Todos los capítulos de เด็กของเฮดว๊าก: Capítulo 91 - Capítulo 100

ติ๊ง!ทันทีที่ลิฟท์เปิดออกปรากฎร่างของพี่ชายที่สาวเท้าเดินตรงมาด้วยสีหน้าบ่งบอกว่ากำลังโมโหเมื่อพนักงานคนดังกล่าวเห็นคนที่ออกมาจากลิฟต์เป็นประธานบริษัท หน้าเสียลงทันที"ใครเป็นคนว่าน้องสาวของผม ใครมันกล้ามาว่าน้องผมแบบนั้น" เอเอ่ยถามพนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นเสียงดัง"…" ไม่มีเสียงตอบกลับ พนักทุกคนต่างยืนก้มหน้าด้วยความกลัวเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นท่านประธานหนุ่มโมโหขนาดนี้มาก่อน"ผมถามว่าใคร หูแตกหรือเป็นใบ้กะทันหัน ผมถามทำไมไม่มีใครตอบผม ทีก่อนหน้านี้ว่าน้องผมออกไปยังปากดีกันอยู่เลยแล้วมาตอนนี้กลับเงียบเหมือนคนเป็นใบ้ ถ้าไม่มีใครพูดผมจะไล่ออกให้หมดผมให้เวลา 1 นาที" พนักงานทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะกลัวจะถูกไล่ออก"มินตราค่ะ มินตราเธอเป็นคนว่าน้องสองคนนี้" หนึ่งในพนักงานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก"มินตรา ผมให้เวลาคุณเก็บของครึ่งชั่วโมงแล้วไปรับเงินชดเชยที่แผนกบุคคล ผมไล่คุณออก" เอพูดออกไปเสียงดังและยืนจ้องหน้าพนักงานคนนั้นอย่างกับอยากบีบคอให้ตายคามือที่กล้ามาว่าให้น้องสาวและเมียสุดที่รักของเขาแบบนั้น เขาไม่ฆ่าทิ้งก็ดีเท่าไหร่แล้ว"ผมขอประกาศให้ทุกคนทราบตรงนี้เลยนะครับ นี่หญ้าเ

ณ บริษัท Bruder ห้องทำงานของเอกรินทร์"น้องชายผมสองคนเป็นยังไงบ้างครับคุณมล" เอกรินทร์เอ่ยถามเลขาขึ้นเมื่อเธอเอาเอกสารสัญญาการร่วมทุนมาให้เขาตรวจสอบ"ทั้งสองคนเก่งมากค่ะ ฉลาดในการต่อรอง ไหวพริบดี ทั้งสองคนไม่ยอมตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรอง ถ้ามลไม่รู้มาก่อนว่าสองคนนี้เป็นเด็กฝึกงานมลคงคิดว่าพวกเขาคือนักธุรกิจที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่งเลยค่ะ" อัลวิมลตอบคนเป็นเจ้านายออกไปตามที่คิด เขาเองก็อดที่จะชื่นชมเด็กหนุ่มสองคนนี้ไม่ได้ไม่สิคงไม่ใช่เด็กแล้ว วันนี้เขาได้แสดงให้เธอเห็นแล้วว่าเขาโตเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน"คุณมลคงเห็นแล้วว่าน้องชายผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงแม้ว่าอายุจะยังน้อยอยู่ก็ตาม ผมฝากคุณมลให้โอกาสน้องชายผมด้วยนะครับ แลคไม่เคยมีคนรักบางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกแบบไหน ยังไงคุณมลก็อย่าถือสามันเลยถึงบางเรื่องจะเอาแต่ใจไปบ้างก็ช่วยอดทนกับมันหน่อยนะครับ" เอกรินทร์บอกกับเลขาออกไป อัลวิมลเมื่อได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ทำหน้าครุ่นคิดเหมือนกับว่ากำลังคิดไม่ตกกับเรื่องอะไรบางอย่าง"บางครั้งความรักก็ไม่มีขอบเขตตายตัวมันขึ้นอยู่กับว่ารักหรือไม่รัก อย่าแคร์คนอื่นแคร์แค่หัวใจตัวเองก็พอ" เอกรินทร์บอกเลขาออกไปอี

มื้อเย็นสุดพิเศษติ๊งต่อง ๆ ๆเสียงออดหน้าห้องดังขึ้น บ่งบอกว่าแขกที่ทุกคนกำลังรอคอยได้เดินทางมาถึงแล้ว"เดี๋ยวเชนไปเปิดประตูก่อนแขกคนสำคัญน่าจะมาถึงแล้ว" ร่างสูงโปร่งด้วยชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ลุกขึ้นก้าวเท้ายาวมุ่งหน้าไปทางประตูหน้าห้องทันที"เซอร์ไพรส์" เมื่อบุคคลผู้มาใหม่ปรากฎตัวขึ้นในห้อง"ป๊า ม๊า คิดถึงจังเลย สุดสวยและสุดหล่อของหญ้า" คนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าแขกคนสำคัญเป็นใครรีบลุกขึ้นจากโต๊ะและวิ่งเข้าไปกอดทันที"ม๊าก็คิดถึงลูกสะใภ้คนสวยของม๊าเหมือนกัน" หญิงสูงอายุผู้มาใหม่เอ่ยบอกคนตัวเล็กออกไปพร้อมยกแขนทั้งสองข้างกอดตอบคนตัวเล็ก"ไม่คิดถึงป๊าเหรอ กอดแต่ม๊าไม่เห็นกอดป๊าบ้างเลย""คิดถึงสิคะสุดหล่อของหญ้า" คนตัวเล็กคลายอ้อมกอดออกจากคนที่เรียกว่าม๊าแล้วหันไปสวมดอกอีกคนที่ยืนรออยู่"พอได้แล้วป๊า นั่นเมียผม" เชนที่ยืนดูสถานการณ์อยู่สักพักจึงเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่"หวงจริง ๆ เลย ก็ป๊าคิดถึงลูกสาวป๊านิ""ป๊าลูกยืนอยู่ตรงนี้ นั่นนะลูกสะใภ้" เชนเอ่ยย้ำคำว่าลูกสะใภ้บอกคนเป็นพ่อออกไป"จะอะไรก็ช่าง แต่ป๊าภูมิใจในตัวแกมากนะ" คนเป็นพ่อยังกอดคนตัวเล็กไว้หลวม ๆ ไม่ยอมปล่

"ฮัลโหล...ว่าไงครับคนสวยของเฮีย" เสียงตอบรับจากปลายสายก็คือพี่ชายคนโตที่ตอนนี้กำลังเร่งรีบสรุปข้อมูลส่งให้คู่ค้ารายใหม่ที่ต่างประเทศตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้นอน"เฮียคะ เฮียเป็นคนโอนเงินเข้าบัญชีหญ้าหรือเปล่าคะ" หญ้ารีบเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ออกไปโดยไม่อ้อมค้อม"ใช่ครับเฮียโอนเอง ค่าขนมหญ้าไงทุกเดือนเฮียก็เป็นคนโอนถามอะไรแปลก ๆ น่ะเรา เฮียโอนเข้าทุกเดือนแบบนี้มาจะสิบปีแล้วนะ" ตอบกลับเด็กสาวไปพร้อมบ่นทิ้งท้ายนิดหน่อยก่อนจะวางสายแต่ก็มีเสียงอุทานดังเข้ามาในโทรศัพท์"ทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะคะ""เยอะอะไร เฮียก็ให้เดือนละสามแสนปกติอยู่แล้ว มีพิเศษแค่ตอนวันเกิดคนสวยที่เฮียให้เพิ่มไปล้านหนึ่งแค่นั้นเอง" ตอบเด็กสาวออกไปพร้อมกับคำถามในหัวว่าทำไมวันนี้น้องเราถึงสนใจเรื่องยอดเงินปกติน้องเขาแทบไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ"เดือนละสามแสน แล้วทำไมเงินในบัญชีหญ้ามีตั้งเก้าสิบกว่าล้านล่ะคะ""ห๊ะ!! เก้าสิบกว่าล้านงั้นคงไม่ใช่เฮียแล้วล่ะ คงเป็นคนอื่น""แล้วคนอื่นที่ว่าใครเหรอคะ""หึ ก็ไอ้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ นั่นไงสงสัยอยากเข้าสมาคมพ่อบ้านใจกล้าให้เมียเก็บเงิน""อ้อหญ้าก็ลืมนึกไป ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะคะหญ้าขอเคลียร์

ระหว่างที่แลคและเชนเสนอรายละเอียดจุดที่สำคัญอยู่นั้นลิษาได้แต่นั่งจ้องหน้าเชนพลางส่งสายตาไปให้เป็นระยะ ๆ ไม่ได้สนใจในเนื้อหารายละเอียดที่สองคนกำลังนำเสนออยู่เลยจนทั้งสองคนพูดจบแลคจึงเอ่ยถามขึ้น"คุณลิษามีตรงจุดไหนที่ไม่พอใจต้องการให้ทางเราปรับปรุงเพิ่มเติมไหมครับ ส่วนรายละเอียดผู้ช่วยของผมเธอคงส่งให้ทางคุณหมดแล้วตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว" แลคพูดขึ้นเมื่อนำเสนอเสร็จ"เอ่อ...ลิษาก็ดูรายละเอียดมาบ้างแล้วค่ะมีหลายจุดที่อยากให้ปรับปรุงอยู่เหมือนกันเดี๋ยวลิษาให้เลขาแจ้งรายละเอียดกลับไปนะคะ" เอามือท้าวครางพร้อมยื่นเท้าไปเขี่ยเท้าเชน"ผมคิดว่ารายละเอียดทั้งหมดทางเราได้ส่งไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วถ้ามีปัญหาตรงจุดไหนต้องการให้แก้ไขทางคุณควรจะแจ้งกลับมาก่อนที่เราจะนัดกันเพื่อเซ็นสัญญาในวันนี้ ทำแบบนี้ไม่ใช่มืออาชีพเลยนะครับ" เชนกล่าวตำหนิออกไปถึงความไม่มืออาชีพของอีกฝ่าย"ทางเราเป็นผู้ว่าจ้างเราก็มีสิทธิ์เลือกไม่ใช่เหรอคะเลือกจนกว่าจะเจอที่ถูกใจนั่นแหละค่ะ แต่ถ้าเจอแล้วก็ไม่อยากปล่อยลอยไป อยากจับไว้แน่น ๆ น่ะคะ" ลิษาพูดออกไปพร้อมใช้เท้าเขี่ยเท้าเชนใต้โต๊ะเพื่อสื่ออะไรบางอย่าง"ผู้ว่าจ้างหรือผู้ถูกจ้าง