เด็กของเฮดว๊าก

วันศุกร์สุดสัปดาห์

เชนรีบขับรถกลับบ้านที่ต่างจังหวัดหลังจากเลิกคลาสเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ด้วยความเร่งรีบ ใช้เวลาเดินทางกว่า 4 ชั่วโมงด้วยระยะทางกว่า 500กิโลเมตรจากกรุงเทพฯ ถึงขอนแก่น และถึงจุดมุ่งหมายปลายทางอย่างฉิวเฉียด

หน้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งที่จังหวัดขอนแก่น

ครืด…เสียงโทรศัพท์กอหญ้าดังขึ้น

"ฮัลโหลเชนว่าไงคะ" หญ้ากดรับสายทันทีเมื่อหน้าจอโชว์ว่าใครโทรมา

"หญ้าครับวันนี้เชนมารอรับนะครับ" เสียงทุ้มปลายสายพูดขึ้น

"โอเคค่ะ รอตรงไหนคะ" หญ้าตอบกลับไปน้ำเสียงดีใจเพราะวันนี้คนที่มารับไม่ใช่พี่ชายคนโต กลับเป็นอีกคนที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดสัปดาห์

"รอหน้าโรงเรียนครับ" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"โอเคค่ะ แล้วเจอกันนะคะหญ้ากำลังเดินออกไป" รอยยิ้มหวานปรากฎบนใบหน้าได้รูปช่วยเสริมให้ใบหน้านี้หน้าหลงไหลขึ้นไปอีก

บริเวณหน้าโรงเรียน

หนุ่มวิศวะใส่ช็อปยืนกดโทรศัพท์หลังพิงรถสปอร์ตคู่ใจ

"กรี๊ดๆๆๆ แกพี่เขาหล่อมากอ่ะ เรียนวิศวะด้วยหล่อมากๆ เลยแก"

"ใช่ขับรถสปอร์ตด้วยอะแก รูปหล่อพ่อรวย"

"ใช่หล่อมาก อยากได้ ฉันอยากได้มากอ่ะแก"

"ว่าแต่พี่เขามารอรับใครอ่ะ"

เด็กนักเรียนที่กำลังทะยอยเดินออกจากโรงเรียนเพื่อขึ้นรถเมย์กลับบ้านหลังเลิกเรียน ต่างกรี๊ดกร๊าดเมื่อเห็นหนุ่มหล่อยืนอยู่หน้าโรงเรียนซึ่งเป็นจุดสนใจของทุกคน โรงเรียนมัธยมเล็ก ๆ ประจำตำบล เด็กนักเรียนที่เรียนที่นี่ฐานะทางบ้านก็ธรรมดา พ่อแม่หาเช้ากินค่ำจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เด็กจะให้ความสนใจรถหรูที่เป็นความใฝ่ฝันของใครหลายคนว่าสักวันอยากมีแบบนี้สักคันเป็นของตัวเอง

หญ้าเดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน เมื่อใกล้จะถึงหน้าโรงเรียน ‘เเพรว’ เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น

"ผู้ที่ไหนอ่ะแกโคตรหล่อ งานดี มารอรับใครอ่ะ ชะนีที่ไหนเป็นผู้โชคดีทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"

"หล่อมากอ่ะแก ป่ะเดินไปถามพี่เขากันว่ามารอใคร เผื่อเรารู้จักจะได้ช่วยพี่เขาตามหา" ‘โบว์’ พูดขึ้นและเตรียมท่าจะเดินตรงไปหาบุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นทันที โดยไม่รอฟังความเห็นจากเพื่อนๆ เลยแม้สักนิด

"กล้ามากค่ะ ไม่รู้จักเขาแต่จะเดินไปคุยกับพี่เขา" ‘ตุ๊กตา’ พูดดักคอเพื่อนขึ้นเสียงดังจนโบว์ต้องชะงักฝีเท้าทันที

"กล้ามาก" เสียงแพรวและตุ๊กตาว่าให้โบว์

"หึ" หญ้าพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหัวให้กับนิสัยบ้าผู้ชายของเพื่อน บ้าดารายังไม่พอ เวลาเห็นผู้หล่อเป็นไม่ได้ออกอาการจนตัวสั่น สั่นสู้นะคะไม่ได้สั่นเพราะกลัว

หญ้าเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่รถโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา เพื่อนทุกคนต่างงุนงงปนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทุกคนต่างรีบเดินตามหญ้าไปพร้อมกับจ้องมองหน้าชายหนุ่มข้างกายเพื่อนไม่วางตา

"เชน" หญ้าเอ่ยเรียกเชนที่ยืนก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ เมื่อเชนได้ยินเสียงเรียกของหญ้าก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มหล่อกระชากใจสาวๆ ที่ได้พบเห็น

"ครับ" เสียงตอบรับสั้นๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่หุบยิ้ม

"ยืนเก๊กท่าหล่อให้สาวกรี๊ดอยู่ได้ ทำไมไม่รอในรถ" หญ้าดุออกไปเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่คนของตนมายืนล่อสายตาของสาวๆ นับร้อยทั้งๆ ที่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนนักเรียนทุกคนต่างพากันทะยอยกลับบ้าน

"ประหยัดน้ำมันครับ ดับเครื่องยนต์เมื่อไม่ได้ใช้งาน" เชนตอบหน้าตายสไตส์หนุ่มวิศวะ หญ้าซึ่งได้รับคำตอบถึงกับยืนนิ่งกลอกตาไปมาเพราะไม่มีคำใดๆ จะเอ่ยออกมา

"ใครอ่ะแก" โบว์ที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่นานจึงเอ่ยถามขึ้น

"อ้อ เพื่อนนะ" หญ้าตอบกลับไปขณะที่สายตาของเชนยืนจ้องรอฟังคำตอบอยู่

"เพื่อนอะไรของแก พี่เขาเรียนมหาลัยแล้วป่ะ เพื่อนหรือใคร เอาดีๆ อีสวย" โบว์สวนเพื่อนกลับทันที เพราะดูจากสถานการณ์ก่อนหน้า ความสัมพันธ์ต้องมากกว่าเพื่อนเพราะมีอาการหึงหวงเกิดขึ้น

"พี่ชาย" เมื่อตอบออกไปแล้วเพื่อนไม่เชื่อ หญ้าจึงรีบเปลี่ยนสถานะให้ชายหนุ่มตรงหน้าทันที

"เพื่อนหรือพี่เลือกสักอย่างอีสวย" ตุ็กตาและพลอยพูดขึ้นพร้อมกันเสียงดังจนเชนที่ยืนฟังอยู่อดที่จะขำไม่ได้

"ก็เพื่อนที่เป็นรุ่นพี่ไง จะซักเพื่อ...แล้วจะเพื่อนหรือพี่มันจะอะไรนักหนา ที่แน่ๆไม่ใช่พ่อฉันค่ะ จบนะ" หญ้าตอบกลับเพื่อนออกไปเสียงดังสีหน้าหงุดหงิดเพราะโดนเพื่อนซักอยู่นานสองนาน

"จบค่ะอีสวย สถานะใหม่ที่พึ่งเคยได้ยินครั้งแรก เพื่อนที่เป็นรุ่นพี่" แพรว ตุ๊กตา โบว์ พูดขึ้นพร้อมกัน