จินเยว่หลันติดตามพี่สะใภ้ขึ้นปิงซานมา คนบนเขากล่าวถึงนางกับข้าอย่างไรบ้าง” เขาไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยอยู่ตามลำพัง หรือแม้กระทั่งสนทนากับจินเยว่หลันตามลำพังก็นับครั้งได้ แล้วข่าวลือท